Zhixi (2005)

Ik sluit me bij Ramon aan. De visuele stijl, het (veelal donkere) kleurgebruik en een aantal freaky scenes maakten de film best de moeite waard. Alleen was het plot gewoon té mager om te blijven boeien. Jammer.

Een heel knap gemaakt stuk film deze Zhixi. Maar vooral erg leuk om zo te mogen genieten van de eerste en enige (?) film van Bingjian Zhang, een man mij totaal onbekend. Hij laat in ieder geval zien wat hij kan en ik sta met open handen en vriendelijk gezicht te wachten op nieuw werk van hem.

Chien, een fotograaf met mentale problemen, vermoord zijn vrouw en word achtervolgd door haar geest verschijning. Een ongeïnspireerd verhaaltje, maar zeer kundig gegoten in een prachtig medium dat wij graag als film omschrijven doen.

De toon die Zhang zet in de eerste minuten van de film is sterk en effectief, zijn ritme in montage is strak en afgewerkt. Met veel gele en groene kleuren doet hij zijn scherpe, harde belichting opvallen en het gebruik van donker zwarte schaduwspel is indrukwekkend. Met zijn korte shots van o.a. een aquarium vol guppy visjes, het koken van water, het branden van gas, bespelen van een chello en het geluid van regen op de achtergrond weet hij snel en simpel zijn personages te introduceren.

Vooral deze beelden van aquaria vol guppy's keren vaker terug, maar zijn echt wonderschoon en genot om te zien. De visjes lijken te zweven in de ruimte en er ontstaat een wereld onder water. Water blijkt ook een belangrijk element daar het de vele nachten onophoudelijk lijkt te regenen. Veel scènes bevatten het geluid van regen op de achtergrond, en Zhang schiet mooie plaatjes langs de zee, het vallen van regendruppels, doordrenkte kleding en close-ups van een waterput. Zijn gebruik van korte shots is prachtig om te volgen en behoudt constant tempo in de film terwijl wij de groter wordende chaos in het hoofd van de fotograaf volgen.

Met de vele jump-cuts en bijbehorende geluidseffecten weet Zhang dit ritme te versterken, een effect wat ik altijd kan waarderen en hij lijkt dit tot in de puntjes afgewerkt te hebben. Vooral het gebruik van geluid(seffecten) tonen zijn gevoel voor detail en afwerking. Zhang lijkt perfectionistisch in zijn kunnen, maar laat helaas sommige scenes karig in wat ze zijn. Genoemde kadrering (Goto) is soms wat saai, maar doet niet af aan algemene kwaliteit. De visuele en hoorbare stijl is overduidelijk de basis van de film en Zhang weet ons in zijn vertelstructuur gemakkelijk te vervreemden van de werkelijke realiteit die Chiens personage zoekt.

We krijgen nooit directe bevestiging wat heden, verleden, droom of fantasie is. De combinatie van illusie en realiteit lijkt af en toe pal naast elkaar te staan; Interessant is dat dit nooit overdreven uitgevoerd word maar kleinschalig en overtuigend. Wanneer Chien letterlijk een uitweg zoekt uit een lange, blauwe en fel belichte smalle tunnel creëert Zhang een intense hoeveelheid aan geluidsmontage. Met het echoën van het gehijg van Chien, bonsen van zijn hart en dreunen van beats ontstaat er een akelige zoektocht uit de schizofrene situatie van Chien. Gebruik van licht is prachtig, en You Ge vervult zijn rol als probleemvolle fotograaf perfect. Zijn kale kop en getekende ogen voegen precies. Mooie is dat Zhang meester lijkt in het maken van portretbeelden. Hij toont veel close-ups van gezichten en doet dit prachtig in zijn spel met licht en schaduw.

Ik zeg, bravo, want Zhang verpakt een simpel doch interessant verhaaltje in magische stijl. Het simpele einde doet hij bijna betoverend afsluiten met de blauwe slow-motion onderwater beelden. Geen gebruikelijke Chinese 'suspense', en horror allerminst. Genre aanduidingen hierboven lijken dan ook acceptabel, maar ik zeg vooral dat liefhebbers voor knappe cinema dit niet kunnen missen.

4.5/5.0

Dat het verhaal in deze film inhoudelijk nogal cliche is wil ik niet gelijk als bezwaarlijk bestempelen, wat mij wel tegenstond was de manier waarop het allemaal verpakt werd. Veel te veel serieus geneuzel waarin de fotograaf op een sessiestoel plaatsnam om gehoor te vinden bij een kruidenvrouwtje die dienst deed als psychologe. De godganse tijd draaide alles alleen maar om de ware toedracht van de verdwijning van de vrouw van de fotograaf te achterhalen.

Focus dan gewoon op de geest van de vrouw die verhaal komt halen bij de fotograaf, maar ga niet op een evenwichtsbalk balanceren door serieus aandacht te schenken aan een stupide verhaaltje wat zelfs kleuters al kunnen doorgronden en een impressie geven van verregaande mentale problemen bij de fotograaf die zich uitten in het zien van geestesverschijningen en een levendige fantasie.

Kies dan maar voor een kant, want het werkte totaal niet de combinatie van verregaande hysterie versus onevenwichtig drama waarbij ik doel op de misplaatste pogingen tot karakteruitdieping door te reconstructueren wat er allemaal nou gebeurt was en wat de fotograaf bewoog, voeg daarbij ook maar de belachelijkheid aan toe van het moment dat het ' irritante wijf ' chagrijnig is, als ze de snaren van de gitaar breekt, waarna de fotograaf zo mogelijk nog idioter reageert door haar en passant om te leggen. Het ene moment zit je te kijken naar enkele fraai achter elkaar gemonteerde shots, het volgende moment ben je weer teruggekeerd op aarde, net dat haalde mij uit een soms fijne roes die constant onderbroken werd.

Verhaalstructuur is dus uiterst belabberd, gelukkig wordt er op visueel vlak wel wat geprobeerd, maar kent de film daar hetzelfde euvel dat er te grote verschillen zitten tussen enkele knap geschoten scenes zoals in het begin, in de discotheek en in die tunnel waar het licht letterlijk uitging en saaiige, eentonige beelden van een soort van kruisverhoor. Qua muziek soms goed getroffen, maar veel te sporadisch gebruik gemaakt van die noisy sound op de achtergrond. Had veel meer door mogen dreunen.

Flinke tegenvaller, ik had gehoopt op een vervreemdende film waarbij je in een soort van hel terechtkwam, maar de film kan het tempo daarvan nooit bijbenen omdat er tijdens de rustige scenes geen enkele ruimte voor suggestie over is, waardoor je maar naar een plompverloren overhoring zit te kijken zonder enige vorm van dreiging wat niet goed is voor de continuïteit van de dreiging die er in de film af en toe wel is. Zeker geen flitsende film met af en toe wel uitblinkend camerawerk waardoor ik net aan 3* kom.

Zhixi, Zhixi, wat jij niet ziet...

... en het zit in het onderbewustzijn. Mooie mysterieuze en duistere film ondersteund door merendeels zware, monotone d(r)euntjes. Het verhaal ontvouwt zich op rustig tempo in een lekkere sfeer en is vooral om te zien en te horen erg fijn. Spannend is het niet, wel lichtelijk beklemmend.

Mooi vermaak, met dank aan de pakketservice.

Prachtige film alweer van onze verre oosterburen. Visueel übergestileerd en toch niet afgelikt, geluid is indrukwekkend en de film weet heel de tijd te boeien. Het is al ver gekomen dat mensen dit soort van emotionele nachtmerries 'standaard' noemen (gho, iemand die zijn vrouw vermoordt, dat heb ik toch al wat te vaak gezien hoor ), bovendien kan ik me vergissen, maar wijst het einde er toch op dat hij het zich allemaal ingebeeld heeft?. Nu goed, mij interesseert het allemaal niet zo waar het écht om ging, zolang ik maar anderhalf uur gefascineerd wordt door een film en dat is hier zeker het geval. Mooie film!

Visueel prachtig en krachtig. Tja, verder heeft Tayama alles al mooi verwoord. Daar heb ik eigenlijk niets aan toe te voegen, behalve dan dat ik de film óók mooi vind!

O. Ja. En dat het geen Guppies zijn, maar Tetra's (kardinaal of neon, zò goed heb ik nu ook niet opgelet!). In ieder geval konden de vissen in mìjn aquarium òòk een beetje genieten van deze film!

Wat me ook ontglipte was wat er nu met Niu Niu, de hond is gebeurt? Waarom zo eindigen? Iemand een theorie?

Onderhond schreef:
Mooi frontje, lekker goedkoop, goeie editie én met Engelse spelfout op de kaft. Wat wil je nog meer

Waarom men het in de ondertiteling heeft over een cello is me een raadsel. De vrouw bespeelt toch echt de contrabas. Mooi stuk overigens wat ze speelt, de Arpeggione sonate van Schubert. Sowieso één van mijn favoriete componisten, en het stuk heb ik zelf ook veel gespeeld, maar dan op altviool, hetgeen me een stuk makkelijker lijkt dan op contrabas.

De film zelf heeft als sterke punten de montage en de soundtrack. De sfeer is behoorlijk beklemmend. Gedurende de film moest ik wel een beetje denken aan enkele films van Tsukamoto en Ishii, waar ik zaken toch net wat beter aangepakt vind. De beelden waren soms spectaculair, zoals in de tunnel, maar er was toch iets dat me stoorde. Ik vond het allemaal niet zo helder, of dat nou door de belichting kwam, of misschien komt het door de camerakeuze, zoals door Mochizuki Rokuro wordt gesuggereerd, ik kan er niet echt mijn vinger op leggen. Maar het voelt aan alsof er iets mist. Het zorgde ervoor dat ik niet helemaal de film in werd getrokken zoals bijvoorbeeld wel gebeurde bij Yume no Ginga.

Toch zeker de moeite waard. 4*.

Vond de visuals ook niet echt denderend, al is de belichting soms wel aardig. Het kon me verder helaas maar mondjesmaat boeien. De hoofdpersoon is verre van interessant om te volgen. De scène in het mortuarium was wel zo'n beetje het hoogtepunt van de film.

3*

Verouderingsproblemen.

De derde keer dat ik de film zie en moet zeggen dat de leeftijd Zhixi al een beetje parten begint te spelen. Toch ligt het ook wel wat aan de povere DVD uitgave. Als je er wat screenshots en trailers op naslaat online merk je al snel dat de kwaliteit van de DVD toch écht wel pover is. Jammer want de film leunt toch wel sterk op het audiovisuele.

De geelgroene fotografie blijft wel indrukwekkend, zo ook een aantal mooie standpunten en de scherpe editing. Maar de goedkope DV look en de onscherpe beelden verknoeien het effect een beetje. Zelfde geldt eigenlijk voor de soundtrack, een geluk voor de film is dat You Ge de film aan de acteerkant makkelijk weet te dragen.

Naarmate het einde nadert wordt het allemaal wel een stuk beter, Zhang is iemand die erg veel in z'n mars heeft denk ik, jammer dat hij zich na Zhixi de kans niet meer gekregen heeft zichzelf echt te bewijzen.

Zhixi blijft boeiend, maar verliest na 8 jaar toch al wat van z'n pluimen. Veel kans om nu nog een betere DVD release op de kop te tikken is er ook niet vrees ik.

4.0* en een uitgebreide review