Een Echte Vermeer (2016)

Centraal in de film is de aangeklaagde in de rechtbank, in de gevangenis en tijdens het verhoor. Flashbacks is blijkbaar modern in de Nederlandse film (denk ook aan Tonio). Alleen slaagt men er niet in om dat op een prettige manier te doen. In "Een echte Vermeer" is het terugblik chronologisch (neem ik aan), maar doet erg rommelig aan. De aanleiding voor het terugblik is niet aanwezig.

Het is een verhaal gebaseerd op een ware gebeurtenis. De scene in Rome is mij dan ook te toevallig. Hoewel Vermegeren een relatie kreeg met een actrice, was het mij allemaal wat te dik opgelegd.

De acteurs doen het goed. Lize Feryn speelt een sensuele actrice. Mooi gedaan. Jeroen Spitzberger eerst niet herkend niet zijn aangeplakte kin.Een prettig acteur, die het prima doet.

De locaties zijn mooi gefilmd. De soms langzaam pendelende camera, inzomen op detail, veranderde camerastandpunten vond ik prettig. De sepiakleuren zijn onnodig.

Al met al heb ik mij geen moment verveeld.

Een echte Vermeer zou je ook een echte Rudolf van den Berg movie kunnen noemen. Stilistisch erg mooi, valt er weinig op aan te merken, maar op emotioneel niveau slaagt de regisseur er weer niet in ons voor de volle speelduur in het verhaal te betrekken. Met name het eerste gedeelte, als de film zich vooral concentreert op de verhouding tussen de getrouwde Van Meegeren en zijn eveneens overspelige muze is saaier dan saai, ook al door het weinig overtuigende spel van Feryn(acteren is iets anders dan louter mooi zijn). In de tweede helft, als de volledige contouren van dit in potentie sterk waar gebeurde verhaal wat beter zichtbaar worden, wint de film aan spanning en kracht en dat zorgt er dan voor dat je je net niet bekocht voelt als je de bioscoopzaal verlaat. Spitzenberger in de hoofdrol doet zichtbaar zijn best en krijgt hiervoor een voldoende, maar een iets betere acteur die het dualistische karakter van deze vervalser beter had kunnen overbrengen was op zijn plaats geweest(bijvoorbeeld een Raymond Thiry, die hier een onbeduidende bijrol heeft gekregen?). Alles bij elkaar geen slechte film, maar er had meer ingezeten dan dit eindresultaat, zeker geen film die je je tot in lengte van jaren gaat herinneren.

Deze ook eens bekeken en vond hem niet mis. Niet waw, maar ook niet slecht. De film verveelde niet en de cast deed het ook goed. Ondanks de iets langere speelduur verveelde hij niet. Toch wel eens het bekijken waard.

Zeker geen film die je meesleept, laat staan dat hij je echt overtuigt, emotioneert of wat dan ook.

Vond er ook geen rechte lijn insteken met die verschillende fazes.

Naar een waar gebeuren en daar steekt ge altijd wat van op, maar dat was het dan.

Jeroen Spitzenberger zal wel naar best vermogen het hoofdpersonage hebben vertolkt en Lize Feryn is wel heel mooi.

Kort na het einde van de oorlog moet de Delftse schilder Han van Meegeren [Jeroen Spitzenberger] zich verantwoorden voor zijn rol in de verkoop van het schilderij “De Emmaüsgangers” van Vermeer aan Hermann Göring voor 1,5 miljoen gulden. Van Meegeren probeert de openbare aanklager [Raymond Thiry] tevergeefs duidelijk te maken dat het niet gaat om een échte Vermeer, maar om een vervalsing die hij zelf heeft gemaakt. De vervalsing is echter zó overtuigend, dat hij dat moeilijk kan bewijzen. In flashbacks ontdekken we welke omstandigheden Van Meegeren deden besluiten zich te richten op het vervalsen van schilderijen. Een belangrijke rol is weggelegd door Jolanka Lakatos [Lize Feyn], de geliefde van kunstexpert Abraham Bredius [Porgy Franssen]. Hans obsessie met Jolanka zet grote druk op zijn huwelijk met Anna [Dewi Reijs]. Spitzenberger is goed als de geplaagde Van Meegeren in dit sensationele verhaal en Claude Humbert verdient lof voor zijn piepkleine rol als Hermann Göring, maar Van den Bergs keuze voor een niet chronologische benadering verstoort de dramatische opbouw waardoor het verhaal nooit zo meeslepend wordt als het had kunnen zijn.

De kunstenaar en zijn muze, de dwang, de lust, de depressie, de wil en de drug. Dit alles tezamen wordt redelijk tentoongespreid door Spitzenberger met zijn tegenpool en muze Feryn. Goede rol van Spitzenberger als haast manisch-depressieve kunstenaar die erkenning zoekt in de artistieke wereld gekoppeld aan de liefde die hij ervaart en in 1e instantie onbereikbaar lijkt. Ook Fernhout en Franssen doen waar ze goed in zijn. Zo goed als waargebeurd met de kern in de 30 er en 40 er jaren van de vorige eeuw. Zijn manier van werken valt nu onder postmodernisme en geniet bewondering vanwege zijn ongekende technieken tot vervalsing uit die tijd.