Hécate (1982)

Ben dol op films die het niet zozeer van het verhaal moeten hebben, maar vooral van sfeer, suggestie en een beetje suspense. Met wat symboliek en verborgen boodschappen. Met dat onderhuidse gevoel van wat gebeurt er precies. Zo'n film is Hécate. Geen echte topper, maar wel lekker om je een avondje mee te laten slepen met de gebeurtenissen.

Jonge diplomaat komt op een godverlaten buitenplaats ergens in Noord-Afrika een mysterieuze vrouw tegen en raakt in haar ban. Ze krijgen een relatie, die echter niet volgens rechte paadjes verloopt. De hoofdpersoon krijgt moeilijk vat op haar. Dan is ze er weer wel, en dan weer niet. En waar is ze als ze onvindbaar is. En wat doet ze in de kasbah. En hoe zit het met die kinderen. De hoofdpersoon wordt er gek van. Chlotilde toont hem ieder e keer weer een ander gezicht, een ander facet van zichzelf.

Lauren Hutton is prachtig om naar haar te kijken in dit voor haar toch Europese uitstapje. Ik vond Bernard Giraudeau wel passen als op drift geraakte diplomaat aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog, als de wereld die hij kent net zo aan het ontbinden is als zijn leven. Alleen, wat de film opbreekt is dat Hutton en Bernard Giraudeau weinig chemie hebben en dat die zinderende en dodelijke liefde van het tweetal nauwelijks voelbaar is. Er zit te weinig seks in, gaf iemand als kritiek. Zoals is zelden waar, maar in deze film klopt het.

Maar prachtig is de sfeer van die Arabische doolhoven, waar je nooit meer uitkomt. Je voelt de hitte die van de witgepleisterde muren komt. Je ziet het totaal andere levensritme dan zoals wij dat kennen. Met allemaal vage figuren die we niet goed thuis kunnen brengen. De mooiste rol is natuurlijk die van Jean Bouise als assistent van de diplomaat. Geweldig om deze acteur weer te zien. Hij speelde trouwens zijn beste rollen in de jaren zeventig. Hij overleed in 1989.