Motorama (1991)

Geen typische familie film maar eerder een zwarte comedy, de jonge Jordan waar je tegenwoordig weinig meer van hoort heeft duidelijk talent en had het best ver kunnen schoppen.

Motorama heeft een hoop vage en mysterieuze personages die soms angstaanjagend echt zijn en op andere tijden weer te geforceerd overkomen, de film schommelt een beetje tussen die 2 gedachtes.

Het is duidelijk geen film die op welke manier dan ook realistisch te noemen is, maar door een speelduur van net 86 minuten kijkt het vlot weg en is het een aangename rit.

Niet te veel van verwachten maar goed te doen!

3*

Geweldig uniek werkje dat toendertijd veels te weinig aandacht heeft gekregen.

Een kinderverhaal(jongetje wil alle kaartjes verzamelen) verpakt in in een surrealistiche omgeving die voorzien is van geweldadige en seksistische scenes en bizarre zwarte scenes.

Die scene met die 2 jonge kinderen en hun vader is echt uniek goed.

In die omgeving waar hij rijdt ontbeert alle logica, alle respect/ontzag voor kinderen en heeft men zijn eigen geld (geen dollars).

Het jochie doet zich voor als een volwassen man en wordt ook zo behandeld door anderen in die surrealitische wereld, terwijl men beseft dat het een kind is.

Bovendien is het jochie ook niet helemaal 100 %; want alles moet wijken voor die 8 kaartjes die hij nodig heeft en het lot van anderen interesseert hem weinig.

Sterke rol van de jonge Christopher Michael.

Begin jaren 90 kwamen veel filmpjes uit met kleine jochies in de hoofdrol maar deze is wel de meest bizarre van allemaal, positief bedoeld.

Me dank gaat uit aan Mescaline.

Erg mee vermaakt. Lijkt op het eerste gezicht een kinderfilm, maar dat bleek toch anders. Plot is onderhoudend en leuk uitgewerkt met wat absurde trekjes.

Cinematografisch mag de film er ook zijn. Verzorgd en kleurrijk. Enkel de soundtrack vond ik, vooral in het begin, minder. Slappe hardrock die later veranderd in meer alternative rock/gothic, wat de sfeer ten goede komt.