Dark Universe (1993)

Love it! De jaren 90 zijn in mijn optiek het meest schaamteloos wanneer het gaat om cheesy rip-offs. Ditmaal mag het gehandicapte broertje van de Giger Alien dood en verderf aanrichten in het moeras. Of nja... waarschijnlijk gewoon het bos achter het huis van meesterbrein Steve Latshaw (van wie ik eerder al Death Mask (1998) zag en met 2.5* bekroonde...). Lovenswaardig dat hij het grotendeels duidelijk in beeld durft te brengen en daarnaast veelal in daglicht geschoten. Het volledig tegenovergestelde daarvan is meestal de gang van zaken in dit soort films.

De Alien, uitgerust met een tong die zijn slachtoffers in luttele seconden leegzuigt, weet met name richting het einde duidelijk te maken dat je niet moet fucken met het universum. Al tongworstelend (en dan bedoel ik niet zoals in je tienerjaren) wurmt hij zich een weg door de vele obstakels zoals tenten... en rieten hutjes. Ondertussen staat de sterrencast met twee of drie man sterk op een rij richting de camera op te dreunen wat Patrick Morgan (vaste schrijver voor Latshaw's werk) neer heeft gepend. Da's toch goud...

Prachtig stukje onkunde. Tja als de uitvoerend producenten Fred Olen Ray en Jim Wynorski zijn, zal het budget vrij laag zin geweest. Het is dus niet een goede film te noemen. Nou vooruit er was wat lowbudget charme. Een rubberen monster terroriseert een aantal personages die in een moeras op zoek zijn naar een neergestort ruimteschip. Er zijn moordende sporen, ontblote borsten en een Papier-maché Xenomorph die andere wezens in moordenaars verandert. Het moordende gordeldier is best oké, de moordende zombie niet. Om eens goedkope buitenaardse retro-actiete zien oké maar het is geen goede film,