The Naughty Nineties (1945)

Let him go first, he's chasing me

Normaal gezien was het het plan om elke week een Abbott & Costello film te zien en dat plan ging ook goed tot het vakantie werd. Veel te veel andere bezigheden + het goede weer zorgden ervoor dat de films van mijn favoriete duo uit de filmgeschiedenis altijd werden uitgesteld. Gisteren dan toch maar eens werk van gemaakt om deze The Naughty Nineties te zien.

Ergens zit ik met een dubbel gevoel over deze 15e film van Abbott & Costello. Op zich is hij weer hilarisch maar langs de andere kant komt het allemaal nogal bekend voor. Neem nu een scène als de Who's on first, What's on second and I don't know is on third sketch. Eén van de meest hilarische ideeën die het duo ooit heeft gehad maar we hebben het al wel eens eerder gezien. In de allereerste film, One Night in the Tropics, kwam het al voor, hetzij in een iets minder uitgebreide versie maar toch. Hetzelfde geldt voor de scène waar Costello zijn glas met vergif continu omwisselt met Farrow. Een geweldige scène waar Costello helemaal los komt maar ook iets dat in een andere film voorkomt, hetzij weer in een ander jasje. Maar technisch gezien is het bij vele sketches niet de eerste keer dat het duo ze voorbrengt want ze hadden al een serieuze radioreputatie waar ze dit soort humor al brachten. Dat neemt niet weg dat heel The Naughty Nineties een herhaling is van ouder werk. Er zitten nog gelukkig vrij veel nieuwere ideeën in waaronder Monty Pythons bekende kokosnoot scène om een paard na te doen! Het blijft toch erg dat de Pythons alle credits hiervoor krijgen terwijl het iets is wat al veel eerder is gedaan en ja, ik ben zelf ook een Python fan dus ik schrijf dit niet speciaal om hun af te kraken maar eerder om Abbott & Costello te eren.

Qua plot voelt dit wat raar aan. Ik kon niet goed plaatsen in welke tijd de film zich nu eigenlijk afspeelde. Je hebt de showboat en af en toe een saloon (wat volgens mij toch op het Wilde Westen duid) maar de Who's on first sketch gaat natuurlijk over een baseball ploeg en die hadden ze volgens mij niet in die tijdsperiode. Nu zie ik hier eigenlijk op MovieMeter dat het zich afspeelt in 1890. Soit, eigenlijk doet dit er niet toe want het verhaal zelf loopt lekker vlot. Het is allemaal redelijk standaard, de Abbott & Costello films steken nu niet met kop en schouders boven uit betreffende originaliteit in een verhaallijn, maar daarom niet minder vermakelijk. Wat ook opvalt is dat deze film vrij weinig muzikale intermezzo's bevat ten opzichte van de andere films (met uitzondering van Who's Done It, waar gewoonweg niet wordt gezongen). The Naughty Nineties is een perfecte tussenmaat eigenlijk want af en toe een nummer stoort me niet maar het moet ook geen overkill worden.

Abbott & Costello zijn weer lekker op dreef in hun 15e film. Geen idee waarom maar ik kan er uren naar zien. De timing tussen beide is werkelijk fenomenaal (de Who's on first sketch is hier het beste bewijs voor) maar ze brengen elkander echt naar een hoger niveau. Knap dat je na 15 films samen in 5 jaar elkaar nog niet beu bent geraakt en dat je er nog altijd in slaagt om het publiek te vermaken. De 3 slechteriken in de vorm van Alan Curtis, Rita Johnson en Joe Sawyer zijn een leuke toevoeging aan de cast. Het is volgens mij ook de eerste keer dat Abbott & Costello het tegen een trio moet opnemen. Om dit te compenseren heeft Yarbrough nog 2 good guys geintroduceerd maar dat werkt maar voor de helft. Lois Collier is uitstekend als de mooi Miss Caroline Jackson maar het is vooral Henry Travers die niet echt in de film lijkt te passen als Colliers vader. Ik kan er niet echt mijn vinger op leggen maar hij was toch wel het minste van de cast.

Jammer genoeg is dit Yarbroughs laatste Abbott & Costello film van het trio dat hij heeft geregisseerd maar misschien is dat maar goed ook want dit was toch een tikkeltje minder dan In Society en Here Come the Co-Eds. De sketches blijven goed maar iets teveel herhaling en te weinig nieuwe. Maar ergens is het normaal natuurlijk dat er na 15 films wel eens een mindere tussen zit.

3.5*

Misschien ogen de verhalen soms simpel maar het duo Abbott & Costello maken er altijd weer een vermakelijk stukje film van.

Ook in deze film weer meermaals hardop kunnen lachen, het verhaaltje deed mij(zoals wel vaker in deze films) niet zo heel veel maar het is wel uiterst vermakelijk en fijn kijkvoer.

Ook erg geschikt voor als je later in de avond/nacht nog zin hebt in een filmpje, de speelduur is lekker kort en de humor lekker flauw.

3,5*