Ru Guo · Ai (2005)

Amper te vinden via de search, was hem zelfs al aan het toevoegen. Ben er wel benieuwd naar trouwens, maar snel een keertje kijken.

Wat een prachtige film.

De toevoeging van de musical film in film mag dan wel een beetje een nuloperatie zijn (waar het sfeer brengt neemt het op andere plaatsen weer een beetje sfeer weg), maar verder echt niks aan te merken op deze film.

't Is erg bombastisch en dramatisch, maar gezien het hele musicalgebeuren valt daar goed mee te leven. De stylering is echter zo grandioos dat het allemaal weinig uitmaakt, bombastisch of niet. Een film vol prachtige plaatjes en schilderijtjes. Kaneshiro en Zhou vormen een nagenoeg perfect dramatisch koppel, en ook Cheung weeft zichzelf erg mooi in de driehoeksrelatie.

De film is als een dramatisch, warm deken dat zich over de kijker spreidt. Doet me daarom een beetje denken aan In The Mood For Love, hoewel de verschillen verder wel talrijk zijn.

In het begin een beetje wennen, maar al snel overvleugelt de film de realiteit. Dikke 4*. Aanrader.

Titel zit niet voor niets érg dicht in de buurt bij andere flashy onzin.

Duidelijk geen oog voor visuele pracht en sfeer in een film.

In déze film.. Paar leuke plaatjes maken nog geen goede film.

Dat vind ik nogal moeilijk te begrijpen en vermoed ik dat je óf geen donder van de film begrepen hebt, óf dat je gewoon totaal niks hebt met romantische films.

Haha, dat zeg je tegen mogelijk de grootste zwijmelaar van het westelijk halfrond..

Naja, jammer dat je de film niks vond in ieder geval. Ook al weet ik de eigenlijke reden/redenen nog niet, behalve de titel dan

Tsja, ik wil de film best volledig van voren naar achter en andersom analyseren, dat soort benadering ziet er altijd heel indrukwekkend uit. Maar of het oordeel er acceptabeler danwel begrijpelijker van wordt (laat staan de conversatie vriendelijker), valt zeer te betwijfelen. Zeker als de waarheid wellicht dichter ligt bij een simpel 'niet mijn pakkie an'.

Daarom is het net handig voor mensen om te weten waarom jij de film niet goed vindt. Zo kunnen ze ten minste afwegen of jouw argumenten ook eventueel voor hen zouden gelden.

Kritiek bij veel Aziatische films is bijvoorbeeld dat veel personages niet uit elkaar te houden zijn. Als iemand een film niet goed daarom, het zij zo, maar het is uiteindelijk wel handig om weten voor mensen als mij, van zulke kritiek hoef ik mij niets aan te trekken.

Waarom ik de film niet goed vind? Dat heb ik al gezegd: het was mijn pakkie an niet. Als je met iets dat je pakkie an niet is, ook nog eens tot op het bot gaat analyseren, komt er enkel eindeloos geleuter en zinloze aanvaring. Ik richt me liever op met interesse luisteren naar andermans gepassioneerde beleving, dan dat ik mijn eigen minuscule mening door de strot douw.

.. maar ik wil ook wel zeggen dat ik deze bombastisch en dramatisch vond hoor. Aziaten uit elkaar houden is nauwelijks een probleem voor me, niet groter tenminste dan bij Amerikaanse pubers.

Een film die zelf álles op uiterlijk gooit, voelt niet altijd even overtuigend als in geuren en kleuren twijfels geuit worden over sterke behoefte om in de schijnwerpers te staan. Leven is film: middels een magnifieke opening wordt deze stelling al volledig bewezen, de rest van Perhaps Love is een potpourri van uitleg. In de vroege bewering dat montage zwaar wordt ondergewaardeerd, in vergelijking met acteerwerk en zelfs regie, is het hoogtepunt al snel geweest. Daarna wisselen oprecht romantische scènes en extravagante dansnummers elkaar af. Details bevallen beter: een knarsetandende jongedame, een opmerking dat haten pijnlijker is dan gehaat worden en het geloof dat iederéén koste wat kost naar Hollywood wil. Herinnering en ontkenning van verleden botsen, ondermeer in een zwembad vol liefdesverdriet, aan trapezes met of zonder vangnet en middels memoires per cassette: Rob Marshall doet het zeker niet véél simplistischer. Liedjes zijn zonder uitzondering zó soft dat er niet ééntje uitspringt, een beetje beter is de muziek. Voor levensfreaks en filmgenieters valt echt wel een oog uit te kijken, maar het gaat het oor diréct weer uit.

Na veel lovende recensies te hebben gelezen, moet ik eerlijk zeggen dat het toch aardig tegenvalt. Ik had een aangrijpende film verwacht en hij weet me op zeer weinig plekken te pakken. Om te beginnen met de musicals zijn ze best wel aardig om te zien, maar inhoudelijk drukken ze weinig emoties van de personages uit. De montage van de film is ook een beetje slordig, het had ongetwijfeld een stuk beter gekund. Het enige wat mij aan het kijken hield waren de muzikale nummers van “The Heavenly King” Jacky Cheung. Wat een charisma, wat een krachtige stem en verder deed Takeshi Kaneshiro & Xun Zhou ook niet slecht.

3 sterren.

Ik vond dit wel een super mooie film. Heel veel mooie prachtige plaatjes, lekker veel drama en het zingen is echt zo mooi gewoon.

Ik vond de liedjes juist helemaal niets soft, ik ben een filmgenieter en bij mij gaat deze film het oor niet uit hoor.

Sober, maar ook erg intens liefdesdrama.

Het verhaal an sich deed me wat aan dat van Wicker Park denken, nl het gegeven van de "verloren" liefde. Verder zijn er denk ik geen overeenkomsten.

Deze film kon volgens mij op zichzelf staan zonder het musical-gegeven. Ik had na afloop het gevoel dat het niet echt hoefde. Het liefdesdrama op zich was imo reeds voldoende. Het is pakkend, intens, maar ook gewoon simpel.

Naar het einde toe (lees: laatste 10min) verliest de film wel wat van z'n focus, vind ik. Had imo beter gefikst kunnen worden.

Takeshi Kaneshiro moet zowat m'n favoriete Aziatische acteur zijn. Ik zag deze film omdat hij er een hoofdrol in had, en hij stelde niet teleur. Fantastisch acteur. De chemie tussen hem en tegenspeelster Xun Zhou is overduidelijk aanwezig.

Jacky Cheung was niet slecht, maar bij momenten voelde z'n karakter wat aan als opvulsel.

De liedjes zijn meestal erg goed, evenals de kleuren en decors.

De film beschikt over een heerlijk rustig tempo, zonder langdradig aan te voelen. Vooral het eerste uur zuigt de film je (mij toch) helemaal mee.

Deze moet zowat m'n eerste Aziatische niet-gevechtsfilm geweest zijn, en het viel verdomd goed mee.

4

Een film over het maken van een film, waarvan de verhaallijnen een doorslag van elkaar zijn. Ik ben aangenaam verrast door dit concept, al had ik in het begin op een paar momenten even moeite om te bepalen in welke verhaallijn een scène paste. Een mooie film met verzorgd acteer- en camerawerk, een knappe montage en songs, die prettig in het gehoor liggen.

Vond het een fijne herziening.

Had zelfs iets meer schrik voor het film-in-film gebeuren, want vaak toch verkeerd uitpakt, meer nog dan voor de musical elementen. Dat bleek gelukkig ongegrond, de film-in-film is er meer als parallel voor de liefdesdriehoek die de kern vormt van deze film.

Visueel absoluut een plaatje, maar da's niet zo verrassend met Peter Pau achter de camera. Niet dat hij een garantie is voor geweldige visuele ervaringen, maar hij heeft wel enkele van China's mooiste films achter z'n naam staan. De soundtrack is verrassend oké, acteerwerk verder ook top notch. Sowieso leek Zhou rond die tijd eigenlijk niks verkeerd te kunnen doen, samen met Kaneshiro spettert het dan ook regelmatig.

Erg fijne film van Peter Chan. Erg mooi aangekleed, perfect uitgevoerd en een kleine modernisering van het musical genre (een genre dat toch al jaren hetzelfde is gebleven). Aanradertje dus, zelfs voor mensen die niet zo van musicals houden.

4.0* en een uitgebreide review