End of the Century (2003)

The Ramones en ik hebben twee belangrijke zaken met elkaar gemeen; Onze naam en het jaar van oprichting, dat schept dus meteen een band

Had de verkorte versie al eens gezien op TV maar niet gestemd. Beetje idioot ook om van een documentaire van 110minuten maar de helft uit te zenden... Maar goed genoeg gezeurd over de neerlandse televisie. Deze docu gaat immers over de echt belangrijke zaken in het leven; Sex, Drugs & Rock and Roll.

Ja ik hou van The Ramones! Die knallende bommetjes pure energie van meestal nog geen 3 minuten, heerlijk. Het zou punk moeten heten maar voor mijn gevoel heeft hun muziek altijd veel meer verankerd gelegen in de Amerikaanse Rock & Roll traditie alleen dan met een flinke dosis peper in de reet.

The Ramones een paar rare gasten die eigenlijk nergens tussen paste in hun tijd. Het enige wat ze gemeen lijken te hebben met elkaar is dat ze zijn opgegroeid in dezelfde buurt (Forrest Hill, Queens NY, komende december ben ik voor een weekje in NYC misschien ga ik wel een kijkje nemen op het Joey Ramone Sqr) en een voorliefde hadden voor The Stooges. Een zootje ongeregeld, kleine crimineeltjes die besloten dat ze beter een instrument konden pakken dan op deze weg te blijven doorgaan en aldus maakte de wereld in 1974 kennis met een andere kijk op rockmuziek.

Mooi stukje in de documentaire hoe gereflecteerd wordt op de "bruine" jaren '70 met gezelligheid, vegetarische tofu schotels, zelf gemacrameede bloempothangers. "You couldn't get laid" wordt er nu nog steeds verzucht En daarbovenop werd de muziekscene bepaald door stadionacts als Emmerson, Lake & Palmer, Pink Floyd en Supertramp. NYC was leeggebloed en kende destijds geen levendige clubscene. In die tijd besloten de heren dus een bandje op te richten, geïnspireerd door The Stooges en glamrock. Ondanks het feit dat ze misschien net 5 akkoorden kende en ruziënd op het podium stonden hadden ze wel genoeg branie, smoel en brutaliteit plus een niet mis te verstane dosis energie en power om meer dan op te vallen.

De grootste verdienste is dat deze docu een mooi en (volgens mij toch wel) een eerlijk inkijkje geeft in de personaliteiten die The Ramones vormden. De rechtse Nixonman Johnny Ramone, de liberale en dwangmatige Joey, de freak Dee-Dee... Het is echt een godswonder dat die gasten het zo lang met elkaar hebben uitgehouden. Wat nu de echte lijm was lijken ze zelf ook niet te weten maar wel dat het iets chemisch was dat op het podium naar buiten kwam.

Rock & Roll is zelfdestructief, zie hoe het deze mannen vergaan is in het leven. En toch als ik een K#$ dag heb en ik luister naar The Ramones klaar ik altijd weer snel op, het is iets chemisch inderdaad.

Een echte doorbraak hebben ze nooit gehad, zeker niet in hun thuisland. Terwijl ze in Brazilië voor 30.000 uitzinnige fans in voetbalstadions speelde onstegen ze in de VS nooit echt het clubcircuit. De Engelse bands gingen met punk aan de haal en pas nu in retrospectief en postuum lijken ze langzaam aan de eer toe gedicht te krijgen die ze toebehoort. Want zo blijkt, vele zijn geïnspireerd geraakt door het krachtige en eerlijke geluid van die gasten in leren jackies en strakke spijkerbroeken. Ik sluit maar af met een mooie en passende songtekst van een andere held, Frank Black;

I had so many problems

And then I got me a walkman

I really liked it a lot and

They walked right in and they solved them

They walked right in and they solved them

I heard ramona sing

And I heard everything

The speed theyre traveling

They are the only thing

Ramona

There were moments in the night

It was all right

There were moments in the night

I heard ramona sing

And I heard everything

The speed theyre traveling

They are the only thing

Ramona

I dont care if theyre real or theyre pseudo

I dont care if they get any higher

I hope if someone retires

They pull another menudo

They pull another menudo

They pull another menudo

They pull another menudo

There are moments in the night

It was all right

There are moments in the night

I heard ramona sing

And I heard everything

The speed theyre traveling

They are the only thing

Ramona

Hey Ho, Lets go...

4*

The Ramones hebben (samen met andere bands) de popmuziek een beetje gered. Ik heb het altijd wel gemogen, vooral de elementaire vroege nummers en de meer poppy Joey-kant.

Dit is een fijne, goed gemaakte documentaire waarin weinig verbloemd wordt, de bizarre tegenstellingen goed naar voren komen en die godzijdank net op tijd gemaakt is. Want Joey was al dood en Johnny en DeeDee zouden snel volgen. En nog wat fijne, soms erg obscure oude beelden op de koop toe.

4.0*

Interessant als muziekliefhebber, maar weinig creativiteit als film. Er zat vrij weinig dynamiek in, wat verklaart dat deze documentaire niet boven de andere muziek documentaires uitstijgt. Gelukkig biedt het wel voldoende informatie, was de film net op tijd (voor de rest van de band zou overlijden) en is er genoeg beeldmateriaal. Interessant dus, maar het mocht wel met wat meer liefde gemaakt worden.