Le Boulanger de Valorgue (1953)

Bakkerszoon Justin Hébrard is erg populair in het dorp maar heeft zijn overwinning bij het wielrennen wat te uitbundig gevierd. Hij moet voor zijn militaire dienst naar Algerije maar heeft nog een slippertje met Françoise, de dochter van de kruidenierster en een tijd later wordt - zonder dat hij het weet - zijn kind geboren. Françoise en haar moeder worden diep gekwetst wanneer Justin's vader Félicien weigert te geloven dat zijn zoon het kind verwekt heeft. Wanneer zij steun krijgen van mensen uit het dorp wordt Félicien woest en weigert hij aan bepaalde personen nog brood te verkopen zodat ze negen km ver om hun brood moeten gaan. Gelukkig weet de dorpspastoor alles nog in goede banen te leiden en laat bakker Félicien uiteindelijk toch zien dat hij een hart heeft. Een geslaagde komedie met een veel lachen en ook een traan, en met Fernandel in een glansrol.

Film net gezien, is momenteel verkrijgbaar in een box samen met 4 andere Fernandel films! Altijd leuk om Fernandel aan het werk te zien... leuke veel good film met grappige momenten! 3,5*

Heerlijke komedie met Fernandel, een van de grote karakterkoppen van de Franse cinema. Leuk om dat Provençaalse accent te horen.

Het is geen snelle opeenvolging van grappen, bij momenten wordt het vrij ernstig. Valorgue is fictief, maar herkenbaar als een typisch klein Frans dorpje uit die tijd. De dorpspastoor had een grote morele rol in zo'n dorpje. De zoon Justin vertrekt als soldaat naar Algerije, dat tot 1962 een Franse kolonie was.

"Le soleil ça fait tout grandir : les melons, les pommes de terre et même les enfants.....". Een zin die mij is bijgebleven uit deze film die ik meer dan 55 jaar geleden zag, me erg charmeerde en nu nog altijd even fris overkomt. Een film rond het Franse dorpsleven en het "wonder" Fernandel, maar ook met humor en emotie en met de adorabele Pierrette Bruno ("La bonne Planque") en ook een zekere Francis Linel waar ik destijds een plaat van had ("Un Gamin de Paris"). Zeer, zeer mooi. Charme die nooit meer terugkeert.

Een van de vele dorpskluchten uit die jaren. Bijzonder origineel vond ik het niet, maar de Provençaalse joie-de-vivre straalt er van af, en ondanks sommige bewoners enkele bitse kantjes hebben is het allemaal goedlachs opgevat. Hoe kan het ook anders met een Fernandel die koppig beslist om geen brood meer te bakken voor de inwoners en voor de nodige ophef en mini-crisissituaties zorgt?

Dit blijft een van de beste rollen van Fernandel, met een goed evenwicht tussen humor en ernst. De moeilijkheden van een ongetrouwde vrouw met kind waren een gewaagd onderwerp. De bakker maakt stokbrood en des fougasses - een brood typisch voor de Provence.