Atraco a las Tres (1962)

Er bestaan er veel van : rip offs van i soliti ignoti...dit is er duidelijk zo eentje. De meesten van dit soort rip- offs zijn uiteraard vergeten , maar deze is in Spanjolenland soort van herontdekt en gebombardeerd tot klassieker , opgenomen in allerlei lijstjes zelfs en uitgeroepen tot cultureel erfgoed.

Ik begrijp eigenlijk niet goed waarom, zal een cultuurkloof zijn maar ik zie er echt niet meer in dan een doodordinaire transplantatie van de Monicelliklassieker naar Spaanse bodem. Ook de makers zelf- met als regisseur Forqué die we toch moeilijk een auteur kunnen noemen- schenen er zelf niet meer in te zien. Maar blijkbaar raakte de vertaling van het origineel naar een schijnbaar typisch Spaans milieu uit die tijd een bepaalde snaar. U kunt het ook lezen op filmaffinity, waar deze timewaster uit vervlogen tijden meer dan 8000 stemmen heeft !

Buitendien : de makers moesten op een strenge censor letten, waaruit volgt dat de lumpenpaupers uit ISI werden vervangen door brave klerkjes werkzaam op een bank en klassenstrijd wordt hier niet eens gesuggereerd, al spreken de treurige leventjes van de anti- helden wel voor zich. Ook de synopsis hierboven klopt dus niet : het hele stel krijgt geen ontslag- zelfs dat idee zou al iets te veel van maatschappijkritiek kunnen bevatten- maar krijgt een nieuwe chef die een absolute tiran is en de witte boorden proletariërs genadeloos uitbuit.

Maar ook dit gegeven wordt omgebogen richting groteske en deze film is misschien nog meer een heist/ noir spoof dan het origineel, via de prominente rol bovendien van femme fatale Loritz. De voorbereidingen op de heist krijgen hier nog meer ruimte- en ziijn uiteraard kluchtig- en de denouement is- laten we het voorzichtig formuleren- in lijn met de eisen zoals de censoren die zouden stellen.

Dit alles uitgevoerd door een ensemble cast van komieken met gekende namen/ gezichten als die van Lopez Vazquez- degene die op de heistidee komt-, Landa en Morales, u weet wel met dat gekke stemmetje.

Ik beweer niet dat dit slecht is, maar- en ik heb hem 2 keer gezien- overall kwam het op mij toch over als een typische brave publiekskomedie uit die tijd. Ik denk dat het aan mij ligt en dat de tijd en plaatsbarrière te groot is, het zou dan ook prettig zijn als Spaanse cinema/ Spanjekenners hier hun licht over zouden laten schijnen. U moet dit dan ook lezen als een aansporing...