Die Dritte Generation (1979)

Degelijke Fassbinder. Wat opvalt bij Die Dritte Generation is de sterke regie. Technisch zeer in orde, zeker in vergelijking met ander werk van Fassbinder. De camera die temidst van meerdere mensen steeds een stukje beeld en tekst meepikt van een bepaald personage is erg sterk gedaan. Ook de soundtrack viel hier erg op. Sterk gebruik van geluiden, muziek en verschillende dialogen die sfeerversterkend werken. De film heeft één grote fout en dat is de speelduur. Na een uur had ik de opbouw wel gehad en snakte ik naar het verloop. Die Dritte Generation heeft een sterk concept, eentje waar The Big Lebowski mogelijk zomaar van heeft afgekeken, maar tegen het eind was het effect niet meer wat het had kunnen zijn. Fassbinder wil veel zeggen en neemt hier ook zijn tijd voor, in dit geval niet ten voordele van zijn film.

3*

Opmerkelijk kennismaking gehad met Fassbinder. Bij vlagen erg indrukwekkend, overal het algemeen anders, verfrissend en bijzonder, maar af en toe ook wat vermoeiend. 4 kleine sterren.

Lange zit.

Fassbinder slaagt erin een brutale politieke satire over idealisten/terroristen die niet weten waarmee ze bezig zijn in beeld te brengen. De intro werkt, zoals Mochizuki Rokuro hierboven aanhaalt, inderdaad beklemmend en disturbing. Dat wekt ook de interesse.

Maar daarna wordt Die Dritte Generation een te lange en te chaotische vertoning. Aan het verhaal is vaak geen touw vast te knopen. Geen enkel personage springt eruit en de acteerprestaties zijn klungelig en soms overdreven. Jammer.

The world as will and Idea.

Fascinerende film. Een geweldige opening met een beeld vanuit een kantoor boven een mistige Berlijn waarin de namen van de mensen die meegewerkt hebben op een pulserende wijze in het scherm komen. Behoorlijk postmoderne film over kapitalisme en terrorisme en nog steeds of misschien zelfs wel meer actueel in de hedendaagse tijd.

De film is verdeeld in 6 hoofdstukken aangekondigd in titels dat je aan Godard doet denken waarbij er vaak een grote lap tekst op het scherm komt die ik niet helemaal kon volgen. Zeer eigenzinnige film, hele aparte stijl waarbij er constant een radio of televisie aanstaat terwijl er veel dialogen voorbijkomen. Een scene is ontzettend knap gemaakt waarin er een meisje constant op een gitaar speelt, de televisie constant aanstaat, terwijl de personages door het scherm lopen en de camera aparte stukken dialoog en interactie vastlegt. Sterke sounddesign en als totaalplaatje een film die op geen ander lijkt.

Een film vol referenties en quotes naar bijvoorbeeld Schoppenhauer en ook naar Solaris. Een film met ontzettend veel details en content zodat je de film eigenlijk nog een paar keer moet kijken om alles mee te krijgen of om alles te begrijpen hoewel de film qua plot behoorlijk simpel is, is het moeilijk uit te leggen waar de film nou precies over gaat omdat er zoveel gaande is.

Op naar Welt am Draht want heb zin in meer Fassbinder.

Complexe film met vele lagen. Als kijker krijg je veel, schijnbaar verwarrende elementen op je afgevuurd:
- een komedie in zes hoofdstukken en elk hoofdstuk wordt voorzien van een citaat dat RWF gevonden heeft in een openbaar toilet (inclusief datering en vermelding van auteur) Je krijgt als kijker ook niet echt de tijd om het rustig te lezen want je krijgt onmiddellijk de volgende scène op je bord.
- vaak is de dialoog niet duidelijk te begrijpen wegens geluid op de achtergrond (het lijkt wel een Robert Altman film).
- Op de achtergrond krijg je constant beelden te zien, opnames van televisie of films.
- de hoofdpersonages zijn lid van een linkse terroristische cel, maar ze zijn kleinburgerlijk. Als ze in contact komen met een ander personage dat linkse revolutionaire literatuur leest, maken ze hem belachelijk, etc.
Al deze en meer verwarrende elementen zijn opzettelijk en ze helpen tonen hoe vervreemd deze groep (de derde generatie) en terrorisme is geworden in het Duitsland van eind jaren 70. Ongeveer 10 jaar voorheen had je nog idealisme, de mei 68 beweging (eerste generatie), gevolgd door de RAF die initieel linkse sympathieën had, maar RWF vond dat ze criminelen waren geworden.
In de film wordt de groep gebruikt door een verkoper van computers en een politie-inspecteur (ook al zitten zijn zoon en schoondochter in de groep).Al het spektakel heeft geen ideologisch politiek doel meer, enkel de zaken van de zakenman helpen verbeteren en de repressie van de politie/staat in stand houden.
Wie deze film ziet in de DVD box Volume II van de RWF collectie raad ik aan om ook de documentaire Fassbinder en Politiek te bekijken. Het hielp me om al deze elementen beter te plaatsen en begrijpen.