Vleugels (2005)

Het openingsshot is prachtig: Een gezette man op middelbare leeftijd rijdt in de vroege ochtend met zijn bromfiets door een zonovergoten zomers landschap, op een dijk langs een riviertje omringd door weilanden en bossen, typisch Vlaams.

Dit deed het beste vermoeden, maar niets is minder waar...

Alhoewel het in't begin nog best leuk is om zien hoe die oudere mannen hun best doen om in de gunst te komen van deze mooie jonge vrouw vond ik het al snel flauw en onnozel worden.
Ik wordt zelf al een jaartje ouder en kan me niet voorstellen dat ik me zo zou aanstellen om in de gunst te komen van zo'n jong, fris ding. Meer dan een vriendschapsband hoef je dan niet meer te verwachten, anders maak je jezelf hopeloos belachelijk, zoals de mannen in deze film.

Bon, na 50 minuten ben ik beginnen doorspoelen mét beeld maar het werd niet meer beter, gelukkig is't een vrij korte film, 81 minuten om precies te zijn.
Op de acteerprestaties valt niets aan te merken, iedereen speelt zijn rol overtuigend.
Dat het toch nog een slechte film is geworden is helemaal te danken aan het onnozele scenario en slappe regie.


4/10.
Dit is het soort film dat onze Belgische cinema een slechte naam geeft, alsof hier niets anders zou gemaakt worden dan zulke knullige "boerenfilms"

Aangezien het een debuutfilm is was dit een dubbeltje op zijn kant, de slechte kant is bovengekomen,
hopelijk is haar volgende film stukken beter dan dit niemendalletje...

Met Vleugels (de titel alleen al) wil men een feelgood film weergeven met de nodige symboliek. Maar op enkele gezellige herkenbare scènes na, is dit nogal emotieloos geworden. Neem de helft van de film af en je krijgt een leuke tv-aflevering van één of andere serie. Het is dan wel een lowbudget film, maar dan nog had dit beter gekund. Een nipte voldoende.

Gezapige Vlaamse film, die, ondanks het eerder droevig slot, toch overkomt als een komedie met enkele grappige situaties met de 2 oudere tuinmannen, helaas, allemaal nogal stereotiep.

Toch af en toe gevoelig en gevat.

Behoorlijke Vlaamse film die me onbekend was. Nochtans een sterke casting die goed acteert. Vleugels is een kleine warme film waarbij op zich niet zo heel veel gebeurt, maar toch onderhoudend is. Ook het einde is mooi. Men heeft de keuze genomen om niet te veel stil te staan met de nasleep van de ziekte van Chris. Plots was ze verdwenen en ook zo eindigt de film. De film focust daarom vooral op de situaties ervoor, die vooral luchtig en ontspannend zijn. Licht komisch ook met het geflirt van de mannen om haar heen.

Bij momenten wat karikaturaal, maar op zich best herkenbaar. Mooie vrouwen krijgen nu eenmaal makkelijker dingen gedaan (van mannen). Joke Devynck is een topactrice, geen Veerle Baetens, maar toch er net onder. Heeft de nodige flair en talent om er steeds iets,van te maken.

Verder ook enkele mooie beelden zoals de mooie openingsscène met de snorfiets, de moestuintjes, het leven zoals het zou moeten zijn: vredig, onbezorgd en genietend ... Fijn!