Metaal en Melancholie (1994)

Wat een schitterende documentaire/road-movie!

Dit is een hele warme film over mensen die nauwelijks rond kunnen komen die er het beste van proberen te maken. Het zijn mooie korte portretten. De verhalen die ze vertellen zijn vaak aangrijpend. Zoals de man die vertelt over zijn jonge dochtertje die al jaren chronisch ziek is. Hij kan amper het geld voor het ziekenhuis betalen. Hij staat ondanks de slechte omstandigheden positief in het leven en vertelt ontroerend over de levenslessen die hij zijn dochter geeft.

De taxichauffeurs rijden gemiddeld in 30 jaar oude barrels. Die auto's zien er uit als schitterende dinosaurussen. Sommige chauffeurs rijden in iets betere auto's en hebben duurdere kleding aan. Die rijden waarschijnlijk in betere wijken.

In deze film zie je twee chauffeurs die allebei een originele manier hebben gevonden om hun auto te beschermen tegen diefstal.

Ondanks hun vaak miserabele leefomstandigheden, weten de mensen er toch het beste van te maken. Ze ogen veerkrachtig en berustend in hun situatie.

Metaal en Melancholie is ook een mooie kijk op Peru anno 1994. Het enige dat je ziet zijn taxichauffeurs, niet de burgers die de taxi nemen.

Op het einde van de film komt er pas muziek in de film. Een taxichauffeur vertelt emotioneel over de onmogelijke liefde tussen hem en een Europese vrouw die hij moest beëindigen. De tape met lokale muziek is zijn aandenken aan die relatie. Jammer dat er niet wat meer muziek in de film zit.

Een van de mooiste documentaires die ik gezien heb.

Heel mooie, ontroerende en regelmatig ook grappige film. Had voor mij nog extra waarde en herkenbaarheid omdat ik zelf een tijdlang in Lima heb doorgebracht. Pretendeerde dan ook steeds locaties te herkennen. Pure kul natuurlijk; dat zou wel heel erg toeval zijn (Lima is nogal groot).

Dit is zo'n film waarvan ik me afvraag waarom niet meer mensen 'm hebben gezien, waarom 'ie niet bekender is, waarom ie niet gewoon altijd draait in de bioscoop.

Zelf heb ik 'm gezien tijdens het Honigmann-retrospectief tijdens het Ned. Filmfestival van 2000. Met open mond.

Misschien omdat het de eerste (lange) documentaire van Honigmann is. Andere docu's van haar stonden meteen in de spotlight toen ze uitkwamen vanwege de reputatie die ze heeft opgebouwd; 'de nieuwe Honigmann'.

Ik weet zeker dat er eens een Honigmann dvd box zal verschijnen met al haar documentaires.

Is dit ergens verkrijgbaar?

Als je nog een videorecorder hebt kun je de video huren bij Godzilla.

En als je die niet hebt, kun je die er gratis bij huren.

Nice, thanks...

Release datum.

http://www.neerlandsfilmdoek.nl/?page_id=14

Heddy Honigmann debuteerde in 1985 in de Nederlandse bioscopen met de experimentele en sympathieke film De Deur van het Huis. Drie jaar later maakte ze Hersenschimmen, naar het beroemde boek van J. Bernlef. Onbewust schemerde in deze beide producties al door waar de toekomst van Honigmann zou liggen. In beide films geeft Honigmann de acteurs namelijk alle tijd en vrijheid om hun personage een menselijk gezicht mee te geven en focust ze zich op de kleine en intieme spelscènes. Toen in 1993 haar eerste lange documentaire Metaal en Melancholie in première ging, bleek dat de regisseuse niet alleen acteurs volledig voor zich wist te winnen, maar dat zelfs de gewone man van de straat Honigmann alles vertelde wat ze maar horen wilde. Het levert een indrukwekkend en memorabel document op.

Nu ook verkrijgbaar op DVD.

Zeer boeiende docu die eigenlijk weinig meer laat zien dan de verhalen van diverse taxichauffeurs (en chauffeuses), grotendeels verteld van achter het stuur van hun taxi. Eentonig? Nee, allerminst!

Het zijn stuk voor stuk verhalen die je verbazen en ontroeren. Openhartig en gepassioneerd vertellen deze mensen over hun persoonlijke sores, hun liefde voor hun –meestal noodgedwongen- beroep en het leven in de chaos en armoede van Lima. Hun verhalen zijn vaak schrijnend, maar ook hartverwarmend.

Ik heb vol bewondering zitten kijken en luisteren naar deze mensen die ondanks tegenslag en armoede zoveel doorzettingsvermogen en levensvreugde lijken te hebben. Ze vertellen de dingen zoals ze zijn, er is geen sprake van vals sentiment, wel van een realistische – en zelfs onwaarschijnlijk optimistische – kijk op het leven zoals het komt. Zoveel veerkracht word ik wel even stil van. Ook van de staat waarin de taxi’s verkeren trouwens; die vragen een aanzienlijke vindingrijkheid van de eigenaars en een flinke dosis moed van de passagiers.

De titel vond ik aanvankelijk een beetje vreemd, maar uiteindelijk had deze niet beter gekozen kunnen zijn. Prachtig!