L'Arma, l'Ora, il Movente (1973)

Giallo klassieker en enige film van Mazzei, die niet door alle kenners wordt geapprecieerd, hier kwam hij nooit verder dan een 2,5. Mij beviel hij echter wel, misschien omdat niemand minder dan mijn sex comedy held Montanari hier de male lead is, ietwat a-typisch voor het genre een inspecteur zelfs. En die rol speelt hij goed. Zijn love interest hier is Bedy Moratti, die er niet overdreven veel van kon en ook niet echt lekker is, maar wel een overtuigende bitch neerzet. Het betreft hier de zus van Angelo "inter " Moratti. Verder zien we o.a. genreregular Eva Czemerys als geflipte tarotlezeres en Claudia Gravy als- verrassend- lekkere, zwaar opgemaakte abdis van een jaar of 30...

Want het speelt grotendeels in een nonnenklooster met enkele voor de hand liggende nunsploitation eerbetonen, met name de flagellatiescène van de in blote boobs rondhupsende nonnekes. Een van de eerste gialli die draait om een zondige priester, don Giorgio-Bonuglia die zich in het begin kastijdt en later dood wordt gevonden, vermoord. Het ventje Ferruccio was hiervan getuige, een arm weeskind dat als een soort adoptiekind door de zuster is opgenomen, en wordt verpleegd door Orchidea-Moratti, als leek aan het klooster verbonden. Hoewel we als kijker voor het einde al weten wie ut gedaan heeft- niet alleen de eerste moord maar ook de volgende 2- lijkt het me toch wat overdreven om dat in de synopsis te vermelden.

Van whodunnit tot who saw it in een giallo die het niet moet hebben van spectaculaire gory POV kills of tonnen sleaze, maar van een zorgvuldig en traag opgebouwd unheimlich mystery sfeertje, waarvoor een gotisch klooster in midden-Italie al eeuwenlang een uiterst geschikte locatie is. Wat snuifjes horror erin, vooral de dode opgezette beesten sequentie, en een eerbetoon aan Poe op het slot, de reeds genoemde nunsploitation elementen, het helaas onvermijdelijke comic relief werd verzorgd door Montanari's sidekick Moriconi- Puntillo, en het hier wat serieuzer en geloofwaardiger dan genreconform uitgewerkte relatiedrama aspect met de romance tussen Montanari en Moratti.

Goede score van De Masi in een imho iets bovengemiddelde giallo, die nooit met anderstalige onderschriften is uitgebracht.

Merkwaardig: assistent regie was hier pulpmeester Mario Bianchi !

Een giallo uit het productieve jaar 1972 al is dit de enige geregisseerd door Francesco Mazzei. Het wordt dan wel gerekend tot de giallo’s maar je zal hier geen vet gestileerde moorden terugvinden. Veeleer is het een whodunit al wordt deze wel opgekruid met een streep nunsploitation (jonge halfnaakte nonnen die aan zelfkastijding doen met zweepjes) en enkele semi-erotische scenes. Italië herbergt letterlijk een schat aan landschappen en monumenten. Als decor voor dergelijke films is het dus altijd wel raak en hier is dat ook het geval. Naar het einde toe wordt de spoeling echter wat dun en gaat het richting stationsromannetje wanneer de commissaris besluit in het huwelijk te treden met een hoofdverdachte van de moordzaak. Een topscore is hier dan ook niet aan de orde maar vermakelijk is het wel.