Toire no Pieta (2015)

Een film met nogal merkwaardige mood-swings, omdat de focus van en richting in het verhaal blijven hinken op verschillende ideeën: Het is net zoveel een komedie als een drama.

Dat werkt op zich prima, maar een terminaal zieke jonge volwassene (kanker) en een aantal kinderen met kanker - da's hoe dan ook precaire materie en het is niet moeilijk dat totaal uit de hand te laten lopen (over-gedramatiseerd, gemakkeljk sentiment, etc). Dat gebeurt gelukkig niet, dus in die zin is Matsunaga zeker geen koekenbakker. Maar het is teveel all-over-the-place qua structuur en ontwikkelingen (baantje, ziekenhuis, appartement, thuis - alles schijnbaar willekeurig en onlogisch aaneengeregen) en daarom loopt het verhaal niet lekker.

De twee bijfiguren, die eerst vooral komische side-kicks zijn, krijgen een steeds grotere rol en het is eigenlijk dankzij hen (Hana Sugisaki als Mai en Riri Furanki als Yokota) dat de film uiteindelijk toch een goede toon en diepte weet te vangen.

De film is trouwens 'inspired by true events' die de hoofdfiguur in een manga heeft vastgelegd. Dat verklaart wellicht de wat heen en weer schietende lijn van het verhaal.

Goed.

Eerste uur had ik er wat minder vertrouwen in. De Japanse ziekte-dramas ben ik redelijk beu en zo op het eerste zicht leek deze daar niet zoveel aan toe te voegen. Integendeel, iedereen was heel erg snel heel erg ziek en dan kunnen 120 minuten best lang gaan duren.

Maar na een wat moeizaam begin weet Hana Sugisaki zich mooi naast Yojiro Noda te nestelen en ontwikkelt zich er een boeiender drama. Niet eentje naast een ziekenhuisbed waar een idyllische liefde langzaam verloren gaat, maar een drama met wat meer kracht en vonk.

Het tweede uur kent heel wat mooie scenes, maar zoals MR hierboven aangeeft schippert de film misschien tussen wat teveel zijverhaaltjes. Wel wat leuke bijrolletjes verder, met de immer markante Lily Franky en uiteraard ugly guy, die schijnbaar niet echt ouder wordt ... maar in zijn geval is dat waarschijnlijk eerder een vloek dan een zegen.

Aanradertje voor de liefhebbers van Japans drama, genoeg mooie scenes, maar het begin vond ik net iets te taai en het einde iets te gefragmenteerd voor een hogere score.

3.5*