Maria Marten, or The Murder in the Red Barn (1935)

Na het zien van het niet zo denderende Sweeney Todd uit 1936 was het de beurt aan deze nog zo een Tod Slaughter vehikel, kennelijk zijn filmdebuut en volgens mij speelt veel van de cast in beide films. Slaughter speelt weer de slechterik (Corder) en eist de de aandacht op. Uiteindelijk zie ik weinig verschil tussen zijn rollen dus ik denk dat hij enkel de rol van het vervelende klootzakje kan spelen. Mij kon het verhaaltje maar weinig boeien ook omdat het veel blabla was en nog meer toneelmatig dan Sweeney Todd. Slaughter mag van mij een onbekende blijven voor het grote publiek.

In hectische en drukke tijden waarin films steeds grootser en meeslepender worden en waarin je als mens de hele dag overladen wordt met prikkels is het wel eens fijn om weer helemaal terug te gaan naar de basis. Een tijd waarin cinema nog in de kinderschoenen stond en alleen een spannend Gotisch verhaal al voldoende was om indruk te maken op de nietsvermoedende kijker.

Op Netflix staan er momenteel aantal films van regisseur George King, die allemaal zijn gemaakt in jaren 30 van de vorige eeuw en niet veel meer doen dan een origineel en spannend verhaal in toneelvorm gieten. Natuurlijk is het allemaal hopeloos verouderd maar toch heeft een film zoals deze op zijn tijd de nodige charme. Ik ben Netflix dan ook zeer dankbaar dat ze ruimte besteden aan zeer oude cinema zoals deze.

The Murder in The Red Barn is zeker geen goede film, hij is hopeloos verouderd, versleten, maar het is goed dat films zoals deze bewaard blijven om te beseffen waar het ooit allemaal begonnen is. Creatieve regisseurs zoals bijvoorbeeld Tim Burton of David Lynch zouden nooit zo goed zijn geweest als er niet ergens een begin was gemaakt.

Laat ik maar daarom beperken tot dankjewel Netflix.