Die Höhle des Gelben Hundes (2005)

Hmm ik ben hier toch weer zeer benieuwd naar (na de kameel). Nu maar hopen dat de organisatie van het IFFR dat ook is, zodat ze hem op het programma knallen.

Vanaf 2 maart in de filmhuizen. Ik ben bang dat ik weer zakdoekjes mee moet nemen...

bron inclusief trailer en meer informatie

(avant-premieres in Filmhuis Arnhem 17 + 18 februari, 18 + 19 februari Lantaren/Venster, Rotterdam)

Mijn vriendin heeft hem gisteren in het Filmhuis gezien en ze vond hem super..vooral de omgeving waar het zich in afspeelt en de "echtheid" van de film. Het is deels een docu en deels gespeeld..

Heel indrukwekkend en teder portret van een nomadenfamilie in de woeste en adembenemende steppes van Mongolië waarachter helaas ergens de moderne wereld begint. Dat gevoel vooral. Mooier dan de 'Weeping Camel'. 4*

The Weeping Camel liet toch een grotere indruk achter...

The Cave of the Yellow Dog is toch een pareltje door de prachtige beelden, muziek en de screen-appearance van met name het hoofdrolspeelstertje. Puur, de "echtheid" wat hansvelt al terecht zei, maar ook erg simpel hier en daar. Echt meeslepend was het niet. De tent-afbreek-scene was erg interessant vond ik, sjongejonges wat een gedoe.

3,5*. Mooie, kleine film, maar toch een beetje teleurstellend qua verwachtingen en in vergelijking met de huilende kameel. Kom maar op met de volgende 'nomaden in Mongolië' film.

Prachtige film met de meest schattige kinderen en fascinerende beelden die je je maar kunt bedenken. The Cave of the Yellow Dog is erg simpel maar indrukwekkend gefilmd en draagt een heerlijk rustig, voldaan en vredig gevoel uit. Een deel van mijn familie komt uit dezelfde regio en hoe kaas werd gemaakt en huizen mobiel waren, heb ik erg vaak gehoord. Mooi om het ook in film te hebben gezien.

4*

Het gebeurt me niet vaak dat ik een film zit te kijken en dat ik de tijd volledig kwijtraak. Iets in de geest dat je losraakt van plaats en tijd. Nou gebeurt dat in een donkere bios sneller dan thuis, maar toch. Deze film heeft een script van waarschijnlijk 2 regeltjes A4, maar een spirituele diepgang die je maar zelden tegenkomt. De prachtig registrerende camera, het oogstrelend en onaards mooie landschap en de tederheid en humor van kleine kinderen, maakt dit een intiem sprookje. Verder bekoorde de erg mooie muziek en de simpele, maar o zo prachtige verhalen mij zeer. Prachtig hoe de waarde van leven en dood aan de orde komen.

Het enige minpunt aan deze film is de stijlbreuk die twee keer terugkomt. De gehele film is met een handcam in docu stijl gefilmd. De camera staat steeds dicht bij de personages en draait realistisch met ze mee. Er wordt bijna geen statief gebruikt. Deze simpele manier van filmen draagt heel goed het simpele, maar fascinerende leven van de personages uit. Toch gebruikt Davaa twee keer een filmkraan waarmee ze de personages van boven volgt. Ik begrijp niet waarom ze dit heeft gedaan. Het was helemaal niet nodig geweest en verstoort een beetje de 'echtheid' van de film.

Om letterlijk en figuurlijk boven de personages uit te stijgen lijkt me. Om het immense landschap te laten zien waarin ze een stipje lijken. Vond dat juist erg mooi. Zou ook niet weten waarom een regisseur niet met meerdere stijlvormen zou mogen werken?

Uiteraard kan en mag een regisseur met meerdere stijlvormen werken. Soms is het onnodig. Het mooie aan The Cave of the Yellow Dog is dat vorm en inhoud grotendeels één zijn. De simpele, persoonlijke en betrokken filmstijl is natuurlijk en niet gekunsteld en reflecteert hiermee het leven van de personages. Alsof de camera een personage op zich is. Het uitstijgen boven de personages d.m.v. een filmkraan verstoorde bij mij dat idee. Gevoel van sfeerbreuk. Vandaar ook geen 5*.

Bovendien heeft Davaa het mooie en immens grote landschap meerdere malen geslaagd en zónder gebruik van een filmkraan gefilmd. Cinematografisch droeg de filmkraan eigenlijk niet veel bij, en inhoudelijk al helemaal niet. Is het nodig geweest dat wij de personages in stipvorm te zien kregen? Nomaden zijn geen mensen die zich een stipje voelen in het landschap waarin ze zich bevinden. De eenheid tussen vorm en inhoud had ze m.i. beter kunnen aanhouden, zonder met een filmkraan boven de personages uit te stijgen.

De inhoud was volgens mij ook om de nietigheid van hun bestaan aan te duiden en daardoor vond ik die cameratechniek wel passen hier. Heel close inderdaad en tegelijk heel broos en anoniem in het grote geheel.

Inderdaad, wat een gedoe, en niet alleen het afbreken er van, maar ook zeker het vervoeren in die karren die van ellende bijna uit elkaar vallen.

Ik vond dit een prachtige film, adembenemend mooie landschappen en die kinderen waren echte heartbreakers.
Wat ik ook erg leuk vond is hoe de ouders met de kinderen omgingen. In de 'beschaafde' wereld zouden de kinderen lang niet zoveel vrijheid hebben als deze kinderen. Er is een groot vertrouwen van de ouders naar de kinderen toe, die redden zich wel. Aan de andere kant koesterden de ouders enom veel liefde voor de kinderen. Op een gegeven moment moet de moeder de twee kleintjes alleen laten om de oudste dochter te gaan zoeken: Hier zou bij terugkomst van de moeder de kinderbescherming voor de deur staan, maar dit was het een totaal begrijpelijke actie van de moeder... wat kon ze anders doen? Ze moest de kinderen wel alleen laten.
De film ontroerde mij, en liet mij lachen. (bijv. het mest verzamelen van Nansal, de verkiezingsauto aan het einde )
Tevens vond ik het erg interessant om te zien hoe nomaden leven, een wereld die tot nu toe voor mij tamelijk onbekend was.
Respect voor die mensen.

Het verhaal rondom de hond vond ik eigenlijk maar een bijzaak, die zit alleen in de film om er toch nog een beetje een verhaal van te maken. Niet dat het mij stoorde, het was een lief beestje en een leuk element in de film, maar zonder die hond had ik het ook een prachtige film gevonden. Een aantal dagen meelopen in het wel en wee van een nomadenfamilie vind ik al een belevenis opzich.

4.5*

Best mooie film. Naast het leven van Nomaden zie je ook de verandering in hun cultuur. Het aantal Nomaden neemt af en de ouders willen de kinderen naar school doen. Wat deze film laat zien is hoe gevaarlijk en onzeker het leven voor hen is geworden nu er zovele naar de stad zijn getrokken. De korte politieke woordenwisselingen en het promotie-busje aan het einde beloven een goede, zekere toekomst voor de kinderen in deze film. Maar dat is de onderliggende gedachte. Hiernaast is het interessant neergezet hoe ze leven, waarbij de symboliek van de gele hond erbij gehaald wordt, aansluitend bij het onderliggende. Je krijgt ook echt het gevoel dat je er binnen in zit. 3.5 sterren

Schitterende film. Kijk ook even op DVD naar de extra's. 3*

Schitterend en 3 sterren?? Die snap ik niet....

Mooie film ,mooie landschappen, mooie plaatjes en closeups. Het verhaal is erg simpel, misschien te simpel. De symboliek is ook mooi maar ook weer iets te simpel...

Het verhaal gaat eigenlijk over de nomadencultuur... Ze hebben een hond gekozen en een titel, maar het had ook een schaap of wat dan ook kunnen zijn. Als er een beter/duidelijker verhaal in had gezeten had deze film zeker hoger gescoord.

Nu een 3,5*

Interessant om bepaalde dingen als 'nietigheid in hun bestaan', 'respect voor die mensen' of 'gevaarlijke tijden' te lezen als mensen deze film zien.

De nomaden in Mongolië die elk seizoen nog altijd op traditionele manier hun huis en dieren met zich meedragen zijn zich zeer zeker bewust van het feit dat de wereld om hun heen veranderd. De meesten hebben ook wel de keuze om naar de stad toe te trekken, maar weigeren het. Deze mensen zijn wel degelijk arm, maar leven op een prachtige manier; en zijn zich dat ten allen tijde bewust. Maar waarom zouden we respect voor ze moeten hebben. Dat beeld scheppen ze bij mij allerminst.

Mongolië is een uniek land, dat laat ook deze film zien welke een klein groot gezin in hun dagelijks leven volgt; veel te doen, altijd werk, maar overal genietend, alles liefhebbend.

Mooie ingetogen film waar eigenlijk niet zoveel gebeurd; net als de rustige muziek ons verteld. Mooie plaatjes, uiteraard; heerlijke mensen, geweldige expressies. Leuk om op het einde nog wat traditionele höömij-muziek te horen.

In juli ga ik een maand naar Mongolië, veelal om over hun muziek en cultuur te leren; na mijn opleiding staat een heel jaar gepland. Mogolië, wat een geweldige wereld.

Gevaarlijk was inderdaad een verkeerd woord om erbij te betrekken. Ik vind het al knap hoe Nomaden leven en dat ze er, met de terugloop van hun 'soort', toch voor blijven kiezen om die traditie voort te zetten. Daar kan/mag je toch wel respect voor hebben?

Uiteraard, ik snap wat bedoeld word. Ik leg mensen ook geen gevoelens voor. Maar respect komt bij mij nergens naar boven; in ieder geval geen respect voor de manier waarop ze leven, en zeker niet dat velen de keuze weigeren naar de stad te trekken, wat hoogst waarschijnlijk een makkelijker leven zal worden.

Maar makkelijker is niet altijd simpeler, en zeker niet altijd mooier. Dat weten zij, daarom houden ze ervan, daarom blijven ze zoals ze zijn. Uiteraard, velen worden gedwongen, omdat ze niet anders kunnen.

Toch, net als het feit dat langzaam de motor het paard vervangt; het paard zal altijd blijven wat het voor mongolie was. Deze mensen hebben respect voor alles om hen heen, alles liefhebbend, altijd aan het werk docht altijd genietend.

Ik kan mij in ieder geval geen mooier leven voorstellen.

Nogmaals, mooie film, ik hoop dat Davaa hiermee blijft doorgaan. Dit volk verdiend het zeer zeker om zo in beeld gezet te worden.

Uit dit bericht snap ik nogsteeds niet waarom wij Westerlingen geen respect mogen voelen voor het soort leven dat enkele Mongoliers nog nastreven. Ik vind het peroonslijk erg bijzonder dat er nog mensen op zo een manier leven en daar heb ik aanzienlijk respect voor. Bewondering is misschien een beter gekozen woord.

Mooie film, zeker de natuur.

Het nomaden leven wordt hier heel goed getoond.

Ik heb respect voor de samenwerking in zo'n gezin!

Goed gespeeld.

Hier zijn geen beroemde of bekende namen voor nodig om sterren te verdienen.

****4.0

Weer een mooie, kleine, lekker vertederende en intieme film over een nomaden-familie en het reilen en zeilen op de mongoolse hoogvlakte. Mooie plaatjes weer van mooie en ruige uitgestrekte landschappen en kleurrijke mensen. Leuk ook om de spontaniteit en enthousiasme weer in deze film terug te zien. Goed dat er ook deze keer niet met professionele acteurs gewerkt is, vooral de kinderen zijn toch wel erg spontaan en grappig.

Ook deze keer is "het verhaaltje" in de film, net zoals in de Weeping Camel gebaseerd op de plaatselijke folklore en natuurlijk zijn die verhaaltjes altijd redelijk simpel en kennen ze een duidelijke moraal, zo hoort dat ook. Maar ach, het was een schattig hondje en eigenlijk draait het daar allemaal niet om. Het gaat meer over een traditionele wijze van leven die steeds meer verdrongen wordt door de moderne tijd. Niet dat vooruitgang per definitie slecht is of dat de illusie gekoesterd moet worden dat deze niet zal doordringen op de mongoolse hoogvlakte maar laat de mensen hun eigen geschiedenis niet vergeten, hun waardevolle tradities en wijsheden. De wereld wordt er anders zo'n eenheidsworst op. Je moet er toch niet aan denken dat IKEA een filiaal opent met doe-het-zelf nomadententen met keuze uit 4 soorten kleuren hout, of een McD met Yak milkshakes... brrrr.

Van mij mogen er nog wel meer van deze (h)eerlijke films gemaakt worden, over een bijzonder volk met een fascinerende manier van leven. 4*

Bijzonder om wat mee te pikken van de Mongoolse manier van leven. Mooi om te zien hoe dat meisje helemaal gehecht raakt aan haar hond. Verder ook goed geacteerd door de acteurs en actrices in deze film, al is dat niet zo raar, aangezien zij er echt zo `n manier van leven op nahouden. Toch fijn dat de emoties oprecht zijn. Ergens las ik dat iemand de film omschreef als een Disney voor gevorderden. Klopt wel, hier immers nauwelijks plotontwikkelingen maar breeduitgemeten, helaas wat onaantrekkelijke landschappen.

Beter dan de kamelenfilm die wel heel weinig om het lijf had. Tekortkoming vind ik wel dat ik nooit echt meeleefde met de personages. De film voelt verder te gewoontjes aan. Leek meer een veredelde documentaire. Helaas filmisch gezien ook niet interessant. Kleine 3,5*

lijkt me een leuke film

Grappig, vandaag op tv.

Hoe bedoel je dat??

Ik vond de landschappen over het algemeen wat te eenzijdig/te weinig dromerig en groots in beeld gebracht worden om mijn verwondering te prikkelen.

Ik kan je dertig van mijn duizend DV tapes toesturen, en het ziet er allemaal zo uit. Je hoeft je camera maar ergens toe te richten en je hebt een plek waard te filmen of fotograferen. Mongolië is dan ook bijna geheel ongerept. Ik snap nog steeds niet echt wat je bedoelt.

De groene steppen in dat gebied lijken eindeloos. Niet vreemd ook dat je dan veel van hetzelfde gebied ziet. Het speelt zich ook maar op 1 plek af.

Ik geloof wel dat de natuur er daar vrij eenzijdig uitziet. Toch miste ik wat mystieks. Zo `n moment waarbij de camera de ochtenddauw aanschouwt, waarin hij de omgeving wat opkalefaterd, op zijn mooist vastlegd bv. door een opkomende of ondergaande zon te filmen.

Eenzeidig zou ik het niet durven noemen. Mongolië is zo groot, dat land kent alle soorten natuur. Woestijn loopt naar net zo snel over in groene steppen, als dat heuvels en bergen of kamelen en schapen elkaar daar afwisselen. Heel apart, bijna onecht.

Ik snap wat je bedoelt, nu. Ik denk dat Davaa [dat is een vrouw, overigens] daar wel moeite in heeft gestoken trouwens. Misschien niet geheel naar jou smaak. Dat kan uiteraard. Ik snap je wensen wel op dat gebied.

Oh, het landschap zal er best gevarieerd zijn dat geloof ik graag. Mongolië is immers flink wat groter dan Nederland. Alleen zou ik op basis van deze film er niet zo snel voor kiezen om daar op vakantie te gaan. Zo te horen ben jij er weleens geweest.