Faustrecht der Freiheit (1975)

Fassbinder-programma in het Filmmuseum van 3 november t/m 28 december! vele klassiekers opnieuw in de bioscoop

Pff, wat een ellende weer. Fassbinder in een pessimistische bui (nog meer dan anders dus).

Vanaf het begin zie je al aankomen hoe slecht het gaat aflopen. En de manier waarop de personages (cq bitches) elkaar uitbuiten en vernederen wordt tot in detail getoond en herhaald. Ik moest hem van pure ellende een paar keer even op pauze zetten.

Ik heb toch liever de zwarte komedies van Fassbinder zoals Satansbraten en Einem jahr mit 13 monden.

Wel zeer uit het leven gegrepen en natuurlijk goed geacteerd.

Fassbinder's simplistische cinematografie mag dan bij het begin van deze film de barriere tussen kijker en publiek vergroten, het ijzersterke verhaal sleurt de kijker snel genoeg mee. Fassbinder's observatie van de maatschappij en het simpele individu is ijzersterk, en hij haalt genadeloos uit naar de upper-class. Toch is dit meer een uiteenzetting dan een betoog. Fassbinder mag alles dan wel treurig inzien, het geheel is verre van zwart/wit. Het kleurrijke is dan ook hetgene wat de film zo boeiend maakt. De personages die Fox ontmoet zijn weinig innemend en in feite afschuwelijke krengen, toch leef je mee en hoop je dat het goed gaat.

Zwaar onder de indruk was ik van de setting van het laatste half uur. We krijgen enkele schitterende, rauwe beelden te zien van Munchen in de jaren '70. Het eindshot van de film is misschien wel één van de mooiste shots uit de duitse cinema. Een absoluut meesterwerk.

Eén van de betere Fassbinders. Thematisch gezien past dit geheel in zijn straatje en ook ik vond het erg interessant om te volgen. Fox sleurt je mee als kijker in een wereld van hypocrisie en snobisme en weet makkelijk sympathie op te wekken met zijn goedhartige naïviteit. Een goede rol van Fassbinder himself en dat kan ook gezegd worden van de rest van de cast. Hoewel Fassbinder misschien net iets teveel het homo-milieu wil tonen wordt de kern van het universele thema gelukkig nooit vergeten. Toch een hoogtepuntje uit de imposante CV van Rainer.

4*

Zeer interessante, maatschappijkritieke, (en zeker voor die tijd provocerende) 70-er jaren film. En voor Fassbinders doen zeer toegankelijk, zonder een spoor van vals sentiment.

Erg goede film.

Film die het besef dat je een film kijkt overstijgt.

Geheel ontdaan van opsmuk.

Rauw, compromisloos en echt, dik verdiende 4 en halve ster van mij.

Wat me van deze film bij blijft is vooral het script, en het spel van Fassbinder. Ik vind het camerawerk , de regie en de editing wat minder in vergelijking met zijn andere films. Misschien komt dat mede doordat Fassbinder hier zelf uitgebreid voor de camera staat...?

Hij is doorgaans gewoon om zijn acteurs als poppen binnen een kader/compositie te plaatsen, waarin ze maar heel beperkt bewegen mogen. Maar Rainer is hier een heel beweeglijke speler, hij legt zichzelf die discipline niet op. Hierdoor vind m.i. de vervreemding niet plaats die vaak eigen is aan zijn andere films. (Anderzijds speelt Fassbinder de rol onvervangbaar ontroerend.)

Toch blijft de film ronduit de moeite, vooral om het originele en gewaagde, dappere verhaal, de humor (die echter na 2x zien verflauwd...) en een aantal heel sterke scenes. (zoals de eindscene; -en wat ie nou met z'n vingers op die tafel zit te knokkelen...? hahaha)

Mijn eerste Fassbinder.

Wel een aardig beeld van de teloorgang van een normale jongen in de luxe wereld van de "gay upper class", waar dan de naoorlogse samenleving in word verwerkt.

Maar meer als dat is het voor mij ook echt niet. De relatie tussen geld en gevoel werd naar mijn mening helemaal niet goed uitgebeeld. De teloorgang deed mij niet erg veel, en ik vond het niet treurig en zielig genoeg.

Wat me op het einde nog opviel was de mooie muziek van Leonard Cohen, wat natuurlijk helemaal past bij zo'n treurig verhaal.

Ik vond de settings maar heel normaaltjes, dat rauwe München in het laatste halfuur heb ik ook niet gezien, en ók het eindshot was mooi, maar één van de mooiste uit de duitse cinema vind ik een beetje overdreven. (doe mij maar het begin shot van aguirre, maar dat is natuurlijk persoonlijke smaak)

En het eindshot van Aguirre mag er ook zijn.... over smaak valt best te twisten trouwens.

Het einde van Faustrecht vergeet je niet, dat is een kwaliteit.

Pff, die films van Fassbinder zijn af en toe wel erg droge kost. Toch is dit, als je even je best doet om door te bijten, erg interessant. Mooi overdreven kijk van Fassbinder in 'zijn' homomilieu'. Althans een versie daarvan. Ik heb het hem ook wel eens met een andere aanpak zien doen.

Toch is dit in de eerste plaats een film over klasseverschil. Vele schitterende en kritisch sterke scenes weer eens, van iemand die duidelijk wat te vertellen heeft. En allemaal door dialogen en acteerprestaties die zijn sociaal geengageerde standpunten weergeven.

Nog even aandacht voor de art-direction. Ik vind zijn films er heel apart uitzien. Aan de ene kant lijkt het lelijk en ongeinspireerd qua artdirection, maar toch is ook heel bijzonder en overdreven en op een vreemde manier zelfs kleurrijk. Sorry, kan het niet beter vertellen dan dat. Ook nog even aandacht voor het schitterende eind. Misschien maakt fassbinder weinig genuanceerd zijn standpunt duidelijk, (dat Fox niemand meer heeft en de maatschappij en vermeende vrienden alleen aan zichzelf denken) maar als je dat zo mooi doet kom je er gemakkelijk mee weg.

4 dikke sterren. Na Angst Essen Seele Auf, de beste die ik van hem zag.

Erg mooie Fassbinderfilm over de donkere kant van de mens, die zijn medemens kaal pluimt wanneer hij daar de kans toe ziet. De ietwat lompe, maar goedhartige Fox laat zich verblinden door een luxueuze levensstijl waar hij niet mee vertrouwd is en die hij zich nooit helemaal eigen kan maken. Dit wordt tijdens een paar aantal scènes - bv. de maaltijdscène in gezelschap van de ouders van zijn vriend - pijnlijk duidelijk gemaakt. Bovendien misbruiken Fox' vriend en (vooral) zijn nieuwe vrienden hem volop: ze wringen hem uit, om hem vervolgens koel te dumpen en verder te gaan met hun blits luxeleventje. Het einde van de film is behoorlijk hard en blijft nog lang nazinderen na afloop van de film.

Fassbinders film over het klasseverschil toont aan dat de hogere klasse absoluut niet beter is dan de lagere, wat in de lijn ligt van zijn andere films. Vormelijk oogt de film op het eerste zicht vrij 'lelijk', maar bevat hij tegelijkertijd intrigerende eigenzinnige beelden en frisse kleuren (zoals mister blonde eigenlijk reeds zei). Een dubbel gevoel dat eerder fascineert dan dat het in het nadeel van de film spreekt.

Slotsom: Faustrecht der Freiheit is een oerdegelijke Fassbinder die de intermenselijke relaties zeer scherp analyseert en blijft aangrijpen tot en met het laatste beeld. Hij strand nét op het randje van de 3,5*, goed op weg om ooit verder te groeien naar 4* en misschien wel meer.

3,5*

Vóórdat hij z'n gezicht ging verbergen achter een dosis beharing, speelde R. W. Fassbinder deze hoofdrol. Blijkbaar was hij een goed acteur. Zijn "Fox" is iemand die enkel op korte termijn denkt, die in een roes leeft. De voornaamste mannelijke personages hebben twee dingen gemeen: ze zijn homo en ze houden niet van hard werken. Aan geld raak je door de loterij te winnen of door een loterijwinnaar te pluimen. Fox is naïef, maar ergens moet hij geweten hebben dat hij gepluimd zou worden. Voelde hij zich echt aangetrokken tot Eugen of vooral tot het nieuwe milieu waarin hij terechtkwam? Eugen doet zich netjes en beschaafd voor, maar is een snob die ver boven z'n stand leeft en het bedrijf van z'n vader verder de afgrond in helpt. Het contrast tussen de twee milieus is zichtbaar in de kleding en de interieurs. Fox moet z'n kleding en z'n manieren aanpassen om toonbaar te zijn tussen de kitscherige tapijten en biedermeiermeubels. Z'n zus verwaarloost de inrichting van haar appartement en woont tussen de lege drankflessen. Conclusie: geld maakt niet gelukkig als je het verkwanselt.

Fassbinder chokeert graag, in thema en beeld, zoals ook in deze film met een eigenlijk eenvoudigl verhaal dat evenwel een sterke kritische blik op de maatschappij met zijn diverse standen inhoudt.
Een door het geluk in het spel gediende man wordt door lepe bedriegers weer arm op de straat gezet.
Enkele heel suggestieve beelden typeren Fassbinder.

Grappig genoeg (nou ja, sort of grappig) een soort tegenpool van Five Easy Pieces, die ik een dag eerder zag: waar Jack als cultureel onderlegde underachiever zijn heil zoekt in het blue collar milieu daar bewandelt Fox de omgekeerde weg, hij komt als eenvoudige jongen in de hogere kringen terecht. Die wereld wordt uiterst onsympathiek geschetst als één vol dedain, leugens en hypocrisie, allesbehalve een warm bad dus. Fox wordt aan alle kanten gebruikt en als er niets meer uit te persen valt afgedankt, waarna hij gedesillusioneerd zelfmoord pleegt. En zelfs dan wordt hij nog niet met rust gelaten, tot de laatste stuiver toe wordt hij bestolen.

Veel ellende dus, maar toch kijkt de film vrij makkelijk weg, op wat expliciete scenes na waarin lustig met blote piemels wordt gestrooid- maar preuts is Fassbinder nooit geweest. Er zitten zeker ook genoeg grappige momenten in (al vallen die meestal onder de noemer zo pijnlijk dat het grappig wordt), alleen het begin al met die sneue kermisact, of de vrij doorzichtige truc bij de bloemist. Fassbinder is erg goed in de hoofdrol van Fox/ Franz, andere acteurs waren ook OK. Ali uit Angst Essen Seelen Auf komt ook nog even langs