Ik Ben Joep Meloen (1981)

En ook een drama film.

Behoudens een paar geinige one-liners toch wel een teleurstelling. Suf verhaaltje en dito acteerwerk, en te weinig echte lach momenten. 2*.

Behoorlijk door de tand des tijds gebeten maar nog genoeg onderhoudend en vermakelijk om te blijven entertainen. Bij vlagen grappig. Destijds ook al niet briljant maar wel een groot bioscoopsucces. Redelijk.

In 1981 was André van Duin razend populair met zijn tv-shows met Corrie van Gorp en Frans van Dusschoten. Dus dachten alle commerciële mensen in hun omgeving uiteraard van; dan maken we er ook een bioscoopfilm bij. Succes verzekerd. Maakt niet uit of het goed of slecht is. De mensen komen toch wel naar de bioscoop. En zo is het waarschijnlijk ook gegaan. Ik herinner me wel dat de film destijds ook hele slechte recensies kreeg. En ik heb hem ook nooit gezien. Nu is het inmiddels 45 jaar later, en heb ik de film eindelijk voor het eerst gezien. Maar ik kijk er dan nu ook heel anders naar, als dat ik toen gedaan zou hebben. Nu is het vooral één grote nostalgie. En in die zin is het wel een feest om al die bekende gezichten van toen te zien en ook de jaren tachtig entourage met al zijn sluikreclames die toen heel gewoon waren en meer van die beelden waarbij je denkt. Oh ja, zo ging dat toen. Maar een goede film is het natuurlijk nog steeds niet. Het verhaal is super mager en springt van de ene cliché naar de andere. Ook al was het wel leuk om het een keer gezien te hebben. André van Duin had ook vaak in interviews gezegd dat hij altijd een groot fan van Laurel en Hardy is geweest. En dat was in deze film ook echt duidelijk te zien. Er zijn diverse scenes in deze film die bijna letterlijk gekopieerd zijn.