Ninja Bugei-chô (1967)

Damn.

Makkelijk de taaiste film die ik in jaren gezien heb. Qua vorm echt ongelofelijk statisch. Ofwel krijg je een statisch shot, ofwel pant de camera naar links, ofwel naar rechts. Meestal zitten de shots ook iets te dichtbij, waardoor je een nogal claustrofobisch effect krijg (wat Dopke hierboven al aangaf).

Allemaal goed en wel, maar er zit ook nog eens een énorm tempo in de film. Cut na cut na cut na cut ... bijgestaan door een saaie voice over en wat slechte hoorspel achtergrondgeluidjes. Echt een belachelijk vermoeiende manier om een film te vertellen. Tegen dat tempo lijkt het ook alsof je een pil van 2000 paginas bent afgelopen wanneer de film eindelijk ophoudt.

Je kan uiteraard zeggen dat dit een verre voorloper is van een film als Godkiller, een illustrated film avant la lettre, maar zonder enige vorm van animatie en een kleurloze, eenvoudige tekenstijl heeft deze film maar erg weinig te bieden.

Beetje jammer voor Oshima, ik geloof best dat hij een paar boeiende film op z'n naam heeft staan, maar deze behoort daar voor mij absoluut niet bij. De eerste 10 minuten kon ik het stijltje nog wel aanzien (al was er ook dan niet al te veel goeds te bekennen), de volgende 110 minuten volgt een ware martelgang.

Absoluut het tegenovergestelde van wat ik onder een goede film versta. Eén grote brok verhalende non-cinema. Interessant als curiosum (dat zeker!) en uiteraard een must-see voor Oshima completisten (hét moment), maar daar kan ik geen mildering voor opbrengen.

0.5*