Yeoja, Jeong-hye (2004)

lijkt met niet wat

Geen idee wat je probeert te vertellen

Haha, op die manier kan je wel bij elke film posten of je het wel of niet wat vind..

Mijn indruk: Heel veel gemiste kansen.

De film begint als een simpele registratie van een eenzame ziel. Jeong-hae (fijn geacteerd) wordt in de film goed neergezet als iemand die niet meetelt in het leven, een bijpersonage. De mensen op haar werk vinden haar vreemd, haar ex-verloofde gaat hertrouwen, ze woont alleen in een huis met een zwerfkat.
Geen wezenlijk contact met anderen, geen voldoening in haar baan, geen liefde. De leegte die dit oproept, vergelijkbaar met die in de films van Tsai Ming-Liang, sprak mij wel aan.

Maar nu: de regisseur besloot gebruik te maken van flashbacks. Jeong-hae's huis en haar leven zijn niet altijd leeg geweest. De eerste paar kon ik nog wel verdragen, doorweven van spijt en melancholie als ze zijn. Maar op een gegeven moment slaat de film door de flashbacks voor mij om in melodrama.

De regisseur vond het namelijk nodig om een verklaring te geven voor Jeong-hae's onvermogen een normaal leven te leiden: Ze is door haar vader misbruikt... . Dit vond ik vrij goedkoop. (evenals het blauwtje dat ze loopt en de uiteindelijke terugkeer van de schrijver). In plaats van een open film, is het hierdoor een gesloten verhaal.

Meer minpunten: Gebruik van muziek. Compleet overbodig.
En nog erger: het schokkerige camera-werk. Waarschijnlijk is de bedoeling dat we ons dicht op de huid van de personages wanen. Ik waande me meer iemand met evenwichtsstoornissen en falende ogen.

2,5 *

Een opmerkelijke film over een jonge vrouw, die belast is met pijnlijke ervaringen uit het verleden en zich daarom emotioneel nagenoeg geheel afsluit van haar omgeving. Geleidelijk aan probeert zij in een paar opwellingen uit haar schulp te kruipen. Een charmante film over een charmante, maar psychisch gewonde vrouw. Een ware tour-de-force van Ji-soo Kim, die vrijwel continu in beeld is. Hoewel er hoegenaamd niets gebeurt, is het haar verdienste dat de film toch boeit.

Ik vind dat Johan1 en BBarbie het wel goed verwoord hebben. Je krijgt eigenlijk weinig inzicht over hoe het karakter van Jeong-hae in elkaar steekt, hoe ze in dat isolement is beland, hoe ze met haar moeder is omgegaan, en wat er tussen haar en haar vader is gebeurd. Ook haar sociale contacten verlopen niet goed. Maar je moet heel goed opletten om de nuances niet te missen. Zo is het wel grappig, en triest, om te zien dat het katje dat ze in huis heeft gehaald en voor wie ze lekkere hapjes maakt, niets van haar wil weten.

Een zeer genuanceerde film, waar ogenschijnlijk nauwelijks iets in gebeurt. En waar ik toch heel geboeid naar heb zitten kijken. Ik twijfel tussen een drie en een half of een vier. Maar ik ga deze film eerst nog voor een tweede keer bekijken.

Voor de tweede keer gezien en ik had toch nog wel wat nuances gemist. Het is een prachtige film, die ik te laag gewaardeerd had. Die flashbacks zijn bijna onmerkbaar in het verhaal verweven en stoorden me geen moment. Het gekke is dat je de hele film naar antwoorden zit te zoeken, maar dat moet je gewoon niet doen. Het is nu eenmaal zo als het is. Mooi moment is als ze het straatkatje weer terugzet in de natuur, en haar excuses maakt. En als ze al dat lekkere eten dat ze heeft klaargemaakt zelf maar op gaat eten omdat die lul die ze had uitgenodigd zich had verslapen. Ik kon hem ter plekke wel vermoorden. Diepe buiging voor Ji-soo Kim en door Yoon-ki Lee.