Dark Victory (1939)

Verdriet en vreugde liggen hier dicht bij elkaar in deze Bette Davis-film die aan sentimentaliteit geen gebrek heeft en een thema aansnijdt die wel blijvend actueel zal zijn.

De film is ook keurig gemaakt.

Twee details in de marge : Humphrey Bogart in een bijrol. Niet zoveel gezien en Ronald Reagan, een toekomstige president van de US, die toen reeds met "Here we go again" één van zijn gekende stopzinnen niet kon nalaten .

Nothing can hurt us now. What we have can't be destroyed. That's our victory - our victory over the dark. It is a victory because we're not afraid

Toen Dark Victory een tijd geleden op TCM kwam heb ik hem maar snel opgenomen toen bleek dat het met good old Bogart was en zo'n film laat ik nu eenmaal niet liggen. Tegenwoordig begin ik teveel films bijeen te krijgen waardoor er een aantal vaak een tijd blijven liggen maar uiteindelijk komen ze toch aan de beurt. Gisteren was het dus tijd voor Dark Victory.

Ik wist dus eigenlijk helemaal niet waarover de film ging gaan en ik had dan ook wel serieus mijn twijfels toen het op het eerste zicht een oeverloos gezwets van rijkeluis kindje, Judith, ging zijn. In het begin is het dus niet echt allemaal heel boeiend doordat er gewoon bitterweinig gebeurt. Judith heeft hoofdpijn, valt van haar paard en moet naar de doktor, lekker interessant... Gelukkig krijgt de film daarna een serieuze boost en is de grens tussen drama en humor amper nog te zien. Langzaamaan zien we Judith helemaal aftakelen van gelukkig meisje dat een hele wereld voor zich heeft tot een volwassen geworden vrouw die accepteert dat ze gaat sterven. Het is en blijft moeilijk om iemand te vertellen of hij/zij nu dodelijk ziek is maar de manier waarop Goulding dit in beeld brengt is gewoonweg uitstekend, al zit daar de glansrol van Davis ook wel voor iets tussen. Vooral de eindscène is een stuk dat me nog lange tijd zal bijblijven, Judith die voelt dat haar einde nadert maar toch haar man en vriendin geruststelt om dan met een uitzonderlijke flair haar maken tegemoet te treden. Prachtig gewoon.

Zoals hierboven gezegd nam ik de film speciaal op voor Bogart maar die is eigenlijk in de film verwaarloosbaar. Hij heeft op zich al niet zo'n grote rol maar er is ook niet echt veel memorabel aan, hij is een gewone staljongen maar in de scènes met Davis komt zijn klasse toch al wel boven. Wat me trouwens wel opviel is dat hij er wel heel jong uitziet dan in zijn andere films die ik nu al heb gezien. Een gewone rol van Bogart maar een glansrol van Bette Davis. Er zijn talloze mensen die Davis op handen dragen maar ik heb er nooit veel aan gevonden. Ik heb haar dan nog wel maar in één andere rol gezien, All About Eve, en daar was ze zwaar teleurstellend en overroepen maar hier maakt ze alle lofzang waar. Ze zet haar rol van Judith op zo'n overtuigende manier neer dat je echt gelooft dat er effectief iets aan haar ogen mankeert. Iets wat het voor mij nog vreemder maakte is de keuze om Davis, waarvan wordt gezegd dat ze de mooiste ogen ooit heeft, deze rol te laten spelen. Het geeft een extra tintje aan haar rol. Ik zal trouwens één van de weinige zijn maar ik vind het helemaal niet zo'n mooie actrice en haar ogen vind ik meer storend. Geef mij dan maar Marilyn Monroe, Grace Kelly of Audrey Hepburn. Het is dat Davis zo waanzinnig goed gespeeld want anders had de rol voor beste actrice van Dark Victory zonder twijfel voor Geraldine Fitzgerald geweest. De scènes tussen haar en Davis zijn van een hoge kwaliteit en de tussen twee vuren gevangen Ann op een uitstekende wijze neer. Wie ook niet mag vergeten worden is natuurlijk George Brent die de rol van dokter op zich neemt, ook een glansrol. Let trouwens ook op Ronald Reagen die een klein bijrolletje heeft voor hij president van Amerika werd.

Simpelweg een uitstekende film. Davis maakt samen met Fitzgerald en Brent een geweldige combinatie en het bijrolletje van Bogart is ook te pruimen. Het is een gevoelig thema maar het weet je serieus te raken.

Dikke 4*

Uitstekende film waarin een vrouw in de bloei van haar leven te horen krijgt dat ze een hersentumor heeft. Met een verhaal als dit kan melodrama niet vermeden worden. Maar vanwege het optimistische en nogal aanwezige hoofdpersonage komt de film er mee weg. Uiteraard heeft de sterke rol van Bette Davis hier een even groot aandeel in (zij maakt de film). Een mooi, ontroerend einde.

In het begin is ze een onuitstaanbaar verwaand nest en af en toe doet ze daarin ook wel aan nogal wat overacting

maar naarmate haar karakter de sympathiekere kant opgaat wordt de film een stuk beter .

Bogart zijn rol is inderdaad klein maar nietemin een prima aanvulling .

De ziekte word verder eigenlijk volledig buiten beeld gehouden , iets wat gebruikelijk was rond die tijd .