The Creeping Terror (1964)

Voor wie dacht na Manos, Plan 9, Robot Monster en The Wild World of Batwoman alles al gezien te hebben, kan zich gaan opmaken voor The Creeping Terror, om tot de verbijsterende conclusie te komen dat het, jawel, altijd *nog* slechter kan.

De twee 'monsters' (lompe gesmolten stegosaurussen is een opmerkelijk adequate omschrijving, Mac Hammer Fan) zien eruit alsof ze door de familie Jansen uit Steenwijk in het weekend in elkaar zijn genaaid en geniet voor een aflevering Te Land Ter Zee en In De Lucht. Ze verplaatsen zich met ongeveer 200 meter per uur en hebben dan ook het geluk dat de mensen die ze achterna zitten de hele film doodleuk stil blijven staan, en zelfs helpen door feitelijk zelf in de muil van het beest te gaan liggen spartelen.

De cast weet dit lage niveau ook buiten de monsterscenes uitstekend vast te houden. Uit pure paniek rukt iemand per ongeluk een shirt uit (Janet Jackson stijl) bij een vrouw, een ander slaat per abuis zijn vriendinnetje in de auto tegen de vlakte (de elleboog van de week) en ofwel ze gaan zomaar midden in de film met elkaar knokken, of het was een subplot wat verder totaal niet aan de orde kwam. Onbegrijpelijk.

Intussen is de film nauwelijks aan te gluren door de abominabele beeldkwaliteit (de films van Lumiere zagen er nog beter uit) met haren op de lens en wat dies meer zij en is de soundtrack zelfs helemaal (letterlijk) in het water gevallen. Geen dialogen dus, maar een voice-over die de hele film volkletst, buiten de momenten dat hij het ook niet meer kon volgen.

Hilarisch hoogtepunt volgt halverwege de film als één van de monsters de lokale disco slash bejaardensoos opzoekt en de nietsvermoedende kijker wordt getrakteerd op een eindeloos riedeltje waarbij de vogeltjesdans een zeldzaam en pas ontdekt meesterwerkje van Beethoven himself lijkt. De hevig schuddende billen en waanzinnige moves van de dansers van dienst zijn het meest afschrikwekkende ooit op celluloid vastgelegd.

Niet veel later wijkt het monster uit naar 'Lover's Lane' waar de zondige jeugd pas iets door krijgt als de 5 auto's naast hun net volledig zijn leeggevroten door ons monster. Van een afstandje kijkt een man toe en terwijl de volgende tieners worden verorberd zit hij maar een beetje aan z'n pijp te lurken. Als alle hitsige jongeren 'op' zijn vertrekt hij met een zuur gezicht. Double U TF?

The Creeping Terror. 0,5* maar wel de avond van m'n leven gehad.

Dat monster... wat voor wangedrocht was dat? Het had iets weg van zo'n Chinese draak met wat uit zijn hoofd hangende wormen. Aan de andere kant zag ik er ook een vermolmd stuk hout in met daarachter geplakt een gedurende de film uitdijende schildpad. Over schildpadden gesproken, deze film verloopt ook uiterst traag en de manier waarop de verschillende mensen reageren op het monster is ontzettend lethargisch te noemen. De meeste (vooral onschuldig krijsende dames) kijken verschrikt de camera toe om een minuut later verorberd te worden door het monster. Nog nooit heb ik zulke passiviteit gezien en het zegt wel wat, als pas na ruim een uur film de eerste schietwapens tevoorschijn gehaald worden .

De filmkijker wordt nog extra op de proef gesteld, als blijkt dat de verteller het overgrote gedeelte van de dialoog voor zijn rekening neemt met daarbij ook nog wat moraal. Hoe dan ook, dit stukje cinema kan wederom een 0,5* bijschrijven.

Beruchte turkey met het meest vormloze monster allertijden.
Soort van vloerkleed met stofzuigerslangen eraan en volgens mij zitten er een stuk of 3 "acteurs" onder dat kleed om het ding te laten bewegen...via een soort eronder bevestigde slaapzak die de bek van het monster voorstelt kruipen de slachtoffers overduidelijk zelf naar binnen.
Slechts een paar scenes met een echte dialoog...de rest bestaat uit wat coole monster-sounds en vooral de voice-over die vertelt waar we nu eigenlijk naar zitten te kijken.
Hele vreemde scene in de dansbal waar twee mannen met elkaar gaan knokken terwijl het monster binnenloopt...waarom? Geen idee!!! Ik dacht fff dat het aan mijn onoplettendheid lag, maar schijnbaar weet niemand waarom er gevochten wordt.
Klassieke scene: val het monster aan met een akoestische gitaar ... noem mij één andere film waarin dit gruwelijke wapen wordt ingezet.
Eén van de slachtoffers op Lovers' Lane heeft groot 23 Skidoo op z'n auto staan (komt hier de bandnaam vandaan?).
Al met al nog slechter dan Ed Wood's beruchte "Plan 9 from Outer Space" en met een gruwelijke climax die de aanwezigheid van het monster verklaart.
"Zien is geloven" deze film en ondanks dat eigenlijk alles eraan slecht is scoort ie puur op amusementswaarde een voldoende.

Dit meesterwerk der wansmaak heeft anders wel een bodycount waar menig slasher jaloers op zou zijn. Hehe de entertainment waarde van dit soort pulp wordt altijd wel een beetje onderschat vind ik. Zou hier in het juiste gezelschap met gemak zo 3 dvd audio-track's aan droge opmerkingen mee vol kunnen lullen. Dat geluid wat die ET in burka produceert is echt priceless, klinkt als een beatboxende neger die de kieteldood krijgt van een walvis, heerlijk! En was geluid echt zo duur in die tijd? Dit is dan misschien van een zelfde soort abominabel niveau als Monster a Go Go en Manos maar wel een stuk minder saai. Bovendien hadden die twee geen scene waar iemand een monster te lijf gaat met een accoustische gitaar. Ook twijfel ik nu serieus of Albert Ayler nou de free-jazz heeft uitgevonden of de componist van deze film. Hoe dan ook, knap dat je op zulke muziek de vogeltjesdans kan doen. (1*)

Dit moet ik in gedeeltes bekijken... niet echt vol te houden.