The Mephisto Waltz (1971)

Hele fijne classy 70's-horror waarin muziekjournalist Alan Alda bevriend raakt met aan leukemie lijdende pianist die zich ook met wat satanisme bezighoudt.

Na zijn overlijden kan Alda opeens briljant piano spelen en zijn vrouw Jacqueline Bisset merkt vreemde veranderingen in zijn gedrag.

Doet een beetje denken aan Rosemary's Baby, maar dan zonder het ietwat hysterische acteren uit die film.

Sfeervolle psychologische thriller met horrorelementen waarin de geest en het lichaam van een muziekjournalist [Alan Alda], die ooit piano studeerde aan het conservatorium, worden overgenomen door toppianist Duncan Mowbray Ely [Curd Jürgens]. Dat gaat echter gepaard met geleidelijke veranderingen in zijn persoonlijkheid die alleen zijn vrouw [Jacqueline Bisset] opmerkt. Een aantal mysterieuze sterfgevallen, alsmede angstaanjagende nachtmerries, overtuigen haar ervan dat haar man veranderd is in een moordlustig monster.

Alan Alda, die een jaar later wereldberoemd zou worden als Hawkeye in de TV-serie M.A.S.H., geeft op knappe wijze gestalte aan de geleidelijke transformatie van zijn persoonlijkheid. Jürgens is aangenaam sinister en onder de stijlvolle regie van Paul Wendkos, vooral in de nachtmerries, komt Bisset eveneens tot een ijzersterke vertolking in een fraai staaltje onbehaaglijke horror.

Love love love

Zo soms kun je toch eens wat geluk hebben in een Kringloopwinkel. Afgaande op internetprijzen is de DVD van Mephisto Waltz een redelijk dure aankoop en daar werd hij echter verkocht voor €1.75. Een spotprijs voor een film waar ik mijn Jacqueline Bisset collectie mee kan vervolledigen, maar eerlijk gezegd had ik hier ook nog niet eerder van gehoord. Ook op MovieMeter is de film redelijk onbemind qua reacties en aantal stemmen, maar het gemiddelde ligt nog redelijk hoog voor een horrorfilm.

En dat is terecht, want The Mephisto Waltz is een film die gezien mag worden. Regisseur Paul Wendkos leunt een beetje mee op het succes van Rosemary's Baby dat een aantal jaar eerder werd uitgebracht (net zoals schrijver Fred Mustard Stewart trouwens, want die publiceerde zijn boek 2 jaar nadat Ira Levin dat had gedaan) en levert een sfeervolle film af waar het satanisme centraal staat. Je moet een beetje meegaand zijn in het thema om dit ten volle te kunnen waarderen en dat is dan ook juist hetgeen waar het bij mij op den duur wat begon te knellen. De dood van Abby is wel heel abrupt en slecht uitgewerkt, maar er wordt op het einde ook wat teveel gejongleerd met lichamen en geesten. Het heeft natuurlijk wel een heerlijke eindscène tot gevolg waar Paula zelfmoord pleegt (al is dat dus eigenlijk Roxanne) en Roxanne (al is dat dus eigenlijk Paula) zich in de armen gooit van Myles (al is dat dus eigenlijk Duncan) en dat doet ze met een heerlijke maniakale blik in de ogen.

Jacqueline Bisset, het blijft toch één van de meest ondergewaardeerde actrices als je het mij vraagt. Ze werkte samen met de groten der aarde (Polanski, Truffaut, Huston, ...) en toch blijft haar werk enorm lastig te vinden. Vreemd ook dat bijvoorbeeld IMDB de film Domino als één van haar bekendste films noemt.. Ten tijde van The Mephisto Waltz heeft ze al wat naam gemaakt en de rol van Paula blijkt een kolfje naar haar hand te zijn. Zeker het eerste gedeelte van de film met de interactie tussen haar en Myles is erg sterk. Die Myles wordt gespeeld door Alan Alda (Hawkeye!) en die verbaast ook over de gehele lijn. Ik had er nooit meer dan een komische acteur ingezien maar dit doet hij erg goed. Dat kan ook gezegd worden van de altijd degelijke Curd Jürgens en ook Barbara Parkins doet het als Roxanne sterk. Sowieso qua cast weinig op aan te merken.

Dan is het des te jammer dat het naar het einde toe allemaal wat begint te slepen. Als je nu een kwartiertje zou wegknippen (heel dat stuk met Abby bijvoorbeeld heeft toch geen toegevoegde waarde), dan zou het een heel ander verhaal worden. Toch misschien een film die het met een herziening nog wat beter kan doen, maar met deze score zal Wendkos ook niet klagen vermoed ik.

Dikke 3.5*

Zonder Rosemary's Baby's succes was dit vast niet gemaakt. Ook dit is een paranoia-of-is-er-echt-iets-aan-de-hand film. Het mist wel elk raffinement van die film. En Bisset is geen Farrow. Wendkos is al helemaal geen Polanski. Nou is die film zo goed dat heel veel films in vergelijking minder zijn. En The Mephisto Waltz is wel degelijk geinige fun. Met leuke gekkigheid als dat Frans blijkbaar een duivelse taal is. En het einde is tof. En dat is vaak een valkuil bij dit soort dingen.

Malle melodramatische toestanden in dit rommelig vertelde verhaal over een ongeneeslijk zieke beroemde pianist (Curd Jürgens) die zijn ziel aan de duivel verkoopt om door te kunnen leven in het lichaam van een jonge muziekjournalist (Alan Alda). De film begint aanvankelijk helemaal zo slecht nog niet en plot en personages hebben wel enige potentie, maar gaandeweg glijdt de boel van de rails. De juiste toon wordt nergens getroffen en visueel ziet het er allemaal erg goedkoop uit. Met name de droomscenes zijn erg kitscherig. En dan heb je een prachtige vrouw als Jacqueline Bisset in de cast en verpest je vrijwel alle opnamen door haar erg lelijk te belichten.