Beltenebros (1991)

Er bestaan er niet zoveel van : chick neo- noirs... in dit geval eentje van autrice Pilar Miro, die voor de gelegenheid een neo- noir romannetje van Munoz Molina tot scenario bewerkte. Het resultaat is vooral een soort stijloefening en een vorm van absurd storytelling vol gekende genrecliché's, ongetwijfeld ook opzettelijk maar dat maakt het niet minder belachelijk.

Wie noir zegt, zegt flashbacks, beginnen we dan ook mee: we zien een ouwe Stamp- met snor- in het gezelschap van nota bene Kensit in een lang tracking shot van station Atocha- dacht ik- naar de trein rennen, die halen ze. Vervolgens begint in de coupé waar de 2 zich hebben genesteld de flashback POV Stamp. Die begint in Engeland waar hij een aanbod krijgt dat hij niet kan weigeren: het liquideren van een mol in een anti- Franco netwerk in Madrid. Hij begeeft zich naar Polen- ook daar opgenomen- voor nadere instructies, maar begint te twijfelen aan het nut van de missie, en ook aan de identiteit van de mol. Dat zou Andreu zijn, maar later in de film begrijpen we pas waarom Stamp twijfelt, en waarom hij loog toen hij zei "ik heb nooit iemand omgelegd " .

Hoe dan ook, Stamp gaat toch naar Madrid, wat het begin blijkt te zijn van een nieuwe serie flashbacks naar 46, tevens in Madrid spelend. Die leren ons waarom Stamp zo aan zijn missie twijfelde , niet de eerste van zijn soort want die in 46 was identiek : het liquideren van een mol...intussen is het permanent noir time, zowel in 46 als in 62 waarin we Kensit ontmoeten als- you guessed it- femme fatale die - opnieuw goed geraden- in een nachtclub een Gilda imitatie ten beste geeft en put the blame on mame zingt. Die Kensit blijkt de artiestennaam Rebecca te gebruiken, wat - jullie zijn op dreef- inderdaad de naam was van Stamps vlam in 46, aan wie hij een trauma heeft overgehouden. Hoe en wat leert u vanzelf.

Op papier klinkt het dus allemaal best goed, helaas is het dat niet echt. Des te vreemder omdat het beeld nu juist wel ok is : gefotografeerd door niemand minder dan Aguirresadobe, die jullie natuurlijk kennen als de huisfotograaf van Woody Allen ( of van twilight natuurlijk, lieve lezeressen...). Die fotografie is erg goed, noirish tot en met kleurgebruik, erg desolaat sfeertje met geen zonnestraal te bespeuren. Buitendien : voor een groot deel spelend in een bioscoop, met een prominente meta rol voor...they died with their boots on, geprojecteerd op het doek tijdens enkele sleutelsequenties, waaronder de confrontatie met de bad guy. Een onbedoeld- denk ik- belachelijke sequentie ook.

Waarom het niet echt werkte voor me ? Niet vanwege de neo- noir score met saxofoon van Nieto denk ik, maar vooral door het zeer trage tempo, de opzichtige cliché' s die doodserieus worden gebracht, de zwakke dialogen, de behalve Stamp karikaturale personages zeker de bad guy, en niet in het minst ook door de dubbing. Zeker bedoeld voor de internationale markt al die Engelstaligen, maar er is bij mij weten slechts een VHS met Engelse audio en geen DVD dus daar hebben we nu weinig aan. Weet iemand hier trouwens wat de Hollandse inbreng in deze productie was, of lult IMDB weer uit zijn nek ?