San Tiao Ren (1999)

Doyle die dit keer in de regisseurstoel kruipt. De man heeft nog wat te leren.

Visueel is het inderdaad best in orde. Eén van de mooiste shots bevindt zich in het prille begin van de film. Een nogal vuil (Dogme) achtig shot op een boot dat snel verdonkert en tegelijktijd ook erg steady wordt. Of hoe crappy cinematografie plots erg mooi wordt. Ook de rest is visueel boeiend, met veel experimenten, felle kleurcontrasten en erg mooie plaatjes. Nog iets teveel teruggrijpen naar z'n oude Kar-Wai tijd, met teveel "rondloop camera zooi" scenes, maar dat zijn vaak erg korte irritaties.

Wat Doyle niet in zich heeft is gevoel voor ritme, en enige muzikale feeling. Scenes apart zijn vaak erg leuk, maar de film is een mesthoop van sferen, tempowisselingen en personages. Het vloekt, het botst, het ontploft en soms vloeit er ook wat moois uit. De muziek doorheen de film is kut (behalve een dnb-achtig trackje naar het einde toe), de sync met de beelden vaak te afwezig. Nee meneer Doyle, met kleurtjes alleen kom je er niet als het gaat om een mooie sfeer neer te zetten.

Asano en Mavis Xu spelen erg mooi hun rol, die gay kerel is jammer genoeg een pak irritanter. Had er voor mij integraal uitgemogen. Het concept is verder ook erg interessant, de uitwerking redelijk slordig en onverzorgd. Asano's monologen zijn erg mooi, de rest laat qua lyrisch vermogen heel wat te wensen over.

Nogal wat goeie en slechte punten in deze film, maar uiteindelijk wel een film met een eigen karakter, die zeker 3.5* waard is. Beter dan het gros van de kleurloze meuk. Pun intended.

Een beetje een rommelige film.

De film lijkt niet echt ergens heen te willen. Waar gaat het nu over. Doyle heeft niet echt een doel voor ogen wat hij nu aan ons wil vertellen. En toch zit er veel in Away with Words. Een eigenzinnige experimentele film.

Prachtige shots, mooi gebruik van kleuren en een hoop fijne locaties komen voorbij in deze relaxte film. Visueel is het allemaal erg mooi. Ook de sterke editing helpt nog dat extra zetje te geven dat je naar iets bijzonders kijkt.

Verhaal is er niet echt aanwezig. Het volgt de dagelijkse strubbelingen van een aantal outcasts met af en toe een flasback. Toch weten de acteurs je er wel doorheen te slepen. Asano speelt een rol die alleen hij kan spelen. Maar ook Mavis Xu speelt haar rol overtuigend. Kevin is duidelijk een minder personage.

Al met al een ietwat vreemde film. De eigenzinnigheid druipt er van af, en samen door de relaxte sfeer en het goede spel van Asano ligt daar ook de grote kracht van de film.

Tja, het idee om 2 uiteenlopende personages nader tot elkaar te brengen dmv een vrouwelijke schone mediator kan interessant zijn. Het probleem is echter dat alleen de verhaallijn omtrent Asano interessant is. De verhaallijn van de homoseksuele Kevin die zich keer op keer lam zuipt leidt tot een karikaturale uiteenzetting van extremistische irritaties.

Doyle doet z'n dingetjes met de camera en kleurfiltertjes zodat het de kijker toch lukt de ogen open te houden. Als er dan opeens ook nog een oma in beeld poept die Grandmaster Flash' klassieker The Message karaoket in de homotent (blijf zitten trouwens tot na de aftiteling, omg) kun je je afvragen wat 'de boodschap' is.

Interessante mislukking. Puur de focus op Asano had nog wel een huzarenstukje kunnen zijn...

Je kunt Away With Words een experimentele film noemen. Het lijkt erop en het is op z'n minst pure arthouse. Echter, weet ik niet of Doyle hier werkelijk experimenteert of dat hij gewoon een incompetente regisseur is. Natuurlijk lijken die twee extremen wel vaker op elkaar. Niettemin kon ik nauwelijks een aanwijzing vinden dat Doyle het oog had van een regisseur.

Hij is vooral een cameraman. Hij schiet interessante plaatjes vanuit een technisch oogpunt. Opmerkelijk is echter hoe dicht het licht bij zijn werk voor Wong Kar-Wai. Is dit omdat ze dezelfde smaak hebben, omdat Doyle meer verantwoordelijk is voor het uiterlijk van Wong Kar-Wai's films dan gewoon is voor een cameraman of is het omdat Doyle niet veel originaliteit bezit? Ik weet het niet, maar juist de vergelijking met zijn bekendste regiepartner legt veel van de zwaktes bloot. Het mogen dan mooie beelden zijn, maar er zit niets achter. Weinig shots op zichzelf lijken echt een idee uit te stralen die verder reiken dan "dit ziet er te gek uit". Ze zijn emotieloos.

Minstens zo storend is dat Doyle nauwelijks bekend lijkt te zijn met het concept "montage". Er zit weinig overgang in de beelden. Ze vloeien niet lekker in elkaar over en meestal hebben ze gewoon geen relatie. Het geluid moet dan als de lijm dienen zodat je niet steeds een schok krijgt na iedere nieuwe overgang. Ik vraag me af of ik zelfs ooit een film gezien heb met zo weinig flow. Het maakt het geheel nog een stuk trager dan het al is en ik moet zeggen dat ik vooral het eerste uur bijna niet door te komen vond.

Over de inhoud wil ik niet te veel woorden vuil maken, want dit is duidelijk nooit bedoelt als een film over ideeën, laat staan met een verhaal. Dat neem ik Doyle niet al te kwalijk, maar je zou dan willen dat hij zijn personages niet van die enorm pretentieuze dingen laat zeggen. Asano heeft opvallend veel tekst in voice-over en de ironie is dat het bijna telkens gaat over hoe hij klaar is met woorden. Het ultieme excuus om niets te zeggen zou je denken, maar Doyle lijkt de eindeloze mijmeringen over taal bijzonder diep te vinden, zelfs al weet hij ze zelden te rijmen met wat er op beeld te zien is.

Vreemd echter dat in de laatste momenten er toch ineens glimpen van een betere film op te vangen zijn. In het laatste half uur zitten wat scènes die wel vloeien en zelfs een ritme kennen, zoals die in de tropische locatie. Fijn is de ietwat climactische scène waarin de drie hoofdfiguren op een bank zitten en steeds van positie verwisselen. Simplistisch in opzet, maar bijzonder geslaagd. Het hoogtepunt zit echter na de aftiteling, waar we ineens een bizarre soort clip vinden voor een oud vrouwtje dat The Message rapt, ook al door Mug opgemerkt. Dit heeft ook geen verhaal, maar voelt toch meer als een geheel aan dan de rest van de film. Je zou bijna denken dat Doyle wel degelijk kan regisseren.

Heb lang op een 0,5* gezeten, maar de laatste strekken van Away With Words bevatten toch nog wat dingen die de moeite waard zijn.