Cracked Actor: A Film about David Bowie (1975)

Goede docu van Bowie die toen nog behoorlijk aan de drugs zat.

De film is kort maar laat wel belangrijke dingen zien. Ook krijg je een kijk op de fans en Bowie's bizare kostuums. Bowie is zo'n merkwaardig type, dat het me ook niks verbaast dat een regisseur hem vraagt voor een rol in een film.

3,0.

It's not the side-effects of the cocaine

Sep–Nov 1975.

Is het mogelijk om artistiek te excelleren terwijl je gedurende een lange periode zoveel cocaïne hebt gesnoven dat je in een staat verkeert zoals Bowie die omschrijft als: cocaïne psychose. Het antwoord = JA. Station to Station is het artistieke product van frequent drugsmisbruik in de ergste vorm. Symptomen als intense paranoia en geheugenverlies waren Bowie niet vreemd. Dat verklaart waarom Bowie beweert geen notie meer te hebben van de opnamesessies van de plaat. Grotendeels opgenomen na middernacht in een Los Angeles-studio, slapen was er niet bij. Toetsenist Roy Bittan bleef muzikaal 'sober' onder invloed, maar de overige muzikanten geraakten in een bombastische instrumentale trip. Quotes uit die tijd als: "Iedereen in de studio bevond zich een ruimteschip" spreken tot de verbeelding. Normaal gesproken zou je denken dat dit soort ingrediënten leiden tot vreselijke muziek.., maar het wonder geschiedde; een aantal van de grootste songs uit Bowie's carrière (Station to Station, Wild Is the Wind) werden geproduceerd. Op het epische titelnummer zingt Bowie zelfs over de bijwerkingen van cocaïne. Het is 10 minuten en 15 seconden van absolute waanzin. Je kunt de drugs bijna ruiken. De meesten prefereren Ziggy S. maar dit zal altijd mijn favoriet blijven. Een ongrijpbare intense LP, een monument. Muzikanten zou ik willen adviseren probeer dit niet thuis.