Napoléon (2002)

Op zich vind ik historische films alleen al een genot vanwege de weergave van de geschiedenis die geschreven is. Helemaal wanneer het geloofwaardig is uitgewerkt, ondermeer qua sentimenten, achtergronden, emoties en natuurlijk de veldslagen. Dit laatste is helaas in Napoleon veelal weggelaten. Net als de korte weergave van de verbanning van Napoleon naar Elba en zijn spectaculaire terugkeer (althans; als we de geschiedenisboeken mogen geloven). De acteurs zijn echter wel van de bovenste plank en elk personage is werkelijk formidabel neergezet. Een ijzersterke bezetting met het kwartet Christian Clavier, Isabella Rossellini, G‚rard Depardieu en John Malkovich is in elk geval een feit. Ook de filmlocaties en decors zijn een lust voor het oog. Ook het oor wil wat natuurlijk; en wat dat betreft is de soundtrack ook nog eens meeslepend.

Hoewel Napoleon meer dan 2 uur duurt hadden er van mij toch wel wat meer veldslagscene's in geplaatst mogen worden en vind ik het eind in Waterloo toch wel wat afgeraffeld. Toch is het hoogst merkwaardig dat zo'n film Napoleon, met zulke bekwame acteurs niet eens in de bioscoop te zien is geweest (hetzelfde geldt voor Attila). Daarom blijft het toch een raadsel dat Napoleon beperkt is gebleven tot DVD en tv-serie (zie ook weer Atilla).

Deze film behoord weliswaar niet tot het rijtje Gladiator, Spartacus, Braveheart maar met zo'n titel en cast zou er toch meer publiciteit geoogst kunnen worden. Ook het verhaal is zeker geen struikelblok en de geschiedenis van Napoleon is onder de meeste van ons toch wel alom bekend.

Aanwinst bij de kringloop omdat de serie toch best aardige cijfers kon weerleggen, nu was het alleen nog de vraag wanneer deze zes uren af te werken wat dan eindelijk lukte afgelopen dinsdag. En het moet gezegd dat de serie toch verrassend onderhoudend en leuk is hoewel er natuurlijk altijd punten van kritiek zullen zijn.

Om dan eigenlijk meteen maar met de slechte punten af te trappen. Napoleon blijft tot op zekere hoogte een enigma, complex en briljant ongetwijfeld, maar om nu te zeggen dat ik de man ken of begrijp na afloop... uh...nee, niet bepaald. De slagen zien er regelmatig wat aan de kleine kant uit en de terugtocht vanaf Moskou zag er twee weken terug in de '56 War and Peace versie een stuk sprekender uit dan in dit geval. Tja, kan toch niet echt de bedoeling zijn. Ook weinig aansprekend, zeg maar gerust zuurpruim, is de rol van Rossellini. Het is wat het is uiteraard, maar jeetje, ik was allang bij die hysterische droge pruim weggeweest als Napoleon zijnde als zij werkelijk zo was.

Pluspunten van de serie zijn toch vooral de drama kant. Sterk worden toch wel alle betrekkingen met alle andere koningshuizen, spanningen, relaties en belangen neergezet. Interessant zijn de bondjes met ondermeer Rusland, het ontstaan van Polen, de onrusten in Spanje, alle onrust, roddel en achterklap en ander politiek gekonkel. Napoleon wordt in die zin toch wel neergezet als messcherp en iemand die gemakkelijk en goed mensen kan inpalmen, overhalen en inspireren. Dan is er uiteraard nog de omvangrijke cast met namen als Depardieu, Malkovich, Sebastian Koch, Julian Sands, en een voor mij onbekende maar sterke Clavier in de rol van Napoleon en de altijd mooie Alexandra Maria Lara.

Al met al is een educatief en degelijk beeld hetgeen dat behaald wordt met deze serie en vond ik de zes uren durende speelduur best te doen in dit uitgebreide document. Behoorlijk, heel behoorlijk is dan ook het overheersende gevoel.