Shinkokyû no Hitsuyô (2004)

Heerlijk escapisme. Zowel voor mij als voor de personages. Echt een sfeer om helemaal in weg te dromen. De beelden en vooral de muziek waren ook echt prachtig en hielpen ontzettend mee het gemoedelijke, rustieke sfeertje op te bouwen. De film zal voor sommige misschien wat te zoetsappig zijn, maar die moeten maar zuurpruimen gaan plukken ofzo. Prachtige film 4,5 sterren en bijna ook zoiets geboekt.

Prachtig portret van een stel jongeren die het spoor even bijster zijn na een stukgelopen carriére of een verlies in hun nabije omgeving. De kracht van de film is dat hij niet iedereen geforceerd zijn verhaal laat doen voor de hele groep of dat hij de jongeren massa `s progressie in het vooruitzicht stelt. Karakteropleving zou niet misstaan i.p.v. karakterontwikkeling. De film laat zich vooral gelden als een humane film, waar warmte en kneuterigheid overheersen temidden van een maatschappij waar in de grote steden, iedereen al snel voor een nummer wordt aangezien.

De film is repetitief van opzet: werken, eten, slapen, werken en op de vrije dag kent men wat vrijetijdsbesteding. Op wat kleine strubbelingen na, waarbij sommige jongeren wat moeite hebben om te aarden in de voor hen vreemde dagelijkse structuur biedt de film vooral veel rust en gemoedelijkheid. Men staat niet langer stil bij het verleden, men wordt ondanks hun voorgeschiedenis moeiteloos geaccepteerd en niet veroordeeld. De film is als het ware een soort van rustoord voor het hoofd, want fysiek wordt iedereen behoorlijk op de proef gesteld.

Fantastische film waarbij je weg kunt zakken in het niets. Het plot wordt nooit voortgestuwd door dramatische gebeurtenissen. Centraal staat de wil van iedereen om de schouders eronder te zetten om de suikerbieten op tijd te oogsten, met in de wetenschap verkerende dat het allemaal niet zou deren mocht het niet lukken. Het hebben van een gezamenlijk doel, wordt op grootse wijze verbeeldt. Op muzikaal gebied sluit het allemaal perfect aan en de plotselinge stilte die zich van zowel de personages als van de soundtrack meester maakt bij het oogsten van de laatste suikerbiet was geniaal omdat hij maximaal door wist te dringen tot mij.

Zeker een film om lekker bij weg te dromen en te genieten van: het oogsten van suikerriet onder de zon, even wegdommelen in de schaduw, het samen lunchen en de zee opzoeken op je vrije dag. Ogenschijnlijk zo `n gewone, dagelijkse kost, waar je niet altijd van lijkt te beseffen dat ze zo mooi kunnen zijn. 4,5*

Heerlijk rustgevende en warme film. Prachtig om die oude mensen steeds maar weer hun gastvrijheid te zien tonen en constant te horen herhalen dat men zich geen zorgen hoeft te maken. Zo realistisch vormgegeven, ik waande mij, mede ook door de mooie muziek en de rustgevende beelden, zelf in het suikerrietveld.

4.5*

Had deze al een tijdje liggen, maar een opmerking van Observator onlangs heeft me definitief overgehaald om hem nu eens daadwerkelijk te kijken.

Lief filmpje, waarbij inderdaad de vergelijking met Only Yesterday opkomt, maar die helaas niet die vergelijking kan doorstaan, mede omdat de soundtrack van laatst genoemde veel sterker is - niet voor niets één van mijn favoriete soundtracks - maar ook omdat daar de focus op één persoon ligt waardoor het een stuk diepgaander wordt.

Desondanks zijn de personages in deze film zeker interessant, een ieder heeft z'n eigen verhaal, en de werkgevers zijn aandoenlijk met hun zorgzaamheid en optimisme, maar het blijft wel dicht aan de oppervlakte.

Beelden zijn degelijk, de soundtrack ondanks mijn eerdere opmerking zeker ook, maar het behoort niet tot het mooiste dat ik gezien en gehoord heb. Plot dient vooral als kapstok om een bepaald sfeertje dat erg prettig is neer te zetten, desondanks had ik toch soms een beetje moeite met de lengte van de film, want ik vond het niet altijd even boeiend.

Ik hoopte van te voren zeker op meer dan de 3,5* die ik er nu aan uitdeel, maar ik wil ook zeker niet lager gaan. Daarvoor is de film over het algemeen te aangenaam.

Zo zoet als een 300 hectare veld met suikerbieten, 4,35 gemiddeld (de reden dat ik dit in eerste instantie wilde gaan zien) is dan toch wat aan de hoge kant, Ik ben er vrijwel zeker van dat, mocht dit in Amerika gemaakt zijn geweest. hij er (in ieder geval bij het overdeel van de normaal gezien zo kritische stemmers hier) toch een stuk slechter vanaf was gekomen, maar hier... ja hier werkt het gewoon! De Japanners bewijzen voor de zoveelste keer dat ze een zeldzaam talent hebben voor het creëren van dit soort kleine, warmhartige en zeldzaam oprechte filmpjes. Die scenes in het riet zijn bijna meditatief, zo rustgevend zijn ze om naar te kijken. Het ontroerde me gewoon toen ze bij die laatste gewassen aankwamen. Mooie personages ook vooral en zoals Cinch al opmerkte heeft iedereen wel iets waardoor die zich kan indentificeren met de situatie waarin onze jonge helden zich verkeren. Voor mij was dat mijn tijd op een zogenaamde ''time out school'' toen ik midden in in mijn pubertijd zat. Ik voelde me raar, angstig en totaal niet begrepen, stopte mijn kop voor alles in het zand en school was dan ook het laatste wat ik erbij kon hebben, Weet nog dat ik het de groots mogenlijk onzin vond, want wat had ik mensen misdaan dat ze me tussen al dat ''tuig'' in die ''criminele rotbuurt'' wilde zetten? Ik was toch alleen maar mezelf, wie deed ik daar nou pijn mee? Ik had er immers geen problemen mee hoe mijn persoonlijkheid was, dat was toch slechts mijn omgeving? Als ze mij met rust lieten en m'n ding lieten doen was er verder toch niets aan de hand? Achteraf gezien ben ik die mensen eeuwig dankbaar want ondanks dat ik als persoon misschien nog veel van bovengenoemde eigenschappen bezit en nog altijd niet precies weet waar ik thuis hoor of wat mijn roeping in het leven is heb ik daar wel geleerd wat saamhorigheid is en hoe fijn het voelt om met z'n allen iets gedaan te krijgen. Op een enkeling na spreek ik niemand meer uit die periode, en daar heb ik ook meer dan vrede mee, hoewel ik het ergens ook wel jammer vind aangezien ik ze zo nooit zal kunnen vragen hoe hun het precies ervaren hebben, maar ondanks dat ik met veel van de mensen daar amper iets gemeen had was er in de meeste gevallen wel altijd sprake van een soort onderhuidse verstandsverhouding, bijna niemand sprak over zijn problemen maar toch wist je dat je niet het enigste buitenbeentje was en er dus niet alleen voor stond, Een gevoel dat ik bij geen enkele van mijn echte vrienden uit die tijd (als ik ze al zo kon noemen) of latere scholen kon terugvinden. Vind dit nog steeds bijzonder en deze film deed me dat warme gevoel even helemaal herbeleven en gaf me tevens de rust dat het allemaal helemaal niet zo erg is als je niet weet wat je met je leven aan moet, je bent immers lang niet de enigste. Helaas is de realiteit een stuk harder, maar wat zou het toch verdomde mooi zijn als iedereen zo was als die ultra lieve ouwtjes in deze film. (3,5*)

Weet niet wat het is met deze film.

Elke keer als ik er voor ga zitten verwacht ik dat hij wat gaat tegenvallen. Achteraf vind ik het ook moeilijk te zeggen wat deze film nu zo goed maakt. Op papier oogt het ook allemaal redelijk saai en Shinohara neemt een aantal beslissingen die tegennatuurlijk lijken.

Vooral het feit dat de film eens niet dieper ingaat op ieder's problemen en dat niet iedereen zijn "10 minuutjes drama" krijgt maakt dit voor mij een boeiende film. In de plaats wordt er dan wat meer gewerkt op het veld, wat niet echt boeiend klinkt, maar uiteindelijk toch goed blijkt te werken.

Voor mij een film die érg dicht aanleunt bij Omohide Poro Poro. Er gebeurt weinig, het drama is klein maar de menselijkheid zo groot dat het gewoon 2 uurtjes heerlijk wegdrijven is. Een lucky shot voor Shinohara, die nooit meer in de buurt van de kwaliteit van deze film kwam, alleen daarom een redden om nog iets meer te koesteren.

En hopelijk deze keer niet meer te vergeten waarom dit zo'n aparte film is die keer op keer zichzelf blijft bewijzen.

4.5* en een uitgebreide review

Heerlijke, rustgevende film over groeiende camaraderie, saamhorigheid en verantwoordelijkheidsgevoel. Een sprekend voorbeeld van een in wezen simpele film, die je —ondanks het feit dat er niet zoveel gebeurt— van lieverlee helemaal weet in te pakken. Vanwege z’n eenvoud en fraaie cinematografie een prachtige film.

Het bekijken van deze film heb ik lange tijd uitgesteld omdat ik als ik de plotomschrijving zoal las er helemaal niks van verwachtte. In het begin dacht ik ook met niet meer dan een doodsaaie film te doen te hebben. Bij het zien van de suikerrietplantage werd ik al moe. Moet je hier 120 minuten lang naar kijken hoe een groepje stadsmensen gaan proberen 70000 rietstengels te oogsten. Maar op een gegeven moment ging ik sympathiseren met de hoofdrolspelers die toch allemaal hun eigen probleempjes hadden die ze wilden verdringen door keihard lichamelijk werk te doen dat wel leidde in positieve zin tot een zekere saamhorigheid. Dat werd allemaal zeer mooi gebracht. Ik vond deze film ondanks die twee uur dan ook zeker niet aan de lange kant. Op visueel vlak trouwens ook best wel een mooie film. De suikerriet plantage met op de achtergrond de zee oogde zeer mooi. Je zag het suikerrietveld naar het einde toe alsmaar kleiner worden. Dat einde vond ik trouwens ook zeer mooi en hartverwarmend.

4.0*