Land of the Blind (2006)

Film die balanceert tussen geniale en intellectuele vondsten enerzijds, en karikaturale flauwigheden anderzijds.

"Land of the Blind" zit boordevol symbolen, leuzen en handelingen die terug te voeren zijn naar de echte geschiedenis omtrent dictatoriaal gedrag en revolutionaire overwinningen en verliezen, en wat daaruit voortvloeit.

Het is even wennen, want de film start met een zeer karikaturale schets van een dictator. De 'oh god, we've seen this before' gedachten spoken al snel door het hoofd, en Tom Hollander gaat geheel 'over the top' als Junior oftewel (dictator) Maximilian II. De film begint als een vreselijke komedie, maar de film herpakt zich snel. De grappen worden zwarter en intrigerender.

Het drama dat meer de overhand gaat nemen richting het einde, mag er zeker wezen. Fiennes en Sutherland zitten zeer goed in hun rollen. Het einde is niets minder dan briljant.

Multi-interpretabel. Toch heeft de film te veel kleine flauwigheidjes die zeer irritant doorwerken (Hollywood-concessies?), zoals de oversekste collega/vriend van Fiennes en vrouwen in burka's (ok, het gezicht is niet bedekt) in het revolutionaire systeem. Er moest toch een link gemaakt worden met de moslim-terreur, maar dit is wel heel slap.

Gemengde gevoelens, maar de positieve dingen overheersen.

Trouwens, dictator Maximilian II profileert zichzelf als briljant regisseur. De scene met zijn editor van de films is hilarisch. Ik zie al voor me hoe Wouter en cornelis reageren als ze samen deze scene zullen zien.

Stay tuned, we're back with 'Friends'...

Een film die wel met goeie ideeën zit, maar ze niet altijd kan uitwerken. Met momenten zeer leuk gevonden, andere momenten is het dan weer er net over en wat bij z'n haren getrokken.

Nochtans heeft de film alles om goed te zijn. Een sterk plot, sterke acteurs, zwarte humor, ietwat originele aanpak van film (toch voor dit genre), ... Toch lukken de grappen niet steeds en worden sommige figuren echt als karikaturen weergegeven.

Het verhaal snijdt politieke issues aan, zonder echt partij te kiezen. De ene dicator wordt afgezet door het verzet, zodat je sympathie voelt met de rebellen. Maar als die dan aan de macht komen en met even absurde ideeën afkomen, stel je toch vragen bij de acties van het verzet. Of dat wel de beste oplossing was. Vooral de politiek standpunten zijn geweldig. Wie een bril draagt moet naar heropvoedingslessen, je mag geen rode das dragen, de vrouwen met een soort burka, ... Die burka even niet meegerekend zijn het telkens de grillen van een nieuwe dictator, die eerst op handen wordt gedragen maar dan net zo slecht blijkt te zijn.

Het einde is ook goed gevonden, al durf ik geniaal zeker niet in de mond te nemen. De film is wel aangenaam om te zien, maar het verhaal is minder sterk dan het plot eigenlijk wil aangeven. Ook blijken enkele figuren en grappen niet echt aan te slaan en zijn ze er soms wat over. Maar op zich heeft hij nog wel genoeg potentie om te kijken en bevat voldoende humor om het heel de rit uit te zitten. Geen aanrader, maar heb er zeker geen spijt van.

Whoooow, deze zag ik totaal niet aankomen !

Na het bekijken van deze film weet ik het zeker: “Stanley Kubrick” is still alive !!

Deze regisseur heeft overduidelijk héél goed naar de films van Stanley Kubrick gekeken, soms deed hij me denken aan A Clockwork Orange (1971), in een andere scene dan weer aan 2001: A Space Odyssey (1968) met die witte kamer...

Ik geef hem 8/10,

een héél verrassende film die absoluut de moeite waard is om te bekijken door de meerwaardezoekers onder ons !

p.s. Met die hoge score zal je't waarschijnlijk oneens zijn, maar da's nu eenmaal hoe ik deze film heb ervaren...

Heerlijk onrealistisch en gevuld met boeiende personages!

Deze politieke film laat zich daarnaast van een mooie kleurrijke kant zien, al is het nog zo erg wat er allemaal gebeurt buiten bij het volk. In het paleis van de leider is alles net zo gekleurd en mooi als het territorium van Willy Wonka. Junior was een geweldig personage om naar te kijken, ik kon me heerlijk ergeren om zijn "fantastische" manier van besturen. En dan ramt hij ook nog eens als een gefrusteerd kind een pen door iemands nek.

Maar ook Ralph en Donald speelden meesterlijke rollen, ze lieten de personages Thorn en Joe sprankelen in dit door (inderdaad meneer boven mij) A Clockwork Orange geïnspireerde universum.

Ook genoot ik van de vele referenties naar belangrijke politieke personen en gebeurtenissen. Ook was de symboliek prachtig, er kwamen er zelfs nog wat mooie beroemde gedichten voorbij.

Toch ligt het tempo erg hoog in de film en duurt hij misschien toch iets te lang.
Ik weet zeker dat er bij een tweede kijkbeurt vast scènes naar boven komen die onnodig lang zijn.

Of misschien niet... Dan heb ik er in ieder geval een favoriet bij

*4,0