Iluzija (2004)

Knap gemaakt drama dat zich laat omschrijven met de volgende, in de film gebruikte, metafoor: "zelfs de mooiste bloem gaat nog stinken in het riool". Het riool staat voor het naoorlogse Macedonië, de bloem voor de intelligente jongen Marko, die ondanks goede schoolresultaten toch niet aan de misère weet te ontsnappen. Het is een deprimerende film, de regisseur is duidelijk kwaad op de toestand van het huidige Macedonië, als we deze film mogen geloven is er weinig hoop voor jongens als Marko. Een fantastische rol trouwens van Marko Kovacevic.

Zeer deprimerende film die goed laat zien dat er werkelijk weinig hoop is voor jongeren uit Macedonië.
Marko Kovacevic is echt goed als de geplaagde jongen Marco, en wat een hoop kut kinderen onder leiding van de zoon van de politie.

Voor het eerst een film uit Macedonië gezien. Zo wat een narigheid. Maar wel een hele goede film en een goed verhaal. Heftige film.

Prachtfilm!

"Mirage" richt zich op de ervaring van een 12-jarige jongen die in het hedendaagse Macedonië woont. Deze film toont de buitengewone kwetsbaarheid van jongens - de wezens die 'onze mannen' zullen worden - voor de wreedheid van misbruik en hypocrisie, thuis, op school en in de samenleving.

Soms denk je wel eens tijdens "Mirage": "sla terug, verdedig jezelf" maar vergeet niet, hij staat er alleen voor, met een moeder die alles over zich heen laat komen, een vader die meer dronken is dan nuchter, een zus die alleen aan haar schoonheid denkt en iedere man en uiteindelijk heeft hij ook nog eens kans om meegetrokken te worden in de spiraal naar beneden!

Laat deze film om te beginnen gezien worden door elke onderwijzer in Nederland om eens te ervaren hoe het sommige kinderen vergaat, daarna iedere opvoeder, en als de scholen de moed kunnen vinden, door elk kind op de onder- en bovenbouw van de middelbare school in ons land.

Een 8!

"Hoop is het ergste van alle kwaden. Zij verlengt de kwellingen van de mens"

Een hopeloos intrieste, maar mooie film.

Realistische schets van een jongen, levend in een harde, corrupte, laffe en troosteloze omgeving, in een onwaardig gezin dat hem geen enkele steun of hoop verleent en bovendien uiteindelijk zijn enige illusie om te ontkomen aan dit alles in rook ziet opgaan.

Zeer sterke vertolkingen en krachtige scènes in deze film die de naweeën van de oorlog doorheen dit verhaal over uitzichtloosheid en ontgoocheling weeft.

Inderdaad een interessante film die ergens in de krochten van Netflix terug te vinden is. Eentje uit Macedonië ook en dat is eraan te merken wanneer het volkslied - dat opvallend veel rond vrijheid draait - een aantal keer wordt aangeheven.

De jonge Marko is er vet mee, want erg veel vrijheid ervaart hij niet in zijn uitzichtloze leven. Zijn vader is een dronkenlap, zijn moeder lijkt niet bekommerd te zijn om hem en op school wordt hij gepest en geslagen door een jeugdbende. Zijn enige hoop is zijn leerkracht die het beste uit hem tracht te halen door goed te presteren, al is dit niet evident in deze troosteloze verkommerde omgeving.

Corruptie en de wet van de sterkste geldt overal en dat resulteert in enkele sterke scènes. Opkomen voor zichzelf en geen angst tonen, het is één van de tips die hem wordt meegegeven wil hij overleven. Je voelt dat dat moment er ook aankomt, en dan is er geen weg meer terug...

Prachtfilm voor een eerste date, inderdaad.

Joch acteert wel sterk, maar wat een treurnis. Bij de openingsscene met dronken sloeber en hoempapa dweilorkest kreeg ik sterke Kusturica vibes, maar gelukkig (geen fan), hield dat snel op daarna.

3,5*

Ik heb de film gezien in het kader van Movie world challenge en ik was aangenaam verrast. Wat ook tegelijk een hulde is aan deze fantastische ondernemingen zoals WMC voor wie films wil ontdekken. Former Yugoslavi Republic of Macedonie (het huidige Noord Macedonië dus) werd onafhankelijk in 1991 en is ook ontstaan na de verbrokkeling van Joegoslavië. Die geschiedenis sijpelt in de film Iluzjia weliswaar meer op de achtergrond ook door. Iluzjia vind ik – zeker het middengedeelte - wat repetitief. De zoveelste familie ruzie, de zoveelste pesterij van de jongens, de zoveelste dronkenbui van de vader, etc. Ook de toon is in het begin zeer overdreven, over the top. De uitbarstingen van de personages (het deed me inderdaad denken aan films van Kusturica) kwam ietwat luchtig en komisch over. De evolutie van de jongen is vaag. Pas op het einde wordt de film echt sterk en sluit aan bij zijn begin thesis (quote van Nietzsche over hoop). De film verandert van toon op het einde (wordt meer aux sérieux) en dat maakt een bruuske overgang. Maar misschien is dit wel een parabel over de doem die de Macedoniërs ondervinden nl altijd wint geweld (verleden) van het onderwijs (toekomst) en heb ik dit onvolledig begrepen (is bv de scenes met de soldaat in de trein een droom/illusie/mirage cf titel). Of slaat de titel toch op het einde van de film (het komt nooit goed) ?