Le Schpountz (1938)

Voor tijdsfanaten: ik zag gisteren de gerestaureerde versie in de bioscoop. De tijdsduur van deze versie bedraagt 127 minuten.

Pagnol trekt hier van leer tegen het wereldje van de zevende kunst, maar besluit toch -typisch Pagnoliaans- met een optimistische noot. Fernandel is een naïeve dorpsjongen die filmster wil worden, in de grap van een filmploeg tuint, wreed ontgoocheld wordt, maar uiteindelijk toch roem kent.

Vele jaren geleden bekeek ik ooit een cyclus van Fernandel films op een franstalige zender. Elke zondagavond sloot ik het weekend af met een Fernandel. Ook Le Schpountz zat er bij en ik vond dit zo'n heerlijke film. Het moest er van komen om hem nog eens op te zetten.

Het is een meer toneelmatige film met fijne, bijna muzikale dialogen en vooral grandioos geacteerd; let op de expressies en de manier waarop dialogen gebracht worden. In vergelijking met die jonge acteurs van vandaag die gewoon expressieloos lijntjes aframmelen was dit echt topwerk. Dit was nog een tijd waar acteurs zich nog eerst moesten bewijzen via een theatercarrière vooraf.

Pagnol zorgde hier voor een film over film, waarin de filmindustrie vooral snobs en grote ego's aantrekt. Een naieve dorpeling wordt door een filmploeg die toevallig voorbij komt in het winkeltje van zijn oom, als een "Schpountz" behandeld oftewel een naieveling die denkt dat hij het zal maken als acteur; echter gelooft Irénée zo erg in zijn grandioos talent dat de grap helemaal uit de hand loopt. Naast het komische is er ook de tragiek, dat tot uiting komt in een geweldige dialoog tussen Fernandel en Demazis.