The Wild Party (1929)

Ik heb nog weinig vroegere geluidsfilms gezien (1928-1930), waardoor The Wild Party bij voorbaat al interessant was. Ik verwachtte het ergste, maar het viel reuze mee! Clara Bows stem past wel bij haar goedkope, brutale imago. Het is een overduidelijke Pre-Codefilm en dat is mooi, want ik ben dat brave gedoe in oude films toch wel een beetje zat! Naar mijn idee een geslaagde geluidsfilmdebuut van Bow, maar het publiek dacht daar destijds anders over.

Tegenvallende Clara Bow film. In vergelijking met haar andere films en met films uit dezelfde periode is het allemaal weinig verheffend qua inhoud van het verhaal en qua acteerwerk. Clara Bow kan veel beter (zie: It (1927) en ook Fredric March is nog ver verwijderd van het hoge niveau dat hij als acteur zou bereiken vanaf medio jaren ’30. Jammer.

Zozo, een vrouwelijke regisseuse in 1929 al.

Niet alle films die uitkwamen pre 1930 waren silents. Vanaf 1927 begon men voorzichtig om beeld, spraak en natuurlijk geluid (niet afkomstig van een soundtrack) met elkaar te combineren. De eerste resultaten zijn soms nog experimenteel. Vooral in de begin periode leken de dialogen nogal eens in overdrive te willen gaan (M 1931) of het bleef een silent karakter behouden (met de focus op expressie en sfeer) met een minimum aan dialoog (Vampyr 1932). Ook deze valt helaas een beetje in de val van te veel gepraat en de klankband was van matige kwaliteit. Gelukkig was de beeldkwaliteit wel goed. Een pre-Hayes code film hetgeen zich uit in wat gewaagdere scènes waarbij er nogal intiem met elkaar wordt omgegaan. Opvallend ook dat er geen probleem is met dames luchtig gekleed te tonen. Dat zou dan toch snel gaan veranderen. Daarnaast is het ook wel een dynamische film met een sterke Clara Bow die evolueert van feestbeest zonder verantwoordelijkheidszin tot een meisje dat zichzelf wegcijfert voor de mensen die ze liefheeft. Low budget was het zeker wel maar de uitvoering vond ik erg goed.