Joan of Paris (1942)

Tijdens de oorlogsjaren week Michèle Morgan uit naar Amerika. Ondanks haar jonge leeftijd was zij in Frankrijk toen al een gevierde ster (Le Quai des Brumes, 1938), maar in Hollywood kon Morgan geen potten breken.

Ook deze oppervlakkige verzetsfilm over de relatie tussen een serveerster en een neergeschoten Franse piloot in dienst van de RAF boeit nauwelijks bij gebrek aan echte spanning.

Vlak voor hij zichzelf onsterfelijk maakte met zijn rol in Casablanca (1942), maakte de charismatische Franse acteur Paul Henreid samen met Michèle Morgan zijn Amerikaanse debuut in deze prachtig gefilmde en goed geregisseerde oorlogsthriller. Henreid speelt Paul Lavallier, een Franse piloot die door de Vichy-regering bij verstek ter dood is veroordeeld omdat hij zich aangesloten heeft bij de RAF. Wanneer zijn volledige squadron wordt neergehaald in de buurt van Parijs moet Paul contact zien te leggen met het Franse verzet in de persoon van Father Antoine [Thomas Mitchell]. De Britse piloten, waarvan er ééntje ernstig gewond is, houden zich schuil. Zodra Gestapo-baas Herr Funk [Laird Cregar] een klopjacht begint naar de 5 piloten en Father Antoine extra in de gaten houdt, raakt Joan, een Franse serveerster met een voorliefde voor Jeanne D'Arc, bij toeval betrokken bij het Franse verzet.

Morgan spreekt accentloos Engels en is uitstekend gecast en Paul Henreid lijkt hier auditie te doen voor zijn rol in Casablanca, waarin hij een soortgelijk personage speelt. Het verhaal kent niet veel verrassingen, maar door het sterke acteerwerk - zeker ook van de betrouwbare Mitchell en de sublieme, aalgladde Cregar - doet dat vergeten. Het camerawerk van Russell Metty in de finale is schitterend.