Nayak (1966)

Prima film, goed acteerwerk met een juist wel interessante treinsetting maar met enkele te oninteressante bijfiguren.

Nayak deed me ergens een beetje denken aan sommige Bergman-films qua opzet en thematiek. En natuurlijk de paar boeiende droomsequenties die deze film net wat extra's geven. Visueel verder niet zo bijzonder, inhoudelijk des te meer. De film draait sterk om de dialogen en de gedachten over roem, gedrag en ook over de filmindustrie zelf.

Nayak behoort mijns inziens nog niet gelijk tot het beste wat Ray te bieden heeft, maar is alleszins een sterke film te noemen.

Ook een wat mindere Ray is nog de moeite waard. Nayak vertelt het verhaal van een acteur die zichzelf ergens onderweg naar de top is verloren. Tijdens een lange treinreis naar Delhi wordt hij geconfronteerd met de leegte in zijn bestaan door een jonge vrouw die niet onder de indruk is van zijn nabijheid. Ik vond de plot helaas niet zo interessant, de gesprekjes met de vrouw nogal vlak en enigszins voorspelbaar. Dat de vrouw het interview op het eind zo pontificaal verscheurt vond ik ook niet echt bij haar karakter passen, zoiets zou ze buiten het zicht doen. De flashbacks en dromen waren niet onaardig maar wel wat bedacht, en ook het zijplotje van de adverteerder die zijn vrouw inzet om een klant te winnen werkte niet helemaal. Natuurlijk blijkt dan de dikke coupégenoot aan wie niemand aandacht schonk de grote klant te zijn, wel apart omdat die nog even daarvoor getuige was hoe de adverteerder nog net niet zijn vrouw prostitueerde om die oude bok binnen te slepen. Het meest interessant vond ik nog het korte optreden van Promila, de actrice die zich in een flashback aan Arindam aanbiedt, iets waar hij geen antwoord op heeft.

Visueel vond ik het trouwens best fraai, juist door de beperkingen die Ray zichzelf oplegde, en vooral Uttam Kumar zet een prima rol neer.