Pretpark Nederland (2006)

De kleur van een Renault 'Clio', gesloten deuren bij een chocolade-bed, de 'Rode Schoentjes' van de Efteling, de filosofie van "3 Halen, 2 Betalen", een standje met uiercreme, gratis toiletpapier, de filosofie over bomen die kunnen lopen, de hotste trend nordic walking, problemen op het strand, de problemen van een string van een homoseksueel op Gay Pride, of gewoon geeuwende mensen bij een klassiek concert. Ik had in ieder geval buikpijn van het lachen.

Helaas bevat de documentaire naast vele ups ook enkele downs. Ik behoef geen rustpunten. Van Erp presenteert weer enige prachtige plaatjes. En Nederland heeft er weer wat anti-helden bij. Wat een prachtig land .

Lekker ongegeneerd lachen en mensen kijken. Alle mensen die vandaag voor de lol gingen meubelshoppen bij de IKEA, schuif de volgende keer maar in de rij voor het filmhuis.

Alleman, maar dan 40 jaar later. Hier en daar heel erg lollig en kneuterig; toch helaas net niet overal even boeiend. Wel een mooi tijdsdocument, dat wel...

3,5*

De ideale documentaire voor Youp van 't Hek en Van Kooten en de Bie.

Verschrikkelijk (en van tijd tot tijd behoorlijk pijnlijk) om Nederlanders zo te zien. Vooral die vent van Zuthpen die helemaal geil werd van zijn eigen slogan en die man van Bataviastad waren te idioot voor woorden; ik zou even denken dat het typetjes van Van Kooten en de Bie (zoals Noud terecht aangeeft) of uit Coen film waren. Ik kon er wel om lachen, maar diep van binnen schaam je je als Nederlander hartstikke dood.

Maar goed, verder als documentaire is Preptpark Nederland niet bijster bijzonder, maar weet uitstekend te vermaken. Visueel is het aardig en ook inhoudelijk (op een paar mindere momenten daargelaten) prima. De manier waarop het geheel in elkaar werd gezet had imo wel iets beter gekund, iets meer tempo was op bepaalde punten niet erg geweest. Maar het geheel kijkt hoe lekker weg en wat dat betreft was Pretpark Nederland een amusant, maar toch ook erg beschamend anderhalf uurtje.

3,5 sterren.

Stel je voor: Ik ga met een camera het IFFR verslaan. Ik focus me op de kaartverkoop die weer eens moeizaam gaat. Op die mafkezen die in een lange rij tot ver om de hoek in de januarikou gaan kleumen om als eerste kaartjes te bemachtigen voor de voorstellingen die je wil zien. Op de sponsors die worden uitgenodigd voor een openingsfilm en gewend als ze zijn aan Hollywoodfilms zenuwachtig doen alsof ze het goed vinden. Op de mensen achter de schermen die die mensen al even zenuwachtig van hapjes en drankjes voorzien.

Of ik neem een cameraploeg mee naar Lowlands. Ik focus me op de veel te lange wachtrij op donderdag. Laat een hoop dronken mensen in het 24-uurs-cafe zien. Laat de organisatie achter de schermen zien en hoe de mensen daar calamiteiten vermijden.

Dat soort dingen maken ook van die evenementen iets banaals. En toch: ik kom daar graag en heb er niet alleen plezier gehad, maar ben er oprecht ontroert. Heb er dingen gezien die me raakten. Het heeft mijn passie voor film en muziek aangewakkerd. Ik heb er mensen ontmoet, gesprekken gevoerd en mooie herinneringen opgedaan.

Deze film focust op de knulligheid van hoe Nederland zich vermaakt, maar ik ben ervan overtuigd dat, ondanks dat ik naar de meeste plekken met geen mogelijkheid te krijgen ben, zeker bij de helft van de evenementen er ook makkelijk ontroerdende, passionele en bijzondere belevenissen te filmen zijn. Natuurlijk zijn er genoeg zaken in deze film die zuiver banaal zijn (Zoom in op Zutphen of Bataviastad om er maar eens twee te noemen, niet geheel toevallig de sterkste stukken uit de film), maar toch voelt deze documentaire vooral makkelijk en regelmatig flauw aan. En veel minder scherp en tegelijk ook veel minder open dan Van Erps Lang Leve...-serie.

Daarbij komt nog dat alles als typisch Nederlands voor wordt gesteld, terwijl ik er niets van geloof dat dat bij het grootste deel zo is. Een documentaire als deze kun je in alle landen maken waar mensen het stadium van overleven gepasseerd zijn.

Uiteindelijk vooral een nogal teleurstellend geheel.

2.0*

Ik sluit mij aan bij de laagstemmers,

Vooral als documentaire hopeloos mislukt. Van Erp doet het voorkomen alsof hij een reëel beeld van Nederland neerzet. Dat stoort mij nogal. Tuurlijk gaat elke Nederlander wel eens naar zee, naar een festival of naar een pretpark. Gelukkig maar. Alleen zoals alles hier geportretteerd werd was het meer een soort van lesje propaganda voor je stad c.q. bedrijf maken. Eenzijdige preken als de Nederlander gaat tijdens feestdagen naar de meubelboulevard, gingen er bij mij niet in. Zeg dan niks en registreer alleen. Kortom, te banaal, te simpel allemaal. Net zo alsof alle mensen zich zo naar de slachtbank laten leiden en alleen maar komen als er wat te eten is. Het zogenaamde hapjes en sapjesvolk komt er beteuterd vanaf, in het begin is dat nog wel vermakelijk. Maar op een gegeven moment zou je bijna denken dat elke potentiële Nederlander een randdebiel is. Voor mij dus ver verwijderd van een soort ode aan de Nederlander.

Als sfeerbeeld van Nederland beter geslaagd maar veel te eenzijdig. De doelgroep 40+ met het kleine kroost leek wel oververtegenwoordigd. Daarnaast mixten de locaties die werden aangedaan niet lekker. De bouw van de Vliegende Hollander paste sowieso al niet in het plaatje.

Het begin ging nog wel. Maar naarmate de film vorderde kreeg ik er steeds meer genoeg van. Wel in een deuk gelegen om de baas van Batavia - stad die een bierbrouwerij nog uniek weet te maken. En zo waren er nog wel meer grappige momenten, maar op het laatste vooral stomvervelend. Gewoon geen geslaagde satire op `de Nederlander `. Veel te veel het niveau van de open deur. 2,5*

Onderhoudende documentaire, maar er is te weinig focus en een werkelijk thema is moeilijk te vinden. Mooi in beeld gebracht en vol rake observaties, maar het gaat iets teveel van de hak op de tak. Bepaalde hoofdpersonen lijken zo weggelopen uit een Van Kooten en De Bie sketch: die hilarisch foute manager van Bataviastad rules!

Zelfspot

Michiel van Erp maakt een geslaagde 21e versie van Alleman. Prachtig die observaties en de subtiele humor . 4*

Het gaat vooral over de Anton Pieck mannetjes die het organiseren. Het is ook net Madurodam. De burgemeesters van Madurodam. Mensen die je in een buurtvereniging verwacht. Het is in feite een satire op commercie in de vrijtijdssector.

In die zin een heel verschil met Alleman. In Pretpark Nederland gaat het maar zijdelings over de bezoekers van de 'pretparken'. Je ziet vooral mensenmassa's.

Ik ben ook erg enthousiast: 4 sterren.

Mijn mening over deze film is een mix van vanalles dat er al op deze site over gezegd is, waardoor ik het ook met ontzettend veel dingen niet eens ben natuurlijk

Het is inderdaad niet bepaald een eye-opener, de manier waarop Nederland in deze film word afgeschilderd. Het komt redelijk overeen met mijn visie die ik van Nederland heb. Het is nogal een suf land. Aardige mensen, er worden best aardige dingen gemaakt, er zijn mensen met smaak, maar de hele cultuur vind ik maar saai en ook mooie omgevingen zijn niet echt te bekennen (tenzij je een liefhebber bent van kades en oude steden enzo).

Wel ben ik het er helemaal mee eens dat die suffe mensenmassa's zoals die in deze film voorkomen overal hebt, die zijn hier niet idioter dan in andere landen. Alleen is het probleem dat de typisch Nederlandse dingen (dus geen filmfestivals, want dat is geen typisch Nederlands evenement) waar die massa's hier op afkomen zo af en toe te idioot voor woorden zijn. Vandaar deze docu waarschijnlijk zodat je het even zelf kan zien.

En dan heb je nog een groot deel van die mensen die in alle sufheid het liefst de gezellige kant inzien (je weet wel: het publiek van RTL-4 en de lezers van de TROS-compas (hoewel ik niet perse een hekel heb aan mensen met een TROS-compas hoor, mijn oma heeft er een abbonement op )). Gezellig naar de Libelle-dagen en een fijn dagje uit naar de meubelboulevard.

Ik werd absoluut niet depressief van deze documentaire. Het was allemaal niks nieuws en ik ken overigens genoeg interessante Nederlanders om te weten dat niet iedereen zo is. Ik kon er eigelijk vooral om lachen. Zoals de Gaypride boottocht vol met halfnaakte mannen in de regen en al die mensen die daar aan de kant suf naar lopen te staren, en een man die volop in beeld staat te gapen tijdens het luisteren naar een klein klassiek concert.

Wat ik dan wat minder grappig vond was hoe erg er werd gefocust op de twee mannen die je toch wel de hoofdpersonen mag noemen van deze film. De man van 'Zoom in op Zutphen' en de directeur van Bataviastad die zijn eigen straatje stond te begluren als zijn eigen Sim City. Niet perse tijdens hun werk, maar ik vond het vooral erg gemeen dat je bijvoorbeeld later ook nog die vent van Bataviastad thuis te zien krijgt en het erg kil word weergegeven.

Hier en daar dus een best grappige film, maar in mijn ogen eigelijk niet zo heel erg scherp als sommige mensen dat vinden. Het is namelijk redelijk makkelijk om zulke plaatjes te schieten. Daarnaast was de film ook niet boeiend genoeg en had ik het dus op een gegeven moment wel gezien. Vooral die tourbus ging me op een gegeven moment vervelen. Wel gewoon een leuke film als je hem toevallig nog even op tv meepikt, maar ik kan me niet voorstellen dat je hiervoor zou betalen om hem in de bioscoop te zien, of zelfs op DVD aan te schaffen. Een 2,5*

Overigens weet ik niet waar die Efteling directeur in dit plaatje past. Was niks vreemds mee, ook al zouden ze wel geprobeerd hebben het ook erg droog en kil weer te geven, hij kwam erg normaal over. Vergeleken met al die belachelijke uitjes was overigens ook die fantasybijeenkomst helemaal niet zo raar (en ook totaal geen typisch Nederlands ding trouwens). Het leverde zelfs een lief plaatje op van twee gothics die met een ketting om hun nek aan elkaar zaten verbonden (vond ik echt een heel erg mooie gedachte ).

Heel erg eens met het bericht van Starbright Boy op pagina 2. Het is heel makkelijk om tijdens de organisatie van een evenement of een actie de pijnlijke momenten vast te leggen, maar dan ga je al heel snel voorbij aan de mooie en ontroerende momenten die er ook zijn. De documentaire is dan ook te kriskras om echt het gevoel te geven dat hier een portret is gemaakt van 'de Nederlander'. Mensen kijken zonder interesse in hun beweegredenen is heel makkelijker. Toegegeven, sommige stukken zijn zeer geslaagd; vooral tegen het aantal als de verschillende verhalen elkaar wat sneller opvolgen, maar wat ik vooral miste in deze docu was een lijn. 3*

Van Erp is wel heel vals. Veel wijde onpersoonlijke statief shots die hij net zo lang laat staan tot je als kijker niets anders kan concluderen dan dat we wel een heel zielig zootje zijn. Daarbij komen de meest simpele uitlokkende vragen waarbij 90% automatisch voor gek staat. Pretpark Nederland is vermakelijk, het is spot maar wanneer Van Erp iets vlotter en afwisselender te werk was gegaan was de film een stuk prettiger te bekijken zonder dat zijn pessimistische beeld verloren had moeten gaan.

Aapies kijken.

Ondanks dat Van Erp zijn camera op zoveel mogelijk plekken laat hangen, doet een gemiddelde zomermiddag op het terras er weinig voor onder. Het is jammer dat wanneer je tevens een aantal volgevreten Jiskefet-achtige karikaturen in de recreatiebusiness portretteert, de juiste vragen of überhaupt vragen achterwege blijven. Misschien een volgende keer Bromet inschakelen? Uiteindelijk blijkt deze onevenwichtige documentaire met mistroostige ondertoon, iets te gemakkelijk.

Redelijk.

Leuk. Pretpark Nederland laat precies zien hoe ik naar 'de maatschapppij' en de altijd maar doorgaande zoektocht naar verveling-verdrijving kijk. Mensen die een lampenkap beschilderen, nordic-walken op het strand, zich vuil en nat maken in de polder, verkleed op de Elf Fantasy Fair over bomen praten, en daar zelf absoluut niet de absurditeit en toch ook wel de treurigheid van inzien; ik vind het smullen, een documentairemaker die precies mijn gevoel in beeld brengt.

Hij doet dat zonder commentaar, maar toch zien we precies wat hij er mee wil zeggen. Heb ook erg gelachen om de gepassioneerde Efteling-directeur, de man van Batavia-stad, en tal van andere personen die niet door leken te hebben dat ze op een wat schertsende manier voor het voetlicht gebracht werden. Hoewel een beetje gemeen, vond ik het ook erg grappig dat er tijdens het interview met de Batavia-man gewoon wat auto's door het beeld rijden. Examplarisch voor de houding van Van Erp tegenover zijn onderwerp.

Mijn favoriet hierin was toch wel de man in Zutphen met zijn slogan. Hoe hij reageert op de woorden van de burgemeester tijdens het openen van het festival. ''Hoor je dat, hoor je dat? Jezus wat goed''. Nou, dan verdien je als documentairemaker toch wel een bescheiden pluim wat mij betreft, je kan mij wegdragen tijdens zulke momenten.

Zo'n man zou niet misstaan in Koefnoen, met als grote verschil dat dit gewoon echt is.

En dan de bus met Chinezen, die als buitenstaander erg treffend beschreven wat deze documentaire wil zeggen over Nederland en de Nederlanders. Dat het in scene gezet zou zijn, ach tja, doet voor mij niet zoveel af aan het effect.

Ik heb me er, in tegenstelling tot sommigen hier, niet aan gestoord dat het soms wat overdreven knullig en pijnlijk, of eenzijdig was. Deze docu geeft, zoals ik zei, precies mijn gevoel over de 'leuke dingen doen'cultuur in Nederland weer. De serieusheid waarmee de organisatoren er achter de schermen mee bezig zijn, om mensen zoveel mogelijk te paaien, te entertainen, dingen te laten kopen. Dan zie ik het door de vingers dat sommige dingen misschien eenvoudig te schieten zijn, lullig muziekje, en klaar.

Wel teveel 'saaie' stukjes. De interviews met de ''Jiskefetfiguren' waren op den duur te prominent aanwezig, had toch nog iets meer pure registratie willen zien, van wat meer locaties en evenementen.

Maar toch, een documentaire die gemaakt moest worden, vind ik. Hoewel het voor de meeste cynici wellicht een open deur was allemaal, vond ik het toch treffend en best wel geslaagd.

Leuke momenten en mooie typetjes maar ontroeren doet het niet, het is inderdaad misschien iets te klinisch, afstandelijk en cynisch wat Van Erp hier voorschotelt. Toch een paar echt gouden maar tenenkrommende zaken en karakters, natuurlijk vooral die fantastische slogan die steeds weer terugkomt en ook de Batavia-man op zijn uitkijkpost. Daarvoor kijk je uiteindelijk toch, zo eerlijk ben ik dan ook wel weer.

3*.

Goeie documentaire over de vrijetijdsbesteding van de Nederlander anno 2006. Lopend van de gay pride naar de Efteling tot aan Bataviastad. De documentaire mist enige structuur en had wellicht ook wat korter gekund, maar leuk is het wel. Leuk omdat het allemaal lekker knullig en vooral zo herkenbaar is. Een nipte 3.5 sterren.

Hier kon ik niet zo veel mee. Ja, het was in veel opzichten typisch Nederlands, maar ik was er nou niet van ondersteboven. Had evengoed een aflevering van Man Bijt Hond kunnen kijken. Vond het over het algemeen vrij 'normale' doorsnee mensen. Ok, een beetje volks dan. Maar niet heel erg opvallend, met uitzondering dan van de gay pride deelnemers. Het Chinese tourbusje kon me nog enigszins een beetje bij de les houden, maar laten dat nou net geen Nederlanders zijn. Kan me eigenlijk ook maar 1 stukje herinneren dat redelijk grappig was, en dat was toen die evenementenorganisator op dat parkeerterrein zijn moeder belde en tevergeefs meerdere malen een poging deed om het gesprek af te ronden. Nee, dit was hem echt niet, maar ik zal er denk ik wel niet 'Hollands' genoeg voor zijn.

Doorgaans heb ik best waardering voor het werk van Michiel van Erp, maar hier mis ik scherpte en focus. Er valt uit het materiaal, en alles wat we uiteindelijk niet kregen te zien, denk ik best een goede documentaire over PR Mannetjes te zitten. Zou ook een mooie titel zijn geweest.

Die PR mannen van Zutphen en BavariasStad waren interessant. Is het exploitatief om de man van Bavaria Stad afschuwelijke, ingestudeerde promopraatjes te laten houden? Je ziet echter wel weer dat zijn enthousiasme waarschijnlijk gemeend is, maar dan volgen er weer wat shots dat hij ´obsessief´ door zijn raampje staat te kijken... Ik vond dat best snijdend materiaal, waar je veel gedachtes en denkbare emoties bij kunt voelen. Scherp is het nog niet, maar het is vele malen boeiender dan al het andere materiaal.