Riders of Destiny (1933)

Dit is de eerste film van een hele reeks B-westerns van John Wayne in samenwerking met Lone Star Productions. De meeste duren iets over de 50 minuten.

Over het algemeen aardige, maar simpele verhaaltjes. De beeld- en geluidskwaliteit houdt niet over en ook de uitvoering door de cast is niet echt van hoog niveau. Toch zitten er in elk filmpje wel aardige stunts, meestal uitgevoerd door Yakima Canutt (deze man doet ook de stunts in John Ford's Stagecoach, en in series als "The Lone Ranger" en "Zorro").

Alle filmpjes van Wayne uit deze tijd lijken behoorlijk op elkaar en ook deze springt er niet boven uit.

2*

Ik heb inmiddels een dozijn of zo van dit soort vroege John Wayne westerns gezien, en ik kan ze echt niet uit elkaar houden (met The Big Trail als uitzondering). Maar als simpel tijdverdrijf zijn ze toch wel adequaat.

Erg vermakelijke western,

Na wat getwijfeld te hebben toch de John Wayne Collection gekocht. Met 15 films, waarvan er 13 'Lone Star' producties zijn. Toen maar meteen met zijn eerste Lone Star film begonnen.

Het verhaal is simpel en makkelijk te volgen. De korte speelduur werkt hier goed aan mee. John Wayne doet het redelijk, en de rest van de cast doet rustig mee. Zoals Barfly al zei, zitten er in Riders of Destiny toch nog wel wat aardige stunts.

De visuele kwailiteit laat wat te wensen over, maar het is over het algemeen goed te doen. Hetzelfde geld voor het geluid.

Na de eerste gezien te hebben ben ik blij dat ik de box gekocht heb. Voor 8 euro 15 films die lekker wegkijken. En ga binnenkort snel meer zien van zijn Lone Star films.

Voor nu een ruime 2.5*

Een simpel verhaaltje dat goed te volgen is, lijkt de basis te zijn van de Lone Star reeks. Dit is ook het geval in deze film. Het is allemaal niet spectaculair, maar toch leuk om volgen. Dat John Wayne alles gaat oplossen, mag natuurlijk geen verrassing zijn. Hij doet het zeker niet slecht, alleen jammer dat hij een paar keer in deze film moet zingen, wat ik vreselijk irritant vond. De rest van de cast vond ik wat magertjes, vooral de hulpjes van James Kincaid vond ik nogal zwak acteren.

Singin' Sandy

Met recentelijk Sagebrush Trail gezien te hebben is mijn voorliefde voor het oudere werk van John Wayne weer opgeflakkerd. Ik heb zijn Lone Star periode nu nooit echt slecht gevonden, maar het is wel duidelijk dat ze kwalitatief wat minder zijn dan zijn later werk. Soit, Riders of Destiny is één van de laatste films die ik nog van het productiehuis moest zien en laat het nu net de eerste samenwerking met John Wayne te zijn geweest. Een uurtje vrij vandaag, een uurtje goed gevuld.

Althans daar hoopte ik toch op en ik moet zeggen dat ik even mijn twijfels heb gehad. Vooral de twee handlangers van Kincaid zijn wel erg, erg slecht en ze irriteerden mij, nochtans wel een liefhebber van dit soort overdreven humor, meer dan wat anders. Sowieso wel een erg vreemd begin met een zingende John Wayne, maar volgens mij kan zelfs een dove nog horen dat de echte stem van Wayne en zijn 'zangstem' werkelijk niets op elkaar lijken. De verbazing was dan ook niet groot toen bleek dat de zoon van regisseur Robert N. Bradbury die scènes voor zijn rekening nam. Voor de rest een ietwat standaard film waar de twist dat Sandy de langverwachte man uit Washington blijkt te zijn voor de kijker heel wat sneller duidelijk is dan voor de personages. Stoort dat? Neen, eigenlijk niet. Net zoals het feit dat Wayne weeral met het meisje eindigt is dat gewoon iets dat bij dit soort films hoort en het heeft toch eerlijk gezegd wel zijn charme.

De eerste keer dus dat Wayne een film maakte met Lone Star, maar ook de eerste keer dat hij tezamen met George Hayes was te zien! De twee zouden welgeteld 15 (!) keer samenspelen waarbij Hayes zowel de rol als slechterik als een komische sidekick op zich zou nemen. Hier was hij blijkbaar nog niet aan de nickname Gabby gekomen maar dat terzijde. Hayes doet het goed zoals gewoonlijk en dat kan natuurlijk ook van Wayne worden gezegd. Yakima Canutt is ook nog even te zien als handlanger, maar de meeste aandacht gaat uit naar Cecilia Parker (Fay) en Forrest Taylor (Kincaid). Beide doen het degelijk, maar zijn niet bijzonder memorabel. Vond Parker trouwens wel wat overtuigender bij de postkoetsoverval dan op het einde waar ze koekjes gaat bakken..

Zonde van twee elementen. Het eerste is dat vreselijk geforceerde gezang (en het feit dat ze ons willen laten geloven dat dat effectief Wayne is) en het tweede is de miscast in de vorm van Al St. John (Bert) en Heinie Conklin (Elmer) als de hulpjes van Kincaid. Voor het overige een film die perfect in de lijn ligt in de rest van de Lone Star films. Weet dus waaraan je je kunt verwachten.

3*

Weinig toe te voegen aan Metalfists verhaal, behalve dan dat Cecilia Parker een mooier en vooral ook levendiger actrice is dan ik in dit soort films gewend ben (met uitzondering van het moment waarop ze begrijpt wat Wayne's ware identiteit is: op die lang vastgehouden close-up ziet ze er even niet op haar voordeligst uit). En de titel van deze film is zeer suggestief, maar slaat op de inhoud ervan als een tang op een varken.