Kaninmannen (1990)

Viel me niet mee deze film. Kwam er maar niet in. Komt ook omdat de film zich niet focust op een hoofdlijn en voortdurend heen en weer springt naar zijlijnen. En dat zijn er nogal wat: de pedofiel/kinderverkrachter die in de stad rondwaart, het onderzoek van de televisiejournalist naar de dader, het vreemde gedrag van diens zoon, een gymnastiekleraar die op school gepest wordt, diens vrouw die zich verwaarloosd voelt, de moeizame verhouding tussen de vader en de zoon. En dan is er nog de collega van de televisiejournalist die weggepest wordt.

Pedofilie en pesten, twee actuele thema's, zeker voor een film uit 1990. Maar Stig Larsson wil veel te veel en verstrikt zich in zijn beelden en verhaallijnen. Het gaat meer om de kille harteloosheid van mensen dan om wie de kinderverkrachter is in deze film, las ik ergens. Nog een thema dus. Zou kunnen, want wie de man is die gezocht wordt, komen we al vrij snel te weten. Larsson werkt met beelden die steeds maar de helft laten zien van waar het over gaat. Wat er gebeurt met de meisjes die slachtoffer worden, krijgen we ook niet te zien. Er wordt uitstekend geacteerd, zeker door Börje Ahlstedt als Hans en Leif Andrée als zijn vader. Maar het slot is clichématig en laat de kijker met veel vragen achter.

Een gedurfde film, dat is zeker. Intrigerend ook. Maar met te veel mankementen. En misschien daarom vergeten. Het mooiste van deze film vond ik eigenlijk de joodse klaagzang van Dvor Feiler aan het begin en het slot van de film. Die snijdt door je ziel. Maar wat die met de inhoud te maken heeft is me ontgaan. Aardig is nog een klein rolletje van de jonge Krister Henriksson, die later een bekendheid zou worden als Wallander in de gelijknamige televisieserie.