Pretpark Nederland (2006)

De Chinese reisleider wordt door Van Erp gebruikt om de scenes aan elkaar te breien, zijn teksten hebben niets met het Chinese gezelschap te maken; je ziet hem geen tekst in de bus uitspreken.

Leuke documentaire overigens, met als hoogtepunt (als je het zo mag noemen) Zzzzoom in op Zzzutphen.

Iedereen doet toch wel eens mee aan die typische Hollandse dingen?

Gaan we nu allemaal heilig zitten doen hier?

noem er eens 1, waaraan ik mogelijk mee zou kunnen doen, zonder dat ik het zelf weet

hij was wel geinig, iedereen kent het geneuzel wel, van anderen

Maar ja, dat is toch echt het eerste wat in me opkomt als ik het zie.

Ja, ik denk dat de meeste mensen die hierboven gereageerd hebben ook gewoon meedoen, als ze als uitje van het werk gaan "boerengolfen".

Nou, eerlijk gezegd heb ik alleen maar dingen gezien waar ik graag zo ver mogelijk van weg blijf.

Alleen in de Efteling ben ik vroeger als klein kind wel eens geweest.

Stel je voor: Ik ga met een camera het IFFR verslaan. Ik focus me op de kaartverkoop die weer eens moeizaam gaat. Op die mafkezen die in een lange rij tot ver om de hoek in de januarikou gaan kleumen om als eerste kaartjes te bemachtigen voor de voorstellingen die je wil zien. Op de sponsors die worden uitgenodigd voor een openingsfilm en gewend als ze zijn aan Hollywoodfilms zenuwachtig doen alsof ze het goed vinden. Op de mensen achter de schermen die die mensen al even zenuwachtig van hapjes en drankjes voorzien.

Of ik neem een cameraploeg mee naar Lowlands. Ik focus me op de veel te lange wachtrij op donderdag. Laat een hoop dronken mensen in het 24-uurs-cafe zien. Laat de organisatie achter de schermen zien en hoe de mensen daar calamiteiten vermijden.

Dat soort dingen maken ook van die evenementen iets banaals. En toch: ik kom daar graag en heb er niet alleen plezier gehad, maar ben er oprecht ontroert. Heb er dingen gezien die me raakten. Het heeft mijn passie voor film en muziek aangewakkerd. Ik heb er mensen ontmoet, gesprekken gevoerd en mooie herinneringen opgedaan.

Deze film focust op de knulligheid van hoe Nederland zich vermaakt, maar ik ben ervan overtuigd dat, ondanks dat ik naar de meeste plekken met geen mogelijkheid te krijgen ben, zeker bij de helft van de evenementen er ook makkelijk ontroerdende, passionele en bijzondere belevenissen te filmen zijn. Natuurlijk zijn er genoeg zaken in deze film die zuiver banaal zijn (Zoom in op Zutphen of Bataviastad om er maar eens twee te noemen, niet geheel toevallig de sterkste stukken uit de film), maar toch voelt deze documentaire vooral makkelijk en regelmatig flauw aan. En veel minder scherp en tegelijk ook veel minder open dan Van Erps Lang Leve...-serie.

Daarbij komt nog dat alles als typisch Nederlands voor wordt gesteld, terwijl ik er niets van geloof dat dat bij het grootste deel zo is. Een documentaire als deze kun je in alle landen maken waar mensen het stadium van overleven gepasseerd zijn.

Uiteindelijk vooral een nogal teleurstellend geheel.

2.0*

Beetje tegenvallende docu. Vond het raamwerk van de “Chinezen” ongeloofwaardig en langdradig (en het maakte het trouwens geen docu volgens mij, omdat het in scène was gezet lijkt me. Eveneens de rijdende bus langs allerlei Amsterdamse en andere locaties).

Verder een paar personen die langdurig werden gevolgd. Soms op het genante af, die beelden, zoals de man van Batavia. Aan de andere kant vond ik het ook nogal rieken naar exploitatie en werden die personen (Zutphen, Batavia, Efteling, Prinsengrachtconcert) specifiek te kakken gezet en was het geen objectieve documentaire (zodat bestaat). Andere evenementen Gay Pride, Libelle, Fietsende ouderen in de duinen hingen er wat bij. Waar ging dit nu uiteindelijk over? Over mensen die zich met hart en ziel inzetten voor hun evenement (maar waarom dan op deze manier), over Nederlanders en vrije tijd (maar waarom dan zo’n selectie en veel focus op de 4 organisatoren?) etc. etc. Nogal onevenwichtig dus naar mijn mening.

Krijg toch de indruk dat Haanstra (waar de thematiek aan doet denken) deze punten beter voor elkaar had.

Haanstra was vooral cinematografisch interessanter.

Grappig, precies dezelfde gedachten had ik ook. Als je bij het IFFR gaat films kijken ben ik ook een zombie, in de rij, 's ochtend vroeg, met krentenbollen tussen de films. Mij en anderen kan je ook makkelijk te kakken zetten.

Het is een misverstand dat een documentaire dit niet mag bevatten of dat het dan ineens geen documentaire zou zijn.

Ehm, bij Haanstra was alles in scene gezet. Die was technisch zo perfect bezig dat voor spontaniteit eigenlijk geen plaats was.

Niet saaier dan een objectieve documentaire, dunkt me.

Bij Michael Moore lees je die kritiek ook om de haverklap.

Moet zeggen dat zo een paar dagen later ik wat beter afstand kan nemen. En nu heb ik daarin toch wel iets gehad aan starbright boy's commentaar. De emoties en irritaties braken mij in eerste instantie op.

Resumerend gezien kan ik inderdaad concluderen dat dit een behoorlijk eenzijdig beeld is van onze samenleving. Van Erp zoomt in op groepsgebeurtenissen, en zet de personen hierin neer als karikaturen. Niet dat ik het eens ben met zo een Bataviastad of een Chocolade festijn, blijf het (te) simpel consumeren, met een te groot dufheids gehalte vinden. Maar afgezien van dat gebeuren hierin natuurlijk ook bijzondere dingen, voor de personen zelf. Van Erp kiest er juist voor om dit buiten beschouwing te laten en alleen de oppervlakte te tonen.

In de rij bij het IFFR staan is inderdaad weinig glorieus (alhoewel zelfs dat een fijn gevoel kan opleveren, het "eindelijk-weer-IFFR" gevoel), het gevoel wat je aan sommige films overhoudt echter wel.

Ik blijf het een deprimerende film vinden, waar ik nog steeds een nare smaak aan over hou. Maar toch bedankt voor je relativering, starbright boy Misschien nam ik hem op het moment gewoon te serieus.

Vreemd dat de meesten alleen maar het aspect 'te kakken zetten' opvangen. Nergens bewondering voor de drijfveren en passies van deze excentriekelingen? Zij voelen zich ook glorieus na afloop.

Ook dat mensen dit zien als 'iets Nederlands' is vreemd. Pretpark Duitsland (schlagerfestijnen) ziet er wel hetzelfde uit bijvoorbeeld. En zij die alles maar verwerpen, mijn god, wat een bekrompen en burgerlijke houding. Wedden dat er mensen naar Tilburg Kermis gaan (Roze Maandag) om mensen te kijken? Wedden dat het gros van de negatievelingen ook een half uur in de rij hebben gestaan voor De Droomvlucht in de Efteling? Niemand door de IKEA geslenterd? Het bezoeken van evenementen en festivals en braderieen (in alle kleuren en geuren) is hen ook wereldvreemd?

Van Erp houdt gewoon een spiegel voor. Juist zij die het hardste roepen dat 'ze het niet herkennen' (eerder niet willen/kunnen herkennen) zijn wereldvreemd. De bedoeling van de documentaire is echt niet om een perfect beeld te geven van de Nederlandse vrije tijd. Vanzelfsprekend is het bedoelt met spot. Objectiviteit, mijn kont.

Nogmaals, gewoon ongegeneerd lachen en mensen kijken. Dat doet trouwens ook het gros van de mensen die een drankje nuttigen op een terras. Proost!

Niet echt, vond het ook allesbehalve excentriekelingen, vandaar. Eerder mensen die puur aan commercie denken ten koste van alles, in het bijzonder de goede smaak.

De enige die ik wel kon waarderen was die kerel van Batavia-stad die gewoon een eeuwige optimist was die niet kapot te krijgen was. Schijt aan alles die vent. De rest vond ik vooral irritante figuren.

Recreatie is commercie, that's a fact. Dat men de vreemdste dingen voor elkaar probeert te verkrijgen vind ik 'excentriek'. En de eigenaar van de Efteling vond ik verbazingwekkend a-commercieel... eerder perfectionistisch. Je nieuwe paradepaardje nog een jaartje stil leggen omdat het water niet netjes opspat???

Jammer dat hier ik hier een aantal ietwat eenzijdige reacties aantref. Dat door sommige lieden gesteld wordt dat Pretpark Nederland zich focust op de "knulligheid" is pertinent onjuist.

Als men deze documentaire goed had bekeken kan men niet ontkennen dat deze documentaire zich helemaal niet alleen focust op de "knulligheid" maar juist op de evenementen in het geheel; de voorbereidingen daarvan, de daadwerkelijke uitvoering en de gevolgen.

Pretpark Nederland is véél meer dan alleen het opstellen van een camera op een stel aangeschoten adolescenten bij één of ander pop evenement. Het zou pas in een gelijkwaardig voetspoor treden als het opzetten van zo'n pop evenement, de doelstelling ervan en de uiteindelijke opening en de taferelen die dan ontstaan in beeld worden gebracht. En dan nog ben je als filmmaker er nog niet. Men moet niet onderschatten de importantie van het editen van het filmmateriaal.

Voorbeeld:
De man verantwoordelijk voor het evenement in Batavia-stad is louter "hilarisch" omdat het uiteindelijke evenement een gepassioneerd proloog in beeld bracht van de man die ter degen een beoogd doel had met het evenement en hier bewogen over sprak.
Hierdoor kreeg het evenement "gewicht" en werd het pas "hilarisch" door het, later in de documentaire, in beeld brengen van deze man die, half verdekt opgesteld, vanuit een raam naar de menigte koekeloert om te beoordelen hoe het evenement verloopt.

Alleen maar een evenement in beeld brengen hoe een menigte elkander verdringt om bij wijze van spreken als eerste door de toegangspoorten te geraken levert enkel het beeld op van een menigte dat elkander verdringt om als eerste door de toegangspoorten te geraken.
Niets meer en niets minder, dat noem ik geen documentaire.

Pretpark Nederland verdiend véél meer dan een soortgelijk simplistische omschrijving.
PretPark Nederland laat zich mijns inziens het best omschrijven als een reeks korte verhalen vastgelegd op celluloid in de voetsporen van de schrijver S. Carmiggelt. Net zo anti-totalitair en zonder pretenties als diens korte verhalen.

De "knulligheid" wordt in Pretpark Nederland niet geregisseerd of opgezocht, het wordt hooguit onbewust opgeroepen door lieden met een passie en door de omvang van een evenement vergroot. Vandaar de naam "Pretpark"-Nederland en niet "De schommel om de hoek in het Beatrixpark te Amsterdam".

Dat ben ik niet met je eens. Linda de Mol vond het ook 'met respect', dat vind ik niet. Ik krijg niet de indruk dat Van Erp moeite heeft gedaan alle aspecten te belichten van de passie van deze mensen, maar alleen de "belachelijke"/"lachwekkende" elementen heeft gepakt. Waarmo was het voor het beeld nodig de man in Batavia stad tot wel drie of vier keer te laten kijken door zijn raampje en de indruk te wekken dat het daar helemaal leeg is, terwijl de loterij waar het om ging op uitndiging was?

Daar kan ik wel mee leven, want ik vind jouw argumentatie ook geldig. Je haalt wel een ander voorbeeld aan. Ik kan voor een deel met je meegaan dat mijn argumenten beter passen op het Batavia-geval dan het Zutphen-geval.

Maar daarom ben ik ook benieuwd wat een docu een docu maakt. Dus roep ik kappeuter nog op om dat toe te lichtem. Abu-Assad heeft slechte ervaringen met in scene zetten van docu's (op andere schaal dan wel). Dat docu's sujectief zijn omdat erin voorkmt wat de regisseur wil a la. Voorbeeld: Michael Moore. Hoor en wederhoor is journalistiek, maar verwacht ik ook in een goede docu.

Dus als we Pretpark NL als speelfilm/docudrama beoordelen kan ik me helemaal vinden in je stelling en argumentatie.

Zie hier voor die discussie. Alweer het bewijs dat het merendeel documentaires zien als 'de waarheid bestempelend'.

Nou kappeuter kan er over meepraten. Ik kijk nauwelijks docu's, omdat 'speelfilms' mij meer aanspreken. Ik kon me al niet voorstellen dat er niks over te vinden was. Ik zal me eerst verder verdiepen voordat ik nog meer dingen zeg die weinig hout snijden

Mijn probleem met deze film is dat ik dat nou juist in een veel te groot deel van de film niet zie. Het verschil tussen shots van voornamelijk opvallend geklede mensen op de Elf Fantasy Fair en een paar commentaren van bezoekers en organisatoren en een stuk over Lowlands zoals ik het beschrijf is er mijns inziens niet. Passie en drijfveren van bezoekers en organisatoren van die Elf Fantasy Fair heb ik niet gevoeld. Er bekroop mij een gevoel van aapjes kijken en dat kan ik elke avond op TV ook. Uiteindelijk weet Van Erp alleen in de twee best uitgewerkte onderdelen (Zutphen en Bataviastad, hoewel ik op die laatste ook nog wel wat aan te merken heb) het niveau te halen hij in zijn TV series wel haalt. Een ander voorbeeld waar Van Erp nergens ook maar een essentie vangt is bij het stuk over de Gay Pride. Dat stuk komt nauwelijks boven een Hart van Nederland reportage uit.

Scenes zoals die Mochizuki noemt en bijvoorbeeld ook het hele Chinese commentaar in de bus en een heleboel evenementen waaraan veel minder tijd wordt besteed laten een Van Erp zien die dè reden waarom zijn Tv-series vaak zo sterk waren uit het oog verliest. Van Erp is voor mijn gevoel juist wel te bewust bezig met een beeld creeëren doormiddel van het weglaten van scenes en het benadrukken van andere. In zijn TV-programma's komt Van Erp een stuk opener op me over. Dat zijn soms prachtige miniaturen van mensen met hun passies, soms grappig, soms hartverwarmend, soms deprimerend en altijd met een geweldig oog voor detail, maar een gevoel dat veel meer aan je eigen invulling wordt overgelaten dan hier.

Je omschrijft hier wat ik had willen zien, de Van Erp van de TV-series maar veel te weinig zag. Ik vind het niveauverschil tussen Lang Leve- en Pretpark Nederland opmerkelijk groot.

Vanavond toch maar even afstemmen op nederland 2, de discussies alhier hebben me best nieuwsgierig gemaakt.

Geen flikker aan, het enigste wat mijn aandacht trok was het stuk van die nieuwe attractie in de Efteling: De Vliegende Hollander.

Verder was het maar een dooie boel, andere vrijetijdsbesteding-onderwerpen waren leuker geweest.

Ik heb wel eens leukere docu's gezien

Flauwe en gemakkelijk gemaakte documentaire. Ik vond het niet verrassend of boeiend; leek toch erg op een langgerekte Hart van Nederland-aflevering. Vond eigenlijk alleen die man van Batavia wel interessant, maar goed dat kan je ook in een gemiddelde Man bijt hond-aflevering zien.

Teleurstellend, 1,5*

Mee eens, maar daarom schakelt de regisseur dan ook over de verschillende gebeurtenissen die hij heeft uitgekozen om te verfilmen. Van Bataviastad zit je als toeschouwer opeens in een bus afgeladen met Japanse toeristen en weer even later op het water in 1 van de vele Amsterdamse grachten.

M.a.w. daar bestaat juist die functie van editing nu juist voor. Een gemiddelde "SBS6" item gaat niet veel verder dan 1 enkel item; Pretpark Nederland mijns inziens wel.

Dat staat wel los van de vraag of de regisseur voldoende materiaal heeft geschoten om er een "evenwichtige" documentaire van te kunnen maken. Dat is natuurlijk subjectief.

Zo vind ik het zelf bijvoorbeeld best lastig om hier in te vullen wat de regisseur zijn intentie zou zijn geweest met het regisseren van deze documentaire. Als de regisseur inderdaad doelt op de vermeende "kneuterigheid" die in onze samenleving een brede aanhang zou kennen dan deel ik de kritische houding ten aanzien van zo'n standpunt.

Die mening deel ik in ieder geval niet. Wel vind ik dat het geheel wat summier was in vergelijking tot sommige andere documentaires. Maar voor een deel zou het excuus kunnen gelden dat de regisseur in kwestie zich op verschillende festiviteiten moest richten, teveel aandacht besteden met betrekking tot 1 festiviteit zou steevast de kritiek: "dat de documentaire te eenzijdig zou zijn" hebben geoogst.

De documentaire kon u niet bekoren, dat kan natuurlijk. Als ik de film extra kritisch zou bekijken zou mijn zwaartepunt vooral liggen op de eenvoud van de film, of eerder gesteld het gebrek aan meerdere vormen van festiviteiten dat Nederland rijk is.

Ja de documentaire is gemanipuleerd, maar elke documentaire of film waarin men edit valt al direct onder die noemer. Het betreft een discussiepunt die nog vele jaren zal worden gevoerd. Wanneer is het een documentaire en wanneer betreft het film? En is een documentaire eigenlijk wel een documentaire als men in het materiaal elementen toevoegt (post productie) of wanneer men in het "verhaal" gaat lopen snijden.

Ik vind het persoonlijk een gebed zonder bevredigend einde. Er zijn zoveel stromingen die dezelfde issue proberen te formuleren tot een geldende norm. Neem nu de films die behoren tot het neo realisme of de bekende "dogma" films. Strikte regels vanuit een dogmatiek dat een film enig vorm van realiteit behoort te hebben; belichting, (betaalde) acteurs, muziek enz. zijn dan keywords die gehuldigd worden in de categorie taboe.

Mijns inziens is elke film gemanipuleerd om redenen die ik al eerder aangaf. Het punt is: hoezeer heb je als kijker het gevoel de intentie van de film, of deze nu gepresenteerd wordt als de "waarheid " of als "drama" of als "humor film", jou ook op dezelfde wijze weet te raken,

En zo niet dan is er nog geen man overboord. Zo moest ik hard lachen over de film De Jurk van Alex van Warmerdam terwijl de aanwezige regisseur na de screening zijn verontwaardiging uitspraak dat er mensen waren die om bepaalde scènes moesten lachen.

Is daarom de film niet geslaagd?

Nu, ik dwaal af en ben me hier ook van bewust, maar ik probeer alleen uit te leggen dat bij een bepaalde verwachting van een genre c.q. type film de kans groter is dat die verwachting niet uitkomt.

Dooddoener I know

Dat kan natuurlijk. Ik zal de documentaire nog eens kijken (na een waslijst aan films die ik nog moet zien en kijken of ik de argumenten die ik hier aantreft ook beter kan zien.

Ik sluit mij aan bij de laagstemmers,

Vooral als documentaire hopeloos mislukt. Van Erp doet het voorkomen alsof hij een reëel beeld van Nederland neerzet. Dat stoort mij nogal. Tuurlijk gaat elke Nederlander wel eens naar zee, naar een festival of naar een pretpark. Gelukkig maar. Alleen zoals alles hier geportretteerd werd was het meer een soort van lesje propaganda voor je stad c.q. bedrijf maken. Eenzijdige preken als de Nederlander gaat tijdens feestdagen naar de meubelboulevard, gingen er bij mij niet in. Zeg dan niks en registreer alleen. Kortom, te banaal, te simpel allemaal. Net zo alsof alle mensen zich zo naar de slachtbank laten leiden en alleen maar komen als er wat te eten is. Het zogenaamde hapjes en sapjesvolk komt er beteuterd vanaf, in het begin is dat nog wel vermakelijk. Maar op een gegeven moment zou je bijna denken dat elke potentiële Nederlander een randdebiel is. Voor mij dus ver verwijderd van een soort ode aan de Nederlander.

Als sfeerbeeld van Nederland beter geslaagd maar veel te eenzijdig. De doelgroep 40+ met het kleine kroost leek wel oververtegenwoordigd. Daarnaast mixten de locaties die werden aangedaan niet lekker. De bouw van de Vliegende Hollander paste sowieso al niet in het plaatje.

Het begin ging nog wel. Maar naarmate de film vorderde kreeg ik er steeds meer genoeg van. Wel in een deuk gelegen om de baas van Batavia - stad die een bierbrouwerij nog uniek weet te maken. En zo waren er nog wel meer grappige momenten, maar op het laatste vooral stomvervelend. Gewoon geen geslaagde satire op `de Nederlander `. Veel te veel het niveau van de open deur. 2,5*