Lomax the Songhunter (2004)

Prachtig opgebouwde, boeiende documentaire, die haar verwachtingen veelal waar maakte.

Rogier Kappers neemt de kijker mee op reis naar een aantal plekken waar Alan Lomax opnamen heeft gemaakt in de jaren 50. Hij confronteert de oude besjes en tandloze opa's (en nabestaanden) met hun stemmen en herinneringen. Die alle moeite doen om niet voor de camera in huilen uit te barsten. (ik had ook moeite)

Kappers levert een uniek portret van Alan Lomax, maar ook een uniek portret van zijn levenswerk, de volksliedjes die al eeuwenlang bestaan in gehuchten en armzalige dorpjes.

Nadeel van de documentaire: alleen Schotland, USA, Spanje en Italië komen aan bod. De wereldmuziek-hunter is ook in andere landen geweest. Jammer dat we niet meer te zien/horen krijgen. En jammer dat sommige liedjes ook achtergrond-geluiden doorheen gemixt werden bijv. door zeegolven die slaan op rotsen e.d.

Visie van Lomax: muziek is cultuur, en tegenwoordig is muziek geen cultuur meer maar een produkt. De cultuur raakt in de vergetelheid. Het feit dat gisteren meer mensen naar Britney Spears in Crossroads hebben gekeken, beaamt de visie.

De documentaire heeft me geraakt. En sowieso ben ik al een liefhebber van wereldmuziek en roots. Dit weekend staat een bezoekje aan mijn ouders gepland. Het onderwerp tijdens het diner is reeds bekend: "Pap, zing nog eens dat ene nummer, ik zou het graag willen leren." Wijsheid komt met de jaren.

Mooie documentaire over een man die leefde voor zijn passie.

De reis van regisseur Kappers in het spoor van Lomax is een prachtig avontuur. Een film vol mooie herinneringen die in geuren en kleuren verteld worden door de mensen die ooit bezoek kregen van Lomax.

Op een gegeven moment had ik er wel een beetje last van dat het meer van hetzelfde is. In tegenstellig tot Mug had het wat mij betreft juist op minder landen geconcentreerd mogen worden.

De film sluit prachtig af met de oude Lomax. Hij kan amper nog 2 woorden uitspreken, maar het levert een aantal ontroerende beelden op. De zangstem van Alan Lomax doet denken aan Will Oldham. Het zijn ook deze oude traditionals waar Oldham schatplichtig aan is.

Het enigzins vergelijkbare How Many Roads (van Jos de Putter), spreekt me meer aan.