The Devil's Men (1976)

Ik verwachtte er van te voren weinig van, vooral omdat het de enige film is die Costas Karagiannis heeft gemaakt. Het bleek echter nog best cheesy vermaak te zijn. We zien Donald Pleasence en Peter Cushing het tegen elkaar uitvechten, verder omgeven door een Griekse cast.
Het toffe is dat ze het meeste ook daadwerkelijk in Griekenland hebben opgenomen, waardoor de sfeer van het land wel echt overkomt.
Het vuurspuwende, pratende minotaur standbeeld is cheesy as hell, maar maakt het daardoor juist vermakelijk om naar te kijken. Gewoon niet al te serieus nemen. Het is iets dat de makers met het over-the-top einde willen zeggen, waarin het standbeeld en de hele sekte ontploft door wat heilig water van Pleasence.
De soundtrack is dan nog wel een tikje aan de irritante kant. Voornamelijk wat overdreven synth/keyboard geluidjes die allesbehalve spanning opwekken. Dit in de rustige stukken afgewisseld met traditionele muziek die me deed denken aan het lokale Griekse restaurant. Maar het 'hoogtepunt' qua muziek is te horen tijdens de aftiteling. Het leek wel of het nummer speciaal voor de film geschreven was. Weird en ongepast zo na het moralistische einde, maar zeker een vermakelijk deuntje.
Goed, je merkt soms dat de film gemaakt is door iemand met weinig ervaring, maar dat mag de algehele pret niet drukken. Pleasence en Cushing zorgen voor mij al voor voldoende entertainment en de rest was ook wel redelijk te verwerken.

Donald Pleasence versus Peter Cushing anno 1976 in Griekenland en begeleid door een soundtrack van Brian Eno (nooit gereleased als album). Dat kan bijna niet misgaan, maar op een enkele opleving na (vooral wanneer Cushing screentime heeft) is het allemaal net wat te saai.

Enige dat nog ergens wat wenkbrauwen doet fronsen is de vraag waarom priester Pleasence in hemelsnaam de Amerikaanse P.I. meeneemt, de beste man ontgaat alles zo'n beetje.

De film heeft een aantal positieve punten zoals de prachtige locatie Acrocorinth kasteel in Peloponessos, Donald Pleasence en Peter Cushing, de degelijke opbouw en de aantrekkelijke dames Luan Peeters (Laurie) en Vanna Reville (Beth). Helaas zie je van beide dames een zeer korte naaktscène. Kostas Karagiorgis (regisseur) die Milo speelt, komt niet overtuigend over. Ook zijn rol is vergezocht gezien hij van Amerika moet komen en totaal niet gelooft in deze kwaadaardige sekte. Hij wil alleen maar feiten. Zijn vriendinnetje (Jane Lyle) in Amerika is wel langer naakt in beeld, maar heeft eigenlijk geen enkele toevoeging. Wat de film keldert, is de wel zeer gemakkelijke uitweg die Pleasence gebruikt om Cushing en zijn volgelingen te liquideren in de slotscène. Belachelijk. 5/10

Maandag als afsluiter nog even bezig met deze The Devil's Men mede mogelijk gemaakt door Netflix. En hoewel het verre van top is had de film toch zeker zijn momenten.

Het verhaal is simpel met vermiste jongeren op een specifieke plek in Griekenland waar pastoor Roche het al langere tijd niet vertrouw maar de autoriteiten er geen oor naar hebben. Als vervolgens bekenden van de pastoor verdwijnen gaat hij samen met een prive detective op pad waarop ze nog heel wat beleven. Minpunten zijn toch wel de vorm van het uiteindelijke kwaad in de vorm van een pratend standbeeld of anders wel de handeling waarmee het kwaad bezworen wordt met het gegooide wijwater waarop alles ontploft...juist. Zo komt de P.I. ook wel eens wat knullig over die veel ontgaat en net zo min voor dingen openstaat. En wat een bizarre slecht audio spoor waar alles vervormd en wegvalt als men onderweg is in de auto en verder heel erg blikkerig klinkt.

En toch heeft The Devil's Men best aardige momenten met de landschappen en de prachtige locatie in de vorm van de tempel, is Pleasence goed als altijd, doet Peter Cushing daarniet aan onder als hogepriester met zijn onderdanen en worden er een aantal momenten prima opgebouwd zoals wanneer de mannen in het zwart opduiken. Daarnaast heeft het geheel best wel sfeer, heeft de soundtrack ook best aardige momenten en zitten we qua vrouwelijk schoon ook best wel oké. Een voldoende is daarentegen weer net teveel dus blijft het geheel steken op een 2,5.

Beetje vreemd werkje met de medewerking van maar liefst twee horroriconen... Leden van een satanische sekte aanbidden de Minotaurus uit de Griekse mythologie. Peter Cushing die de offerrituelen leidt in een grot met een gigantisch bronzen beeld van dit wezen. Het beeld spuwt rook en vuur uit zijn neusgaten en geeft af en toe bevelen in een sinistere voice-over. Donald Pleasence als een bezorgde Ierse priester die samen met een Amerikaanse rechercheur en diens vriendin de sekte proberen te ontmaskeren. Dit alles op de minimalistische, door synthesizers gedreven soundtrack van niemand minder dan Brian Eno...en op het einde, alsof het een actiefilm was....Boem... Er zijn wel twee versies; de Amerikaanse release waar al het leuke is uitgeknipt en een Britse ongecensureerde. Het resultaat is een vermakelijke en onhandige film. Toch ook licht mijn twijfels om dit een iets hogere waardering te geven...

Altijd een beetje een gok, zo een oude exploitatiehorrorfilm kiezen op Netflix en deze keer was het dus helemaal mis. Dit ondanks de aanwezigheid van Peter Cushing (op de automatische piloot) en Donald Pleasance (speelt de hele rest van de cast weg.) Verder uiteraard veel aantrekkelijk kanonnenvoer, of in dit geval meer specifiek: minotaurusvoer, de dames daaronder uiteraard topless (hoewel minder dan verwacht, boe!). Verder een grote rol voor de incompetente Griekse acteur Kostas Karagiorgis als die ene gast in slechte horrorfilms die zelfs als de lijken zich opstapelen nog roept: "Je hebt te veel fantasie" en "Je moet niet zoveel drinken." De eveneens Griekse regisseur Kostas Karagiannis regisseerde meer dan 100 films, maar die ervaring zie je er niet aan af; het zit in het algemeen op het niveau van "amateuristisch, maar niet 'zo slecht, dat het goed is'". Het gaat een paar keer die kant op, maar in het algemeen is het vooral saai en matig allemaal.

De soundtrack van Brian Eno is ook al niet de moeite. Die lijkt hij gemaakt te hebben door een dutje te doen met zijn hand op het toetsenbord van een synthesizer. Wel goed is het liedje onder de aftiteling, maar dat is niet van Eno, maar van een andere muzikale legende: Paul Williams. Terecht dat het door mag gaan als de aftiteling als is afgelopen. Ik dacht eerst dat er nog een soort post-credits scène zou komen, maar nee: alleen zwart beeld met muziek.