Pollyanna (1920)

Braaf maar toch leuk filmpje. Het verhaaltje is goed uitgewerkt. En het korte speelduur was gelukkig niet te lang, dit was ook een redding van de film. De film ad een leuke sfeer en het merendeel van de cast speelt charmant. Van mij krijgt het een 3,5.

Wie kennis willen maken met de magie van Mary Pickford, de grootste filmster van haar generatie, doet er goed aan hier te beginnen. Het verhaal van tienermeisje Pollyanna [Pickford] dat langzaam de harten doet smelten van haar tante [Katherine Griffith] en eigenlijk alle mensen die haar pad kruizen is sentimentele nonsens dat zonder het unieke charisma van Pickford waarschijnlijk niet aan te gluren zou zijn. Pollyanna verhuist naar Canada nadat ze haar vader, een missionaris, met een slaapliedje heeft gebracht naar 'the undiscovered country from whose bourn no traveller returns'. Tante Polly is haar enige familielid en het is alleen uit plichtsbesef dat deze norse vrouw de zorg van Pollyanna op zich neemt. Pollyanna is onder de omstandigheden zo positief ingesteld dat ze al snel bekend staat als 'The Glad Girl'. Een tenenkrommend gegeven... maar Pickford is zo energiek en haar vertolking zo oprecht en overtuigend, dat je van steen moet zijn als ze niet een glimlach om je mond tevoorschijn weet te toveren. Pickford in optima forma, maar dat is dan ook de enige reden om dit komische drama te zien. Wel een verdraaid goede reden!

Mary Pickford is een belangrijke figuur in de beginperiode van Hollywood. Ze was een van de oprichters van United Artists, naast Charlie Chaplin, D. W. Griffith en Douglas Fairbanks. Net als in Rebecca of Sunnybrook Farm (1917) speelt ze als volwassene een kinderrol. Dat lukt dankzij haar kleding, haar schattige krullen, haar manier van bewegen en haar lichaamslengte van 1,54 m. Ze wordt ook omringd door extra grote tegenspelers en extra grote meubels.

Van haar vader heeft ze The Glad Game geleerd. Dat komt neer op positief denken, in elke treurige gebeurtenis iets gunstigs zien. Dat heeft een naïef en sentimenteel kantje, maar het is ook een manier om om te gaan met tegenslagen. Als iedereen zou denken zoals Pollyanna, zouden er minder ruzies en oorlogen zijn. Met haar optimistische levensvisie brengt het weesmeisje uiteindelijk zelfs haar stijfdeftige, kwezelachtige tante en de ergste hypochonder aan het lachen.

Om haar gevoelens te tonen, is er regelmatig een close-up met een felle, cirkelvormige belichting. Regen en wind komen mooi in beeld wanneer ze van de trein stapt. Het is een ontroerend verhaaltje met een mooie vormgeving en een van de sterkste vrouwelijke hoofdrollen uit het stomme tijdperk.