Die Höhle des Gelben Hundes (2005)

The Weeping Camel liet toch een grotere indruk achter...

The Cave of the Yellow Dog is toch een pareltje door de prachtige beelden, muziek en de screen-appearance van met name het hoofdrolspeelstertje. Puur, de "echtheid" wat hansvelt al terecht zei, maar ook erg simpel hier en daar. Echt meeslepend was het niet. De tent-afbreek-scene was erg interessant vond ik, sjongejonges wat een gedoe.

3,5*. Mooie, kleine film, maar toch een beetje teleurstellend qua verwachtingen en in vergelijking met de huilende kameel. Kom maar op met de volgende 'nomaden in Mongolië' film.

Het gebeurt me niet vaak dat ik een film zit te kijken en dat ik de tijd volledig kwijtraak. Iets in de geest dat je losraakt van plaats en tijd. Nou gebeurt dat in een donkere bios sneller dan thuis, maar toch. Deze film heeft een script van waarschijnlijk 2 regeltjes A4, maar een spirituele diepgang die je maar zelden tegenkomt. De prachtig registrerende camera, het oogstrelend en onaards mooie landschap en de tederheid en humor van kleine kinderen, maakt dit een intiem sprookje. Verder bekoorde de erg mooie muziek en de simpele, maar o zo prachtige verhalen mij zeer. Prachtig hoe de waarde van leven en dood aan de orde komen.

Inderdaad, wat een gedoe, en niet alleen het afbreken er van, maar ook zeker het vervoeren in die karren die van ellende bijna uit elkaar vallen.

Ik vond dit een prachtige film, adembenemend mooie landschappen en die kinderen waren echte heartbreakers.
Wat ik ook erg leuk vond is hoe de ouders met de kinderen omgingen. In de 'beschaafde' wereld zouden de kinderen lang niet zoveel vrijheid hebben als deze kinderen. Er is een groot vertrouwen van de ouders naar de kinderen toe, die redden zich wel. Aan de andere kant koesterden de ouders enom veel liefde voor de kinderen. Op een gegeven moment moet de moeder de twee kleintjes alleen laten om de oudste dochter te gaan zoeken: Hier zou bij terugkomst van de moeder de kinderbescherming voor de deur staan, maar dit was het een totaal begrijpelijke actie van de moeder... wat kon ze anders doen? Ze moest de kinderen wel alleen laten.
De film ontroerde mij, en liet mij lachen. (bijv. het mest verzamelen van Nansal, de verkiezingsauto aan het einde )
Tevens vond ik het erg interessant om te zien hoe nomaden leven, een wereld die tot nu toe voor mij tamelijk onbekend was.
Respect voor die mensen.

Het verhaal rondom de hond vond ik eigenlijk maar een bijzaak, die zit alleen in de film om er toch nog een beetje een verhaal van te maken. Niet dat het mij stoorde, het was een lief beestje en een leuk element in de film, maar zonder die hond had ik het ook een prachtige film gevonden. Een aantal dagen meelopen in het wel en wee van een nomadenfamilie vind ik al een belevenis opzich.

4.5*

Best mooie film. Naast het leven van Nomaden zie je ook de verandering in hun cultuur. Het aantal Nomaden neemt af en de ouders willen de kinderen naar school doen. Wat deze film laat zien is hoe gevaarlijk en onzeker het leven voor hen is geworden nu er zovele naar de stad zijn getrokken. De korte politieke woordenwisselingen en het promotie-busje aan het einde beloven een goede, zekere toekomst voor de kinderen in deze film. Maar dat is de onderliggende gedachte. Hiernaast is het interessant neergezet hoe ze leven, waarbij de symboliek van de gele hond erbij gehaald wordt, aansluitend bij het onderliggende. Je krijgt ook echt het gevoel dat je er binnen in zit. 3.5 sterren

Weer een mooie, kleine, lekker vertederende en intieme film over een nomaden-familie en het reilen en zeilen op de mongoolse hoogvlakte. Mooie plaatjes weer van mooie en ruige uitgestrekte landschappen en kleurrijke mensen. Leuk ook om de spontaniteit en enthousiasme weer in deze film terug te zien. Goed dat er ook deze keer niet met professionele acteurs gewerkt is, vooral de kinderen zijn toch wel erg spontaan en grappig.

Ook deze keer is "het verhaaltje" in de film, net zoals in de Weeping Camel gebaseerd op de plaatselijke folklore en natuurlijk zijn die verhaaltjes altijd redelijk simpel en kennen ze een duidelijke moraal, zo hoort dat ook. Maar ach, het was een schattig hondje en eigenlijk draait het daar allemaal niet om. Het gaat meer over een traditionele wijze van leven die steeds meer verdrongen wordt door de moderne tijd. Niet dat vooruitgang per definitie slecht is of dat de illusie gekoesterd moet worden dat deze niet zal doordringen op de mongoolse hoogvlakte maar laat de mensen hun eigen geschiedenis niet vergeten, hun waardevolle tradities en wijsheden. De wereld wordt er anders zo'n eenheidsworst op. Je moet er toch niet aan denken dat IKEA een filiaal opent met doe-het-zelf nomadententen met keuze uit 4 soorten kleuren hout, of een McD met Yak milkshakes... brrrr.

Van mij mogen er nog wel meer van deze (h)eerlijke films gemaakt worden, over een bijzonder volk met een fascinerende manier van leven. 4*

Bijzonder om wat mee te pikken van de Mongoolse manier van leven. Mooi om te zien hoe dat meisje helemaal gehecht raakt aan haar hond. Verder ook goed geacteerd door de acteurs en actrices in deze film, al is dat niet zo raar, aangezien zij er echt zo `n manier van leven op nahouden. Toch fijn dat de emoties oprecht zijn. Ergens las ik dat iemand de film omschreef als een Disney voor gevorderden. Klopt wel, hier immers nauwelijks plotontwikkelingen maar breeduitgemeten, helaas wat onaantrekkelijke landschappen.

Beter dan de kamelenfilm die wel heel weinig om het lijf had. Tekortkoming vind ik wel dat ik nooit echt meeleefde met de personages. De film voelt verder te gewoontjes aan. Leek meer een veredelde documentaire. Helaas filmisch gezien ook niet interessant. Kleine 3,5*

Net als de vorige film van Davaa, kon deze film ook geen zeer goede indruk bij mij achterlaten. Daarvoor is de film te eentonig, en gebeurt er te weinig dat kan boeien. De karakters zijn te zwakjes, hoewel het acteren wel zeer naturel is. Verder is het uitgangspunt van het verhaal ook in vele andere films al te zien, hoewel deze Mongolische versie niet de minste daarvan is.

Kinderlijk eenvoudig dat verhaal, maar het werkt! De plaatjes van Mongools landschap helpen uiteraard ook mee.

Get there a life. A must to see.

Zo'n film die je laat branden op je netvlies en je een gevoel geeft dat je naar een "echt" stukje cinema hebt gekeken en los staat van de sentimenten.

Materiaal dat je "eventjes" terugroept naar de roots zodat je je waant

in het onstuimige Mongolie met behulp van een mooie familie die op hun manier probeert rond te komen.

Prachtige plaatjes schieten langszij op een zeer rustig tempo die je niet snel vergeet. Als je hoopt dat Rambo langskomt om de boel op stelten te zetten, dan heb je pech...Maar ben je gek op kleine kinderen... Take your seat!

Vreselijk saaie film. Totaal niet boeiende personages, incluus irritant meisje en cliché hond. Monotoon, boerengedoe wat me niet boeit en voorspelbaar geneuzel.

1.0*

Een hoop explosies, emotionele uitbarstingen en spannende dialogen. Nee, het blijft allemaal rustig en dit zou zomaar een standaard Mongolisch gezin kunnen zijn. Gezien het feit dat ik nog nooit in deze uitgestrekte vlaktes heb rondgewandeld vind ik deze prent toch wel iets hebben en door het natuurlijke acteren wordt er een vrij ongedwongen beeld geschetst over een cultuur die toch erg verschilt van de Westerse. Toen de vader thuiskwam met een zaklamp en een groen plastig pannetje werd je weer even herinnert aan onze verwende levensomstandigheden. De relatie tussen de oudste dochter en de hond was mooi om te zien en eigenlijk is deze ontmoeting heel bijzonder voor zo'n meisje die niet geweldig veel speelgoed tot de beschikking heeft. Verder zorgen de aanwezige dieren, de ouderwetse materialen en de gezongen liederen voor een prettige sfeer.

Deze eens geprobeerd en het was eens de moeite om te bekijken. Het is zeker geen traditionele film (eerder een soort documentaire), maar we volgen eerder het leven van een gezin Nomaden. Het verhaal is niet zo bijzonder, maar dit was ook niet echt de bedoeling van de filmmaakster.

De cast bestond dus uit een echt gezin en dit voelde je wel, het komt authentiek over.

'k vond het wel eens interessant om te zien hoe de nomaden leven, maar een kijkbeurt volstaat wel.

Een mooie dramafilm...

Mooi verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Prachtig omgeving...

Perfect achtergrond muziek/

geluid (geen Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Eeigenlijk een semi-documentaire want naast de prachtige shots van de kinderen, vooral, is deze film meer een portret van een familie ver weg van onze Westerse welstand, vreemd aan TV, GSM, i-Pad en wat dan ook, op zich zelf aangewezen, maar levend in een mooie familiale harmonie.

Knap werk met voldoende wetenswaardigheden over tradities, levenswijzen en met filmische bekwaamheden om er van te genieten.

Film vermeldt heel terecht dank aan de familie Batchuluun.

Weinig middelen, groot effect. Dat is Cave of the Yellow Dog, een film met een simpel uitgangspunt, weinig audiovisuele poespas (nauwelijks muziek ed) en alles grotendeels op één locatie opgenomen. Het boeiende van de film zit overigens niet per sé in het verhaal, maar vooral in het visuele, de film is erg prettig om naar te kijken. Met de sfeer waarschijnlijk als grootste pluspunt. Die prachtige beelden, die één en al rust uitstralen, zijn om je vingers bij af te likken. Met name de scènes met de oude vrouw en de storm. En daarnaast was de kleine hoofdrolspeelster uiterst aandoenlijk.

3,5 sterren.

Na de "weeping camel" valt deze Lassie story vies tegen, niet meer dan een slap aftreksel.

En wat een kleuter plot.

Net als het debuut van regisseuse Byambasuren Davaa, The Story Of The Weeping Camel, een vernuftige mengeling van documentaire en speelfilm, waarin een mongools gezin feitelijk zichzelf speelt, tegen de achtergrond van een minimaal toegevoegd verhaaltje. Ook ditmaal werkt de formule naar behoren; het leven van de nomaden ergens op de open vlaktes in Mongolië blijft fascinerend om te zien en de perikelen rond het gezin zijn aantrekkelijk in beeld gebracht.

En zo was ik bij nummer 4 van de dag aanbeland met deze Mongoolse productie in een ' De filmcollectie' uitgave waar ik ook Andrei Rublev en Werckmeister Harmoniak in heb dus. De conclusie daarvan was dat men niet alledaagse films heeft onder dat label. De vraag daarna was uiteraard of het ik iets ging vinden, maar daar later meer over.

Het verhaal is simpel en houdt niet veel meer in dan het kleine meisje dat een hond vindt en wil houden, iets waar vader optegen is omdat de hond of wolvenbloed in zich heeft of juist een spoor is voor wolven en ze al problemen hebben met deze roofdieren. Tja, het zal je maar gebeuren, dat je levensvoorziening op een dergelijke manier verwoest wordt, de zorgen zijn dus logisch waarop het verhaal zich kan ontvouwen. De vraag is dan toch wel een beetje waar het verhaal en plot ju eigenlijk heen wil, want gaat het om jonge naïviteit dat de kleine meid het gevaar van de hond nog niet in kan zien, of draait het juist om vader die met zijn 'levenservaring' een vooroordeel in die zin heeft over de hond? Of dit de boodschap van de film is blijkt iets te zijn dat niet helemaal wil uitkristalliseren.

Desalniettemin is het natuurlijk een plaat van een film waar het leven eigen onderhoud inhoud, de prachtige uitgestrekte natuur centraal staat en een cinematografisch hoogtepunt vormt. Het is prachtig in beeld gebracht en komen er nog verschillende dingen aan het licht over Mongoolse gebruiken zoals in dit geval het opsluiten van een hond in een grot als remedie voor een ziek kind, bedenk het maar eens. Toch is het niet allemaal goud dat blinkt ondanks een schat van een hond en een bijna naturelle vertelling want het is toch wel godallemachtig traag en saai. Ergens valt daar natuurlijk weer de tijdloosheid van het bestaan van die tijd en de omgeving in te beleven, toch vind ik het een hele zit die 90 minuten waar mij toch net wat te weinig gebeurt en de boodschap/filosofie te vaag blijft ook al is de circel met hond wel rond. Eindoordeel is dan ook aardig voor een keer maar echt pakken doet het mij in ieder geval niet.