The Pervert's Guide to Cinema (2006)

Grappige documentaire, waarbij niet filmliefhebbers zich behoorlijk achter de oren zullen krabben waarom je hier in hemelsnaam 150 minuten naar gaat zitten kijken

Persoonlijk ben ik vooral gecharmeerd van het enthousiasme en de geestdrift waarmee Zizek met een zwaar oost-europees accent en slissend zijn verhaal verteld. Grappige kerel, kan je denk ik prima een biertje mee drinken in de kroeg en dan wordt het vast heel laat.

Mijn persoonlijke kennis van de psycho-analyse gaat ook niet veel verder dan wat basale kennis maar daarmee is de documentaire prima te volgen. Alhoewel Zizek hier en daar wel met termen smijt die me niet zo veel zegde.

De strekking is overigens wel duidelijk. Cinema als de ultieme perverse kunst. Cinema als spiegel van onze meest innerlijke driften, verlangens en beweegredenen ontdaan van de meeste sociale restricties komt de ware aard van het beestje boven. Voor wie het wil zien is het als een waar aards paradijs voor de verstokte voyeur.

Dat maakt 'ons filmliefhebbers' natuurlijk allemaal een beetje beschamende gluurders maar Zizek is zelf zeker een van de grootste en aangezien die er zo te zien ook veel lol in heeft... Is dat dan weer een hele geruststelling

3.5*

My relationship towards tulips is inherently Lynchian. I think they are disgusting. Just imagine. Aren't these some kind of, how do you call it, vagina dentata, dental vaginas threatening to swallow you? I think that flowers are something inherently disgusting. I mean, are people aware what a horrible thing these flowers are? I mean, basically it's an open invitation to all insects and bees, "Come and screw me," you know? I think that flowers should be forbidden to children. - Slavoj Zizek

Bij filmwetenschappen heb ik altijd het meeste moeite gehad met psychoanalytische lezingen van films. Niet eens zozeer omdat het moeilijk is (al is het dat ook regelmatig), maar vooral omdat het onzinnig is. Dan krijg je vaak van die filmverklaringen waarbij de wetenschappers hun eigen perverse ideeën op een film leggen en dan beweren dat iedereen deze driften heeft. Ik herken er meestal niet veel in en vind het ook vaak weinig zeggen over de films zelf. Zeker die obsessie rond vadermoorden is vaak absurd.

De grote verrassing is dan hier ook dat Zizek hier de hele psychoanalyse bijna weet te kunnen rechtvaardigen. Ik kende de naam van de man en zijn werk wel vaag, maar hier wekt hij de indruk een van de betere van zijn gebied te zijn. Hoewel ik geen enkel nut zie in een Freudiaanse lezing van de rollen van de drie Marx Brothers en ook de bespreking van onze angsten rond Darth Vader op mij als absurd overkwam overheerst toch een positief gevoel. Ik ben het niet zozeer met hem eens, maar ik vind dat hij het overtuigend kan brengen. Zijn lezingen van met name The Matrix, Lost Highway en zelfs The Great Dictator zijn gewoon erg sterk uitgewerkt en gebracht. Films als Vertigo zijn intussen al bijna doodgeanalyseerd, maar zelfs dat deert hier nauwelijks. Daarnaast is het gewoon een grappige vent.

Wel is twee en een half uur veel te lang voor iets als dit. Een uur minder had ook volstaan. Niet op de laatste plaats omdat het allemaal wat hak op de tak is. Een duidelijke structuur ontbreekt.

3,5*

Dit is mijn eerste docu waarin een (andere) kijk gegeven wordt op de cinema. Allereerst de complimenten aan Querelle voor het beschikbaar stellen van deze prachtige docu.

Eerst ben ik gewoon maar gezapt tussen de film waarover ik wel wat wilde weten. Dat had ik beter niet kunnen doen, want toen ik hem vanaf het begin afspeelde zag ik de samenhang tussen de fragmenten pas.

Veel goede punten maakt hij. Veel punten waardoor ik anders naar ee film/scène zou kijkt. Een manier van kijken die ik zonder hem nooit uitgevonden zou hebben. Wat dat betreft hulde!

Toch ben ik denk ik nog niet klaar voor een analyse als deze. Misschien dat ik het wel nooit zou worden. Te vaak haalt hij te diepere lagen aan dan mij lief is. Van die lagen waar ik gewoon niet van geloof dat de regisseur dat zo bedoeld heeft.

Het meeste heb ik genoten van de Hitchcocks. Wat een genialiteit en kwaliteit heeft die man toch afgeleverd. Door een docu als deze kom ik daar alleen maar meer achter. Ook de vergelijking The Conversation Psycho vond ik erg sterk.

Het grootste minpunt is toch wel zijn taal, de uitspraak (en met name het geslis) was zeker iets waar ik me redelijk vaak aan gestoord heb. Ook was zijn beeldspraak matig, in het bijzonder zijn handen. Hij kan ze niet controleren lijkt het.

Veel goede punten, af en toe iets te vergezocht, maar over het algemeen een zeer leerzame documentaire. Duurde ook net iets te lang.

3,5*

Vroeger had je van die AO-boekjes (algemene ontwikkeling).

Hele dunne boekjes waarin wekelijks een onderwerp uitgelegd werd. Eén boekje dat ik er graag las was over Alfred Hitchcock....en daar staat alles al in wat mijnheer Zizek hier nog eens verteld.

Diepgaand? Niet voor iemand die ook maar één goed psychologieboek heeft gelezen. Freud is dood dus alles nog eens op z'n Oedipus gaan lopen uitleggen driekwart van de running-time

Wel mooie keuze van fragmenten hoor, maar pas wel op met het lijstje van Querelle en dan voeg ik daar nog "Dead Of Night" aan toe....en uitgerekend die moet ik nog zien.

Overdosis Hitchcock en Lynch-uitleg, met als enig resultaat dat ik wel zin heb om een paar van de behandelde films maar weer eens te gaan herzien (Das Testament Des Dr. Mabuse, The Conversation, Vertigo, Wild At Heart).

Gisteren zag ik het documentaire-essay The perverts guide to cinema. Een aanstekelijke film waarin Slavoj Zizek (volgens Wikipedia een 'Sloveense, marxistische socioloog, filosoof, psycho-analyticus en cultuurcriticus') vele filmfragmenten van een Freudiaanse toelichting voorziet.

Eén van zijn kernpunten is dat illusie een onderdeel is van de werkelijkheid, en soms zelfs werkelijker dan de werkelijkheid. Dat geeft cinema haar bestaansrecht.

Zizek toont vooral scenes van Hitchcock en Lynch en heeft daar grappige dingen over op te merken. Echter, er zijn ook fragmenten van Tarkovski, Bergman, Chaplin, Wachowski, Coppola, Kieslowski en anderen. Het aardige is dat Zizek zichzelf vaak situeert in dezelfde decors en situaties als die van de filmscenes, en dit parodieeren ligt natuurlijk ook ten grondslag aan de titel van dit document.

Zeker een aanrader. Vooral bij Hitchcock snijdt de Freudianisering die Zizek toepast denk ik wel hout. Op sommige momenten is het er wat over, en op andere had Zizek wel wat meer de diepte in mogen gaan, maar in de 2,5 uur is er geen moment waarop je je hoeft te vervelen.

Zie ook de officiele website:

thepervertsguide.com

Hier de trailer:

YouTube - The Pervert's Guide To Cinema trailer (2009)

En hier een voorbeeldje, Zizek over Chaplin:

YouTube - Slavoj Žižek on Charlie Chaplin City Lights

Hm.. het begon wel leuk. Maar na verloop van tijd had ik het toch al wel snel gehad met de overanalysering van bepaalde films en regisseurs..

Typische discussies die je bij literatuurcritici ook wel eens tegenkomt. Van die zaken die een Hitchcock van zn leven nog nooit bedacht had en die nu als zijn 'onderliggende bedoeling' worden uitgelegd, dat werk. Ik heb daar niet zo veel mee.

Het is op z'n minst origineel, maar echt warm loop ik hier niet voor.

Het fijne aan Slavo Zizek is dat hij complexe materie als marxisme en psychoanalyse toegankelijk weet te krijgen. Zijn analyses zijn humoristisch maar vereisen wel een actieve inzet van de kijker om bij te blijven. Misschien niet iets wat je zomaar op een luie avond opzet om ontspannend bij weg te dromen. Wat ik wel jammer vind is dat het een beetje van de hak op de tak gaat en een overkoepelende argumentatie uitblijft. Het zijn fragmenten van totaal verschillende films die hij psychoanalytisch uitlegt, maar verder heeft het weinig met elkaar te maken.

In een periode dat ik even enkel voor de cinema en filosofie bestond stuitte ik hier toevallig op. Laatste stukjes moest ik nog zien van films die anders te veel gespoilerd werden hierin. Eigenlijk ben ik helemaal niet zo te spreken over vrijwel alles dat zich associeert met psychoanalyse, echter is het zo dat Zizek het, in het licht van tal van films die in de hoek van de genres mystery, thriller en sci-fi zitten, tóch uiterst boeiend weet te maken door de lens van het basale psychoanalytische model Id-Ego-Superego, en daarnaast met enkele interessante filosofische overpeinzingen komt. Je kunt het voor jezelf natuurlijk ook weer wat aanpassen naar een klassiek model van de drie sferen in de mens; Zizek nodigt alleszins uit om deze al zo boeiende materie (de films in kwestie) kritisch te onderzoeken en op een andere manier te bekijken, alhoewel ik me bij een regisseur als Lynch ten zeerste afvraag hoe veel je daar mee opschiet -- daarmee bedoel ik dat je bij zijn films er allicht beter aan doet om er niet té veel achter te zoeken. More often than not zegt mijn gezond verstand dat Zizek er écht in doorslaat en dat de regisseur(s) het zo totaal niet voor ogen hadden. Het doet sterk denken aan mijn vroegere filosofie-professors (velen haast net zo verdwaald als dhr. Zizek).

Daarnaast vind ik de opzet van deze prent, met Zizek continu verschijnend op nagemaakte plekken van klassieke scènes, bij vlagen zeer komisch. Het geheel had wel wat korter gemogen.