De Nadie (2005)

DeNadie: de reis van ‘indocumentados’

De Mexicaanse documentaire DeNadie brengt de hachelijke reis in beeld die veel Centraal-Amerikanen ondernemen. In de hoop op een beter leven leggen ze de 4000 kilometer lange reis af door Mexico. Bestemming: de Verenigde Staten.

De Hondurese María vertelt hoe ze haar gezin achterliet, op zoek naar een beter leven. De uitzichtloze economische situatie bood haar geen andere mogelijkheid. Een handvol migranten vertelt hun verhaal. Tijdens hun reis krijgen ze te maken met geweld, afpersing, verkrachting en moord. Vooral de maras (jeugdbendes) vormen een probleem. Maar als ‘indocumentado’ kunnen de migranten nergens terecht. De angst voor uitzetting is dusdanig groot, dat ze ideale slachtoffers zijn. Persoonlijke verhalen worden aangevuld door tableaus met feitelijke informatie, waardoor alle verhalen in perspectief worden geplaatst.

Als regisseur staat de naam Tin Dirdamal vermeld, het pseudoniem voor Héctor Cadena (Monterrey, 1982). In werkelijkheid is deze documentaire het product van een vruchtbare samenwerking van een groep Mexicaanse studenten en docenten. Met een handycam, 70 duizend pesos en een goed plan gingen ze op weg. Filmen tijdens de vakanties, monteren tijdens de studieperiodes. Cadena legt uit in het lokale studentenblad: ‘Het idee was niet om gewoon een film te maken, maar om de onrechtvaardigheid waarmee de migranten te maken krijgen in beeld te brengen.’

De onrechtvaardigheid spat inderdaad van het scherm. Geen van de verhalen laat de kijker koud – gegarandeerd. Dit is een documentaire zoals een documentaire bedoeld is. Puur, informatief, confronterend en gevoelig tegelijk.

De Nadie is erg amateuristisch gefilmd met een huis tuin en keuken camera, maar dat maakt voor deze documentaire helemaal niet uit. De verhalen die namelijk verteld worden zijn zeer aangrijpend.

Het is bizar om te horen dat de Mexicaanse politie de illegale immigranten gewoon bestelen of voor de trein gooien. Hetzelfde geldt voor de verhalen over de Mara Salvatrucha die onderweg vrouwen verkrachten, mensen met machettes bewerken en van de trein gooien.

Tijdens het kijken van deze documentaire realiseer je je weer hoe goed we het eigenlijk wel niet hebben hier in Nederland.

Ik vond het zeer verrassend dat die vent met die open buik het gewoon gelukt is. Ook ben ik erg benieuwd of die Maria nog leeft en wat ze doet. Waarschijnlijk zullen we het nooit te weten komen.