Daiteiden no Yoru Ni (2005)

Sterke film met wat gebreken betreft de keuze en het gebruik van muziek, een wat moeilijk in te komen begin en soms wat dialoog dat beter gekunnen had.

Waarom toch 4*? Omdat het me vaak toch wel erg ontroerde, al zijn veel van de situaties die we te zien krijgen niet enorm orgineel, ze deden me mede door het sterke acteerwerk toch wat.

Verder is het leuk om te zien hoe enkele personages elkaar ontmoeten zonder te weten dat ze een bepaalde connectie met elkaar hebben.

Eigenlijk een 3,5* film welke ik dus toch 4* geef omdat het me vaak zo wist te raken, en me de volle speelduur wist te boeien.

Naar aanleiding van de vorige poster hierboven en de dvd hoes had ik een compleet andere film verwacht. Kerstmis is toch het feest van het licht, en alhoewel er genoeg waxinelichtjes en andere kaarsjes brandden vond ik deze niet geheel bevredigend omdat het kleurenarsenaal wat eentonig was. Had zeker in het straatbeeld nog wel wat fraaiere anders gekleurde kerstversieringen verwacht.

Het moment dat de lichtsinval zijn intrede deed was mooi net zoals het moment dat de vrouw met haar paraplu het cafe aandeed. De onderlinge verhoudingen tussen de hoofdrolspelers konden mij minder boeien dan vooraf gedacht waardoor het mij allemaal niet zo raakte en ik soms het gevoel had naar een wat kleffe en simplistische uitvoering van een liefdesverhaal bij Kerstmis te kijken. Vond de verhaallijnen soms ook te geforceerd in elkaar overlopen waardoor ik geen warmbloedig gevoel kreeg eer men met zijn allen in het cafe zat.

Gelukkig wel vermakelijk en zeker in het begin een film met de nodige potentie. Qua muziek wist de film het helaas ook al niet waar te maken, veel te zoetsappig en vooral nogal in de lijn der verwachting liggende. Kortom voor mij is er nog steeds maar een kerstfilm en dat is Capra `s It `s a Wonderful Life, echt zo `n film die wel alle sneeuwstormen doorstaat. 3,5*

Ben nooit zo weg geweest van dit soort films, ze werken zelden. Eigenlijk vind ik alleen Magnolia redelijk goed geslaagd. Tokyo.Sora, Short Cuts en Chaos zijn voorbeelden die mij zomaar te binnen schieten, drie keer middelmaat. Daiteiden no Yoru ni past ook in die categorie.

Vooral wanneer de verhalen en/of personages bij elkaar gebracht worden -door stom toeval..- gaat het vaak mis in dit soort films. Magnolia heeft de kikkers en de overige films hebben 'het' niet.

Bepaalde personages zijn wel aardig en de lichtjes bij de bar zagen er wel leuk uit. De meeste verhaallijnen zijn echter nogal suf.

2.5*

En dan heb je hem opeens gevonden; je ultieme kerstfilm. Na al die sneeuwbuien deze week, enorm koud buiten, kon ik wel iets verwarmends gebruiken. En wat voor film geeft het beste iets verwarmends in de tijd van winter; juist de kerstfilm.


In het begin is het wel erg lastig in de film te komen maar als je er eenmaal inzit vliegen die dikke twee uur voorbij. Vooral erg sterk door de personages, allemaal aangekomen bij een keerpunt of kruising in hun leven, ze hebben hun tegenslagen maar weigeren toe te geven aan zelfmedelijden. Hoevaak ze ook vallen, ze krabbelen op en iets moois ligt binnen handbereik. Ook enorm sterk acteerwerk en zo’n blackout maakt het allemaal wel erg knus.


Erg leuke personages, met allemaal een zeer aandoenlijke of ontroerende backstory. Heerlijk sfeervol, sympathieke personages en erg interessante en warme gesprekken tussen deze personages. Het meisje met kanker, dat verhaal met die meid met haar candleshop, die man die zonder het te weten tijd doorbrengt met zijn stiefzoon, eigenlijk allemaal erg mooie verhaaltjes die op een zeer effectieve wijze bij elkaar komen.


Qua verhaalstructuur niets bijzonders maar de uitwerking is dat wel, gewoon een erg ‘klein’ hartverwarmend, soms aandoenlijk, soms ontroerend, filmpje met goede bedoelingen. Een dikke 4,5* en ik geef wat ruimte voor herziening als ik hem in mijn dvd-speler doe tijdens de kerst 2010. Misschien dat de kerstmagie dat laatste halfje naar boven weet te brengen.

Howel ik het een prima film vind ben ik wat minder enthousiast dan de anderen hier. Een moeizaam begin, ietwat lang en een toevalligheidje teveel ook. Maar ook sfeervol en een opvallend geslaagd (en toch weer erg Japans) einde. Maar in de buurt van (het hier een paar keer genoemde) Tokyo.sora komt dit echt nooit wat mij betreft.

3.5*

Deze film die al lang op mijn lijstje stond van "films nog te zien" nu eindelijk eens bekeken. Om eerlijk te zeggen viel hij mij behoorlijk tegen. Ik had er gezien het gemiddelde en de enthousiaste reacties veel meer van verwacht. De sfeer die wordt gecreëerd met al die kaarsjes is best wel aardig en ook Tokyo bij nacht zonder de neon verlichting maar wel met de koplichten van de auto's in de traffic jam zag er allemaal best wel mooi uit. De personages kwamen bij mij zonder meer sympathiek over. Alleen duurde het mij allemaal veel te lang. Veel minder dialoog en een tijdsduur van pakweg 100 minuten zou meer dan genoeg moeten zijn voor zo'n film.

3,0*

Herzien.

Blijft een heerlijke film wat mij betreft. Magisch in beeld gebracht, fijne (wat atypische) jazz soundtrack en een stel goede acteurs. Verder een soort van Magnolia in Japans rond de kerstperiode tijdens een black-out, maar Minamoto komt er makkelijk mee weg.

Wel best rond de kerstperiode bekijken. Niet dat de film echt aan kwaliteit inboet, maar ideaal is het uiteraard niet om dit tijdens putje lente te bekijken. Enkel het begin is misschien wat te traag, maar Minamoto heeft dan ook een hoop volk te introduceren.

Raar dat deze niet tot bij een groter publiek geraakt is, best toegankelijk en mist het sentimentele gedruil dat normaal gepaard gaat met dit soort films.

4.5* en een uitgebreide review.