Monday (2000)

Ook wel bekend als "Sabu", ook bekend van Ichi The Killer, en naast Tsukamoto de tweede regisseur die mee acteerde in de film.

En blijkbaar een begaafd regisseur, want hij levert hier een unieke film af. Stel je een Japanse Lynch voor, die in plaats van mystery meer neigt naar comedy. Sabu beschikt ook over de gave om sfeer bijna uit het niets op te wekken. Sensuele scene, geen probleem, komt er zo aan. Kurkdroge humor, op plaatsen extreem silly, maar uiters perfect qua timing, waar drama soms simpelweg overloopt in humor zonder dat je het echt merkte.

Het tempo van de film is gezapig, maar de uiterst geinige situaties en totaal weirde sfeer maken dat de film voorbij vliegt. Zet daarbij nog de fantastische prestatie van het hoofdpersonage (heerlijke rol) en je krijgt een topper.

4.5* ... een man om in het oog te houden.

Hey, een nieuwe poster. Waar heb je 'm eigenlijk gezien Onderhond?

Thuis

Deze kwam een paar jaar geleden laat op de avond op Ned.3 als ik me niet vergis.

Vond het zelf ook een erg leuke film. De scènes met de yakuza waren hilarisch!

Was dit die film dat ze een bom onschadelijk moeten maken in iemands buik ofzoiets ?

Dacht ik al

Staat me wel iets van bij ja: Bom in die dooie z'n karkas, of iets in die geest haha.

Pacemaker was dat .... echt hilarisch Both wires are red, which one is it ...

Onvoorspelbare film die me qua plotverloop een beetje vergeleken kan worden met Scorcese's geniale After Hours;

Door on- en overmacht verzeilt de hoofdfiguur van de ene bizare situatie na de andere, waar je je dan constant afvraagt hoe hij er daar weer uit komt.

De afzonderlijke scenes/ flashbacks zijn op zichzelf sterk genoeg voor herhaaldelijke herzieningen.

Bij deze kan ik dat bevestigen. Wat blijkt dit een heerlijke film, waar elke scene tot in de puntjes is afgewerkt, met enorm veel oog voor detail, zowel visueel, als bij de score, timing etc.

De humor zwalpt tussen absurd/droog, de sfeer is spot on, de variatie enorm. Ik twijfel eraan deze te verhogen naar 5*, maar ik heb zo het gevoel dat Sabu zichzelf nog kan overtreffen, dus wacht ik nog maar even. 4.5* bljiven, maar met pijn in het hart.

Hmmm oke, wat zou ik hier toch eens over moeten denken.
Aan de ene kant een super bizzare vreemde absurde komedie. Aan de andere kant ook wel maatschappij kritisch en een kleine drama.

Toen ik klaar was met deze film wist ik TOTAAL niet wat ik ervan moest vinden, of ik moest lachen, moest na gaan denken over geweld etc. of het gewoon achter me moest laten en nooit meer terug moest kijken..

Nu een dag later weet ik het eigenlijk nogsteeds niet en weet ik dat ik hem nog een keer moet zien.

De scene met het exploderende lijk, en de scene waarin de hoofdrol speler net het wapen van de yakuza baas heeft gejat en dan zo in de bar op mensen mikt en dan zo lacht, waren echt absurd

Ja ach, ik geef hem iig 4*

Misschien vind ik hem de 2e keer heel logisch en helemaal niet vreemd Zou wel grappig zijn..

't Is wel een groeier, maar toch verbaas ik me over de lage waardering hier. Enkele heerlijk absurde scenes, en werkelijk perfecte timing (denk aan dat simpel grapje met het bestellen van drinken).

De eerste keer is het misschien een wat vreemde film die inderdaad niet zo makkelijk te plaatsen is, maar vind het toch een klein meesterwerk, en eentje die ik nog vele malen kan kijken (nu toch al een keer of 5 gezien)

Amusant en af en toe erg geestig, maar in zijn geheel vond ik het niet erg memorabel of hilarisch goed. Film wisselt hilarische en heerlijk bizarre momenten af met minder leuke en traag opgebouwde scènes die gewoon niet boeien en de boel niet helemaal waarmaken. Het doorknippen van het draadje van de pacemaker, de dronken hoofdrolspeler en de politie uitdagen met een shotgun waren daarentegen de leukste scènes van de film. Had de film graag in z'n geheel op dat niveau gehad, nu was het vooral half half. Misschien dat een herziening wonderen doet.

Voorlopig 3 sterren.

Af en toe best sfeervol en amusant, maar uiteindelijk vind ik Monday maar een slappe film. Humor werkt slechts op bepaalde momenten en qua absurditeit en surrealisme doet de film voor vele andere films onder. Visueel is alles wel in orde (maar ook niet echt bijzonder) en de soundtrack is zelfs erg cool. Echt een 3*-recensie van mij eigenlijk ware het niet dat de film (en het script) ontieglijk onevenwichtig is; de film mist eenheid, eigenheid en een ziel. Kom ik op 2* uit.
De scene waarin de hoofdpersoon dansend uit zijn dak gaat en daarna ook nog eens heel sensueel danst met het liefje van de yakuza baas is wel heel erg goed en sfeervol.

Na Ramons stukje stel ik me de welbekende vraag: 'Hebben we dezelfde film gezien?' Want natuurlijk is de film onevenwichtig - in de zin dat scènes elkaar niet logisch opvolgen en er zowel qua verhaal als sfeer van de hak op de tak wordt gesprongen. Maar dat is juist een cruciaal punt in Monday, want de film wordt letterlijk samengesteld nav de herinneringen van de man, waardoor z`n doen en laten helemaal te 'voelen' is. Dat maakt de structuur van de film even bijzonder als logisch, iedere vreemd moment geeft het hoofdpersonage een eigen, extra ludieke twist.

Het zijn kleine verhaaltjes, in de context van het geheel meer dan de som der delen. De scènes in de bar, met de vrouw, knikker en later die yakuza zijn ronduit geniaal en het maatschappijkritische statement werkt goed in al z`n absurditeit. Heerlijke film, die na even bezinken waarschijnlijk direct die 4,5* krijgt. Gekke Ramon

Goodfella . Leuk om te zien dat de score hier toch een beetje stijgt, blijft één van de meest ondergewaarderde films hier op Moviemeter.

Net de hutsepot van scenes en genres, gemengd tot één, identiteitsvol, geheel maken van Sabu een regisseur die wel degelijk veel ziel, eigenheid en eenheid uitstraalt. Misschien Blessing Bell maar een keertje kijken dan, die blijft braver z'n vooropgezet stramien volgen.

In ieder geval een regisseur die veel meer aandacht verdient, al is het maar in de vorm van ondertitelde DVD releases

Weet ik, weet ik, maar dat is niet mijn punt van kritiek. Ik vind al die sfeerovergangen (vooral in die dansscene slik ik het helemaal) en niet-chronologie best. Het gaat mij om het hart van de film, een voelbare eenheid... die ontbreekt. De regisseur houdt bijvoorbeeld een bepaalde mate van absurditeit aan (de maffe dans die de hoofdpersoon in zijn eentje uitvoert bijvoorbeeld), maar in de eindscene breekt de regisseur totaal met de absurditeitslijn/feeling van zijn eigen film (dat belachelijke gedoe met dat politiekorps en wapens in het algemeen als de hoofdpersoon naar buiten komt). Daar duid ik op met 'onevenwichtigheid'. Het lijkt net alsof de regisseur zijn eigen film niet aanvoelt. Net alsof je de hoofdpersoon van een uiterst subtiele romantische komedie opeens in een drollenbad laat mieteren. Het past niet binnen de feeling van de film. 1 van de slechtste finales van een film ever wat mij betreft.



Maar dat is dus niet het punt. Het doet me allemaal weer denken aan de 'eigen logica-discussies' die er vaak op MM gevoerd zijn. Bovendien vond ik de sfeer en het surrealisme en zelfs plot en maatschappijkritiek een beetje teleurstellend. Ik heb het allemaal al eens beter gezien.

Of hoe haal je alle fun uit een komedie

Verder vind ik het nog altijd een subliem geheel, einde included. Moest dit nu een populaire film zijn zouden er ongetwijfeld 10tallen berichten komen om uit te leggen dat het probleem bij jou ligt, maar laten we dan maar niet in hetzelfde zielige gedrag als elders vervallen.

Blijft mijn favoriete comedy, geen film die ook maar in de buurt komt

Logisch toch dat ik dit aanhaal als lovende berichten van weleer de maatschappijkritiek in hun recensie meenemen? Beetje flauwe opmerking.

Ik denk eerlijk gezegd dat het probleem bij jullie ligt. Krijg ooit de indruk dat elke nieuwe Aziatische film die ook maar een beetje absurd is trendmatig de hoogte ingestemd wordt. Over 20 jaar kent niemand deze film meer.

Net zoals niemand die ouwe zooi van jou nog kent zeker ? Maar soit, wij stemmen blijkbaar nog wat selectiever films omhoog

Je mensbeeld blijft nog altijd even bekrompen.

Ik snap echt niet dat je zo kan happen op onzin die je zelf uitlokt. Zegt dus veel meer over jouw mensbeeld en mensenkennis.

Dus als ik aanhaal liever niet in een bepaald zielig gedrag te vervallen reageer jij maar met hetzelfde zielig gedrag. Gedrag dat je nota bene al te vaak zelf vertoont.

Ja hoor, lul jezelf er maar uit. Je hebt al genoeg aangegeven dat je me toch niet gelooft. Al lachend zegt de gek de waarheid, niet iedereen is even dom om daar in te trappen

Wat kun je toch ongelooflijk zielig doen ooit. Was maar gewoon op mijn verhaal ingegaan ipv flauwe discussies uit te lokken. Je laat je echt weer kennen. Jammer.

Blah. Ontopic.

Het lijkt me dat het moment nádat Takagi door de deur van z`n hotel die ME'er doodschiet zich in z`n hoofd afspeelt, dus inclusief die idiote juichscène. Aan het eind -na z`n 'dood'- staat 'ie immers weer in dezelfde kamer voor dezelfde deur ..

In die zin klinkt het geheel voor mij nog steeds erg coherent. Monday blijft een speurtocht in het hoofd van een man op zoek naar zichzelf en z`n verlangens, ofzo.

Op papier blijft het coherent, maar gevoelsmatig breekt het het met de rest van de film. Dat is puur persoonlijk. Een soort ET die met een vliegende schotel een scene van Lynch's Lost Highway binnenvliegt. Dat is ook absurd, maar het breekt toch met het absurde wereldje dat Lynch wil neerzetten.

Waar kan ik deze kopen?

Film is alleen in Azië/Japan op dvd verschenen. Maarrrr binnenkort wél te zien in een Amsterdamse bioscoop ...

Ramon, het gaat je dus echt alleen om die eindscène wat dat betreft? Beetje streng ben je wel dan

Welke Amsterdamse bioscoop...? Kan je me misschien meer info geven, ik wil deze film namelijk graag zien

Want wat voor nut heeft dat ? Je vindt het geen geheel, vindt die laatste scene niet geslaagd, humor niet altijd geslaagd. Nou, ik niet. Ik vind het een prachtig geheel, een unieke film en de beste comedy die ik ken.

Jij vindt die laatste scene niet passend en de maatschappijkritiek wat flauw, ik vind het een logisch vervolg van de voorgaande humoristische scenes en een geweldig geslaagd spoof op vele andere melige, moralistische eindes.

Ik kan ook vragen in welke andere films jij het beter gedaan vindt, wat van mijn kant toch alleen maar een hoop "omgs" oplevert, gevolgd door een hoop

Ik raadde je alleen Blessing Bell aan omdat die qua sfeer veel coherenter is, en minder schippert tussen allerlei verschillende sferen. Iets wat ik Sabu nog steeds enorm harmonieus vind doen, en waar hij geen gelijke in kent.

Ik hoef niet meer op die verhalen in te gaan, omdat ik het ondertussen allemaal wel weet. Alleen heb ik niet de pretentie te denken dat één kant gelijk heeft, en de andere niet.

Het Ketelhuis. Check dit topic voor alle info