Die Bluthochzeit (2005)

Inderdaad een film om enthousiast over te worden. Geweldig uitgangspunt, goede acteerprestaties, pikzwarte humor en een heel eigenaardig sfeertje. Al vanaf het eerste shot merk je dat het tussen de familieleden behoorlijk wringt, maar de krampachtig volgehouden hypocrisie lijkt het feest nog nét overeind te houden.

Tot de beruchte garnalen geserveerd worden en 'pater familias' Hermann Walzer keihard met zijn vuist op tafel slaat. Het gaat in rasse schreden van kwaad naar erger, maar regisseur Deruddere laat het zootje nooit ontsporen tot goedkope farce. Want ondanks de humor blijft het er allemaal akelig realistisch uitzien en werd ik soms behoorlijk zenuwachtig van al dat wapengezwaai.

Vooral Armin Rohde als Walzer gaat echt helemaal over de rooie (prachtig om te zien). Zelfs zijn zoons hebben niets in te brengen tegen deze blaffende bullebak. Ook de rest van de cast amuseert zich uitstekend en vooral Uwe Ochsenknecht is erg goed als de wat sukkelige kok die zich tegen zijn wil laat verleiden tot een paar immorele beslissingen. Als leuk extraatje voor de Belgische kijkers hebben Nan Buyl, Dirk Roofthooft en Hilde Van Mieghem leuke bijrollen die zelfs tot in de perfectie werden gedubd.

Zoals Wolkenmeter zegt, worden inderdaad niet alle verhaallijnen helemaal afgewerkt en is het einde een kleine anticlimax, maar dat doet niets af van het feit dat De Bloedbruiloft een bijzonder aangename verrassing is.

3.5 sterren.

Erg onderschatte film en ten onrechte onderbelicht.

Het is geen cinematografisch hoogstandje, het is ook niet Deruddere's beste film, maar dit is een film die erg lekker wegkijkt en knap gemaakt is.

De film ziet er goed uit en de acteeprestaties zijn ook dik in orde. Armin Rohde is een lekker foute schmierende Duitse meneer die als puntje bij paaltje komt, een man met een klein hartje blijkt.

Jammer van de anti-climax. Daarin was de strip helaas beduidend beter. Verder heeft Deruddere de sfeer van de strip aardig weten te vatten. Helaas moest er hier en daar alleen een beetje onzin bij omdat de strip net iets te karig bleek voor een full feature film.

3,5*

Mwah. Niet al te briljante film. Het begint als een komedie, eindigt als een matige dramafilm. Beetje anti-climax zoals gotti al aangeeft.

2.5*

Plot: Mark & Sophie, een pasgetrouwd koppel, rijden na de trouwmis naar het favoriete restaurant van Mark's vader "Herman".
Herman en de restaurantuitbater "Franz" zijn niet meteen beste maatjes.
Herman heeft al herhaaldelijk een bod gedaan op diens domein, maar Franz wil niet verkopen. Da's niet naar de zin van Herman, die gewend is zijn wil aan iedereen op te dringen...
Na klachten over het bedorven voorgerecht roept Herman de chefkok (Franz) erbij, er komen woorden van en voor je't weet besluit Herman op te stappen en bij een ander te gaan eten, héél de familie moet ophoepelen.

Ondertussen waren de bruid en Herman's vrouw samen naar't toilet gegaan om een vlek op het trouwkleed uit te wassen.
Als de laatste wagen misnoegde feestvierders van Franz's terrein bolt sluit die de poort achter hen en gijzelt de vrouwen.
Al gauw komt Herman tot het besef dat de vrouwen zijn vermist en keert onmiddellijk weer. Franz wil ze enkel laten gaan als Herman het onaangeroerde feestmaal betaald.

Keikoppen als ze zijn geeft geen van beide toe.
Franz start een belegering van het hotel, niemand komt er nog in of uit voordat de vrouwen terug vrij zijn.
Een mini-oorlog begint....


Hmmmmm
Ik vond er niet veel aan.
Het script rammelt aan alle kanten, er worden zijverhaaltjes opgestart die vrij veel aandacht krijgen maar gaandeweg doodbloeien...
Zoals Roger die een weekendje in't hotel verblijft samen met een hoertje, zijn vrouw weet van niets. Regelmatig worden zij onder de aandacht gebracht maar op't einde van de film wordt er met geen woord meer over gerept

Vooral de eerste 40 minuten zijn ongelooflijk idioot, er wordt dan nog een poging gedaan om enige humor in het verhaal te brengen, wat naar mijn aanvoelen totaal mislukt is.

Het laatste halfuur was nog best leuk om zien, maar dan word je getrakteerd op een bombastisch einde dat totaal misplaatst is in dit kleinschalige filmpje.

De soundtrack klonk véél te episch, die zou niet misstaan hebben in een grote Amerikaanse superproductie. Hier klonk die totaal misplaatst.

4/10.
Als Dominique Deruddere een beginnend regisseur was geweest zou'k nog zeggen: verdienstelijke eerste poging.
Maar dit is verdomme zijn 13e film !!

Bon, ik ga er over ophouden...

Dit is een slechte film die af en toe een goed moment heeft, de Duitse acteurs spelen hun rol meestal goed, maar de Vlaamse acteurs bakken er niets van.
Ik wéét dat zij goed kunnen acteren, maar niet in deze film, Amen

Gut gut wat een drama.

Veel gedoe, maar het veelbelovende begin en de dramatische titel lopen toch uit op een volstrekte anticlimax. Misschien leuk voor de betrokkenen, maar voor de kijker gaat het uiteindelijk allemaal om niets, de belofte wordt niet waargemaakt. Misschien niet onaardig gespeeld, maar het script laat de karakters net als het verhaal als een mislukte soufflé leeglopen - de anticlimax is al even weinig geloofwaardig als de bordkartonnen personages. Wat daarbij nog het meeste irriteert is de overdreven dramatische muziek - misschien passend voor bij een einde waarbij de last man standing de hand aan zichzelf slaat, maar zover komt het dus niet echt.

Mislukt.

Dominique Deruddere in het Duits

Een tijd geleden zag ik Crazy Love van Dominique Deruddere en op de DVD stonden een aantal trailers van zijn andere films. De Bloedbruiloft was één van die films en met zo'n titel is mijn interesse wel gewekt. Ik vond het een beetje vreemd dat het een Duitse film was, maar het leek op zich wel een fijn filmpje te zijn. Afgelopen weekend de DVD eens aangeschaft en er direct maar werk van gemaakt om hier is voor te gaan zitten. Met uitzondering van de trailer dus redelijk blanco ingegaan, al meende ik me nog wel ergens te herinneren dat Jean Van Hamme (XIII!) met het bronmateriaal iets had te maken.

En me hier eigenlijk goed mee geamuseerd. In het begin is het wat vreemd om een aantal Vlaamse acteurs in het Duits te horen (temeer omdat Dirk Roofthooft en Hilde Van Mieghem duidelijk gedubt zijn), maar het went snel en wat volgt is een vermakelijk plot rond een niet betaalde rekening dat compleet uit de hand loopt. Deruddere gaat grootser en grootser (de Mercedes die wordt opgeblazen, een aantal personages die worden neergeschoten, ...) maar uiteindelijk eindigt het wel wat met een sisser. Vooral ook omdat een aantal verhaallijnen gewoon niet worden uitgewerkt. Zo voelt heel het stuk met Roger en zijn escorte gewoon aan als vulling om tot een ietwat acceptabele speelduur te komen. Toch zit hier wel veel fun in en vliegt de film in een sneltreinvaart voorbij. Deruddere sleurt je mee in zijn universum en laat je pas los wanneer de eindcredits over het scherm rollen. Achteraf lijkt de film dan ook best wel veel plotgaten en mankementen te vertonen en toch, tijdens het kijken valt het amper op.

Niet de eerste Duitse film die ik zie, maar het is toch een filmtak waar ik weinig mee heb. Een paar silents (Nosferatu!) en een handvol Marlene Dietrich films en daar zal het ook wel weer gaan stoppen vermoed ik. Het herkenbaarst zijn de drie Vlaamse acteurs waarmee de co-productie recht wordt aangedaan en daar steekt vooral Nand Buyl met kop en schouders bovenuit. Armin Rohde is vermakelijk als de gestoorde vader in het geheel en vormt een leuk klankbord met Uwe Ochsenknecht. Rest van de cast is van een degelijk niveau, maar ook wel vrij inwisselbaar.

Moeilijk te beoordelen. Gevoelsmatig ligt dit wat lager dan Iedereen Beroemd en Crazy Love, maar toch ook wel weer een fijn filmpje. De echte klapper van Deruddere moet nog komen naar mijn gevoel, heb Wait until Spring, Bandini nog liggen en heb daar wel wat verwachtingen van, maar het is in ieder geval een degelijke regisseur.

3.5*

Vrij hilarische, spannende en grove zwarte komedie met een paar hoofdrolspelers die aan elkaar gewaagd zijn. Door de meesterlijke regie kom je steeds op een punt waarop je denkt dat het niet erger kan, maar dan gaat er weer wat extra olie op het vuur en worden de gewelddadigheden nog een tandje opgeschroefd. De montage blijft hier niet bij achter, en al met al is dit opnieuw een film die laat zien waarom ik Deruddere al sinds zijn prachtige debuut Crazy love zo'n interessante regisseur vind. Heerlijke film.