Deserto di Fuoco (1971)

Pseudo-spaghetti met een pre-giallo superster, 22 jarige Edwige , wat wil een mens nog meer. Pseudo zei ik, want die vermelde woestijn is de Sahara en we zitten in een niet nader genoemde locatie in noordafrika, ik weet ook niet zeker waar het is opgenomen, de credits vermelden het niet. Ik gok Marokko. Dat dit aanleunt en wil leunen op het westerngenre blijkt meteen uit de credits IBIBIC stijl met bijpassende score van Brixio.

In de beginsequentie zien we hoe een stel blanken in een jeep wordt overvallen door een stel semi- toaregs geleid door ene al-Marish/Wang, de eerste en laatste van zijn stam in de geschiedenis die in ontbloot bovenlijf door de woestijn banjert. Maar deze al-Marish blijkt te worden achtervolgt door een vloek, uitgaande van ene Sharif Mokhtar, een oude rebellenleider die hij zou hebben vermoord en wiens legendarische schat Marish nog steeds zoekt.

Net als de door Martellanza gespeelde Bill Dolanie, Engelse avonturier uitgerust met een soort absurde Hans Klok hairdo. Waar past Edwige in dit verhaal ? Welnu: Edwige blijkt een halfbloedje te zijn, product van bloedschande tussen een Engelsman en een Berberse, gelukkig als gristin Johanna gedoopt. In het begin zien we haar rondhupsen met een kopvodje, dat ze gelukkig al snel wegslingert waarna ze ( Sahara, anno 1970, een berberdorp ) de rest van de speelduur ronddardelt op laarsjes, met minirok, in designer lingerie of nog beter niets !

Ze laat zich regelmatig door booswicht Marish volpompen voor geld, maar doet het ook met de stoere Bill uit liefde... helaas zien we haar slechts in keer in haar blote bootie en boobs rondhuppelen in een hilarische scène.

Volgt het gebruikelijke avonturenverhaaltje met de uiteindelijke showdown tussen goed en kwaad. Daarbij is een belangrijke rol weggelegd voor een Jodorowsky waardige, vergulde gitaar ! Had zo uit el topo kunnen komen, dat laatste duel.

Deze low budget productie van de vrij ongekende Merusi moet het vooral hebben van de overweldigende locaties en een paar aardige, zeer lange chase sequenties. En van Edwige natuurlijk, maar dat spreekt voor zich.

Kwam helaas nooit verder dan het VHS stadium.

De scoe van Brixio was zoals gezegd Morricone achtig, inclusief een nep Edda dell'Orso.