Metaal en Melancholie (1994)

Wat een schitterende documentaire/road-movie!

Dit is een hele warme film over mensen die nauwelijks rond kunnen komen die er het beste van proberen te maken. Het zijn mooie korte portretten. De verhalen die ze vertellen zijn vaak aangrijpend. Zoals de man die vertelt over zijn jonge dochtertje die al jaren chronisch ziek is. Hij kan amper het geld voor het ziekenhuis betalen. Hij staat ondanks de slechte omstandigheden positief in het leven en vertelt ontroerend over de levenslessen die hij zijn dochter geeft.

De taxichauffeurs rijden gemiddeld in 30 jaar oude barrels. Die auto's zien er uit als schitterende dinosaurussen. Sommige chauffeurs rijden in iets betere auto's en hebben duurdere kleding aan. Die rijden waarschijnlijk in betere wijken.

In deze film zie je twee chauffeurs die allebei een originele manier hebben gevonden om hun auto te beschermen tegen diefstal.

Ondanks hun vaak miserabele leefomstandigheden, weten de mensen er toch het beste van te maken. Ze ogen veerkrachtig en berustend in hun situatie.

Metaal en Melancholie is ook een mooie kijk op Peru anno 1994. Het enige dat je ziet zijn taxichauffeurs, niet de burgers die de taxi nemen.

Op het einde van de film komt er pas muziek in de film. Een taxichauffeur vertelt emotioneel over de onmogelijke liefde tussen hem en een Europese vrouw die hij moest beëindigen. De tape met lokale muziek is zijn aandenken aan die relatie. Jammer dat er niet wat meer muziek in de film zit.

Een van de mooiste documentaires die ik gezien heb.

Heel mooie, ontroerende en regelmatig ook grappige film. Had voor mij nog extra waarde en herkenbaarheid omdat ik zelf een tijdlang in Lima heb doorgebracht. Pretendeerde dan ook steeds locaties te herkennen. Pure kul natuurlijk; dat zou wel heel erg toeval zijn (Lima is nogal groot).

Dit is zo'n film waarvan ik me afvraag waarom niet meer mensen 'm hebben gezien, waarom 'ie niet bekender is, waarom ie niet gewoon altijd draait in de bioscoop.

Zelf heb ik 'm gezien tijdens het Honigmann-retrospectief tijdens het Ned. Filmfestival van 2000. Met open mond.